ตอนที่ 7 เหตุการณ์ที่หลงลืม

'แผนการของท่านก็ยังคงเดิมสินะ คิดจะใช้สถานการณ์นี้สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจจากท่านพ่อท่านแม่ เพื่อเปิดทางเข้ามาควบคุมตระกูลจ้าว... น่าเสียดายที่คราวนี้ท่านต้องผิดหวัง!'

ข้าก้าวเท้าออกไปอย่างช้าๆ มุ่งหน้าไปยังจุดที่ซูเหยียนหมิงล้มลง ยามเห็นองครักษ์กำลังจะยกร่างเขาไป ข้าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง ทว่าแฝงความเด็ดขาดกดดัน

"เดี๋ยว!"

ทุกคนหันมามองข้าเป็นจุดเดียว ข้าในชุดงดงามสง่าเดินเข้าไปใกล้ซูเหยียนหมิง ย่อกายลงสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด

"คุณหนูจ้าว" กู้เหวินหลงเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ

"ตอนนี้ท่านซูอาการหนักนัก ให้ทหารพาไปพักระหว่างรอหมอเถิด"

ข้าเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาขององค์ชายสี่

"องค์ชายทรงเมตตา แต่ข้าคิดว่า... อาการของท่านลุงซูมิสู้ดีนัก กว่าจะถึงมือหมอ คงจะมิทันการแล้วกระมังเพคะ"

ข้ากล่าวสุขุมพร้อมรอยยิ้มบางๆ มองหน้านิ่งค้างด้วยความประหลาดใจของอีกฝ่าย

คำพูดนั้นดึงดูดความสนใจของคนทั้งงานให้หยุดชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนของข้า บัดนี้เต็มไปด้วยความมั่นใจอันเยือกเย็น จนกู้เหวินหลงเองยังรู้สึกหวาดหวั่น

ในชั่ววินาทีนั้น ภาพเหตุการณ์หนึ่งพลันฉายชัดขึ้นในห้วงความคิดของข้า ดุจภาพจำที่ขาดหายไปได้ถูกฉายซ้ำ!

นั่นคือภาพของข้าในอดีตชาติ... ร่างถูกตรึงแน่นทรมานอยู่ในกระท่อมร้างแห่งหนึ่ง เลือดแดงฉานเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าที่เคยงดงาม บาดแผลทั่วร่างสร้างความเจ็บปวดเสียดแทงจนขยับไม่ได้ ข้าเงยหน้ามองคนทรยศที่กำลังหัวเราะด้วยความสะใจ... เสี่ยวเหมย สาวใช้ที่ข้าเคยให้ความไว้วางใจที่สุด!

"คุณหนูโง่เขลา! ยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าทำไมจึงต้องมีวันนี้! ฮึ! องค์ชายสี่น่ะหรือจะรักท่าน! เจ้ารู้หรือไม่ว่ากู้เหวินหลงเป็นสามีของข้าก่อนจะแต่งกับหญิงอ่อนแอเช่นเจ้า แผนทั้งหมดล้วนเป็นสามีของข้าวางไว้ทั้งนั้น! ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ตระกูลจ้าวร่ำรวยเกินไป มีอำนาจการค้ามหาศาลเกินไป บิดาเจ้าเคยทำให้คนของเขาพ่ายแพ้ในการประมูลครั้งใหญ่จนหมดเนื้อหมดตัว องค์ชายต้องการอำนาจและเงินทองของตระกูลเจ้า แผนการนี้แยบยลดีใช่หรือไม่! ทั้งบิดามารดาเจ้า ทั้งตัวเจ้า ต่างโง่งมหลงเชื่อกลลวงอย่างง่ายดาย!"

“เจ้ารู้หรือไม่ ทุกครั้งที่เจ้าปรนิบัติองค์ชาย ข้าแทบจะฆ่าเจ้าให้แหลกคามือ! เจ็บปวดเจียนตายที่คนที่อยู่เคียงข้างเขามิใช่ข้า!”

ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาของเสี่ยวเหมย ส่งผ่านความแค้นและความสะใจระคนกัน

“อย่างไร... เจ้า... ก็เป็นได้แค่... สาวใช้อุ่นเตียง... แค่กๆ...”

ข้าในยามนั้นเอ่ยด้วยความเจ็บแค้น สำลักเลือดก้อนโตที่จุกในลำคอออกมา

แส้ในมือเสี่ยวเหมยฟาดลงบนร่างข้าไม่ยั้ง ระบายความเกลียดชังที่ปะทุจากความหึงหวง ก่อนจะหยุดเมื่อเริ่มเหนื่อย แล้วตะโกนกร้าวใส่หน้าข้า

“แล้วอย่างไร! องค์ชายสี่ยังรักข้ายิ่งกว่าเจ้าหลายเท่านัก! ข้าจะบอกอะไรให้เอาบุญ!”

นางก้มลงกระซิบข้างหูข้าอย่างแผ่วเบา ทว่าสะท้อนเข้าไปในจิตใจที่แหลกสลายตกย้ำความแค้นให้ลึกลงไปอีกหลายส่วน

"แผนแรก... องค์ชายสี่สั่งให้คนวางยาพิษคู่ค้าของตระกูลจ้าว เพื่อสร้างความวุ่นวายในงานปักปิ่นของเจ้า! แล้วเขาก็แสร้งทำเป็นเข้าไปช่วยกอบกู้สถานการณ์ เพียงเพื่อซื้อใจท่านพ่อของเจ้าอย่างไรเล่า!"

"และมันก็ได้ผล! ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าซาบซึ้งใจนัก จนยอมให้เขาเข้านอกออกในจวนตระกูลจ้าว เป็นส่วนหนึ่งของตระกูล จนได้แต่งเจ้า สตรีผู้โง่เขลา!”

สายตาเสี่ยวเหมยเย้ยหยันส่งผ่านความชิงชังรุนแรง

“ข้าต้องทนมองเจ้าเข้าหอกับเขาวันแล้ววันเล่า ทนรอจนกว่าแผนการจะสำเร็จอย่างไรเล่า!”

กล่าวจบนางก็ฟาดแส้ลงบนหลังข้าอีกครั้งและอีกครั้งจนพอใจ โดยไม่ยี่หระต่อร่างที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือด...