ตอนที่ 5 มาแล้ว เหตุการณ์ที่หายไป

คลื่นพายุอารมณ์ค่อยๆ ถูกกดให้สงบลง ข้านั่งจิบชาเงียบๆ สาดสายตามองแขกที่มาร่วมงานทุกคนอย่างตั้งใจ ทว่าทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างขององค์ชายสี่ ข้าก็อดนึกถึงความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้

ข้าจำได้ดีว่าหลังจากงานปักปิ่นนี้ไม่นาน องค์ชายกู้เหวินหลงก็เริ่มเข้าออกจวนตระกูลจ้าวบ่อยขึ้น เขาใช้ความอ่อนโยนและคารมคมคายเข้ามารุกรานหัวใจของข้าอย่างช้าๆ จนจ้าวข้าผู้โง่เขลาไร้เดียงสาหลงเชื่อว่าเขารักหมดหัวใจ

ข้ายอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ ไม่ว่าจะเป็นความลับทางการค้าของตระกูล หรือแม้กระทั่งทรัพย์สมบัติส่วนตัว ทว่าแท้จริงแล้ว มันคือกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างแยบยล!

ข้ายิ้มเยาะตัวเอง ชำเลืองมองเสี่ยวเหมยที่กำลังเดินกลับเข้ามาเล็กน้อย ก่อนจะวางแผนทำสิ่งใดข้าต้องอ่านเกมพวกมันให้ออกก่อน เสี่ยวเหมยเป็นเพียงหมากตัวเล็กๆ ในเกมอำนาจขององค์ชายสี่กู้เหวินหลง แต่ก็เป็นหมากที่สำคัญ ข้าจะต้องจัดการกับคนทรยศเช่นนางให้สมกับที่เคยไว้ใจ ข้ายิ้มให้กับแผนการที่ค่อยๆ ผุดขึ้นในหัว

เสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนดังสลับกับเสียงดนตรีบรรเลง ท่านพ่อจ้าวลี่เซิงและท่านแม่จ้าวเยว่หรูกำลังสนทนากับขุนนางผู้ใหญ่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พวกท่านยังคงมองโลกในแง่ดี ไม่เคยระแคะระคายถึงภัยร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ข้ารู้สึกเจ็บปวดที่เห็นบิดามารดาผู้บริสุทธิ์ต้องมาสิ้นชีพด้วยเกมการเมืองอย่างอยุติธรรม... คราวนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด!

ข้าจะปกป้องตระกูลจ้าว ปกป้องบิดามารดา และทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของข้ากลับคืนมา พร้อมทั้งลากไส้ทุกคนที่ทำกับตระกูลจ้าวลงนรกให้หมด!

งานเลี้ยงดำเนินต่อไปจนใกล้จบงาน สายตาของข้าสอดส่องและประเมินทุกสรรพสิ่ง ผู้คนในงานที่เคยดูเป็นมิตร ภายใต้สายตาเหยี่ยวของข้า บัดนี้ล้วนมองออกว่าเต็มไปด้วยผลประโยชน์และเล่ห์กล ชาติก่อนข้าไม่เคยดึงความสามารถตรงนี้ออกมาใช้เลย

ข้าเห็นขุนนางกลุ่มหนึ่งกำลังกระซิบกระซาบกันอย่างลับๆ หัวหน้าของกลุ่มนั้นคือ 'รองเสนาบดีหลิน' ผู้ที่ในชาติก่อนเคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากับตระกูลจ้าว และเมื่อตระกูลข้าล่มสลาย เขากลับเป็นหนึ่งในผู้ที่กระโดดเข้ามาร่วมฉวยโอกาสอย่างเลือดเย็น

ข้าจิบชาดอกกุ้ยฮวาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้าอ่อนหวาน พินิจมองท่าทีของสามีในชาติก่อนที่กำลังพูดคุยอย่างสนิทสนมกับบิดาของข้า ความอ่อนโยนที่แสร้งทำ ความสง่างามที่ข้าเคยหลงใหล บัดนี้กลับเป็นภาพที่น่าขยะแขยง ซ่อนความเฉลียวฉลาดแกมโกงไว้ภายใต้เปลือกนอกที่งดงามนั้น...

ในชาติก่อนนู้น... ยามที่ข้าเป็นหัวหน้ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ข้าเรียนรู้ศิลปะทางธุรกิจ การต่อสู้ทุกแขนง แม้กระทั่งจิตวิทยาการอ่านใจคน การมองผ่านคำพูดสวยหรูไปสู่ความจริงอันโหดร้าย บัดนี้ข้าได้นำบทเรียนเหล่านั้นกลับมาด้วยแล้ว!

“คุณหนูหลิงซี อาการเป็นเยี่ยงไรบ้าง ดีขึ้นหรือไม่”

เสียงทุ้มนุ่มละมุนเอื้ออาทรที่ระคายหูดังขึ้นข้างกาย ข้าหันไปเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่ยืนอยู่ใกล้พร้อมรอยยิ้มชวนหลงใหล

“ดีขึ้นมากแล้วเพคะ”

ข้าส่งยิ้มละไมให้เขา ถึงข้าจะไม่เคยเป็นนักแสดง แต่ละครฉากนี้ข้าก็เล่นได้สมบทบาทใช่น้อย!

“องค์ชายเป็นห่วงเกินไปแล้วเพคะ”

ข้าก้มหน้าเก็บซ่อนแววตาเกลียดชัง ตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม พยายามสะกดกลั้นความคิดที่จะทำลายคนตรงหน้า

กู้เหวินหลงคงคิดว่าข้าเป็นเพียงสตรีในห้องหอ ไร้ซึ่งอำนาจของบิดาก็คงด้อยค่านักเมื่อเทียบกับสตรีในวังหลวง แต่นั่นก็ดีแล้ว สตรีโง่งมไม่ประสาเช่นนี้ ย่อมทำให้เขาปกครองและหลอกใช้ได้ง่าย

หึ… คิดไปเถอะ หลงตัวเองให้มากหน่อย

“มิได้หรอก เจ้าคือไข่มุกอันล้ำค่าของแคว้นต้าหลง เป็นที่หมายปองของบุรุษทั่วหล้า”

เขากล่าวพร้อมจ้องมองข้าอย่างลึกซึ้ง พยายามค้นหาอะไรบางอย่างในดวงตาของข้า 

ข้ารู้สึกกระอักกระอ่วมกับคำพูดเจ้าเล่ห์ของเขายิ่งนัก คำชมเหล่านี้เป็นเพียงเครื่องมือเข้าหาข้า ล้วนหาความจริงใจมิได้

ข้ายิ้มตอบอย่างเขินอายเล็กน้อย แสร้งทำเป็นสตรีผู้บริสุทธิ์ประหม่าต่อสายตาบุรุษสูงศักดิ์

“องค์ชายทรงยกย่องหลิงซีเกินไปแล้วเพคะ”

“สำหรับข้าแล้ว เจ้าคู่ควรทุกประการ”

กู้เหวินหลงกระซิบเบาๆ จนข้าขนลุกสะกดอารมณ์แค้นลงอย่างยากลำบาก สายตาเปี่ยมด้วยความเสน่หามองข้าราวกับมองลูกแกะที่เขากำลังออกล่า

‘คู่ควร? ท่านคงหมายถึงคู่ควรจะเป็นบันไดให้ท่านเหยียบย่ำขึ้นสู่อำนาจกระมัง!’

ข้าคิดอย่างเหลืออด มือเรียวจับชายเสื้อแน่นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นประหม่า แท้จริงแล้วกำลังคุมอารมณ์ที่ปั่นป่วนจากความทรงจำอันเจ็บปวด... ข้าอยากฆ่ามันเสียเดี๋ยวนี้!