LOGINกุลธิดานอนแทบไม่หลับ เธอจะลุกขึ้นแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังกักขังเธอเอาไว้อยู่ในอ้อมแขนของเขา จนกระทั่งเช้าของวันใหม่ หญิงสาวที่เคลิ้มหลับไปเมื่อไม่นานนี้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงรถเลี้ยวมาจอดที่บ้าน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ลุกขึ้นจากเตียงเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นเสียก่อน ดวงตาของนายไกรสรผู้เป็นบิดามองด้วยความตกใจ เขารีบเดินทางกลับมาที่นี่หลังจากได้รับสายจากคนแปลกหน้าบอกว่าเห็นผู้ชายที่ไหนไม่รู้ขึ้นบ้านเขา เขาพยายามติดต่อหาลูกสาวคนโตแต่ก็ไม่มีใครรับสายทำให้เขาต้องรีบเดินทางกลับมา
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"ในใจของเขาที่ห่วงฟ้าลัดดาเพราะรู้ดีว่าความสวยของลูกสาวคนโตมักจะทำให้หนุ่มๆ หลงเสน่ห์เขากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับลูกสาวคนโตแต่ทว่าภาพที่เห็นในยามนี้เขายิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็นลูกสาวคนเล็กของเขา
"ยัยกุล! ศิลา!"เสียงโวยวายทำให้ชายหนุ่มที่อิ่มเอมใจทั้งคืนรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขาสบสายตากับว่าที่พ่อตาไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย นึกดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้แต่พอชายหนุ่มหันมาหาคนตัวเล็กข้างกายใบหน้าของเขาก็ตกใจไม่ต่างกัน ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็นผู้หญิงอีกคนที่กอดตัวเองแน่นร้องไห้ไร้เสียงอยู่มุมหนึ่งของเตียง
"มีอะไรคะพ่อ!"ฟ้าลัดดาที่ได้ยินเสียงโวยวายของพ่อก็สะดุ้งตื่น เธอออกมาดูด้วยใบหน้าแปลกใจก่อนจะมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"กุล!"เธอตกใจมากจริงๆ กับสภาพของน้องสาวที่ไม่บอกก็รู้ดีว่ามันเกิดอะไร
"ทำไมเป็นเธอ!"ศิลาถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เขามีความสุขมากเหลือเกินก่อนที่ความสุขเหล่านั้นจะหายไปเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่หลับนอนกับเขาคือเธอคนนี้
"แกมาอยู่ที่ห้องพี่เขาได้ไง รวมถึงนายด้วยศิลา นายทำอะไรลูกสาวของฉัน!"
"เอ่อ คือว่า"
"คุณพ่อเสียงรถใครมาก็ไม่รู้ค่ะ"แต่ไม่ทันที่ศิลาจะได้ตอบอะไรเสียงรถอีกคันก็ดังขึ้น ชายหนุ่มเดาว่าคงเป็นพ่อแม่ของเขาแน่นอนเพราะตามแผนที่เขาอยากจะให้เป็นคือพ่อแม่ของเขาและชายวัยกลางคนคนนี้ต้องได้มาเห็นภาพที่เขาหลับนอนกับฟ้าลัดดา
"ตายจริง!"
"ศิลา นี่มันอะไรกัน!"ทั้งคุณนายไพรศรีกับเสี่ยนิรุตติ์ตกใจไม่น้อย ตอนแรกคิดว่าลูกชายจะเซอร์ไพรส์ด้วยการที่ให้พวกเขามาที่นี่เพื่อจะผูกมัดฟ้าลัดดาแต่ไหงกลายเป็นผู้หญิงอีกคนแทน
"พ่อแม่"
"รีบแต่งตัว เรามีเรื่องต้องคุยกัน"ดูจากสีหน้าของนายไกรสรก็ชัดเจออยู่แล้วว่าอารมณ์โมโหขนาดนั้นนี่ถ้าไม่เห็นแก่พวกเขาสองคน เห็นมีลูกชายของเขาได้กินลูกปืนแล้ว
พอหลังจากที่ทุกคนออกไปรอข้างนอกเพราะอยากให้ทั้งสองแต่งตัวให้เรียบร้อยมากกว่านี้ ศิลาก็หันหน้ามามองคนตัวเล็กด้วยใบหน้าไม่พอใจทันที เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่ห้องนี้ ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นฟ้าลัดดา แผนที่เขาวางเอาไว้มาพังไม่เป็นท่าเพราะเธอจริงๆ
"เธอมาอยู่ที่ห้องฟ้าได้ไงห๊ะ!"
"....."กุลธิดาเอาแต่ร้องไห้ เธอทั้งรู้สึกแย่ทั้งเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ฉันถาม!"เขายังคาดคั้นเพราะความโมโหจนลืมไปว่าผู้หญิงคนนี้พูดไม่ได้ มือหนาของศิลากระชากเรียวแขนบีบเอาไว้ด้วยความโมโห การกนะทำของชายหนุ่มแน่นอนมันสร้างความเจ็บให้แกเธอเพิ่มเติมมากกว่าเดิม กุลธิดาพยายามสะบัดแขนออกเธอรังเกียจเขา โกรธกับสิ่งที่เขาทำเอาไว้กับเธอ
"อ๋อลืมไป เธอมันเป็นใบ้นี่น่า น่าหงุดหงิดฉิบหาย!"เขาผลักเธอออกห่างก่อนจะลุกขึ้นสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความหงุดหงิดใจ แบบนี้เห็นทีเขาต้องโดนหนักแน่ ชายหนุ่มพยายามคิดหาทางแก้ไขกับความผิดพลาดไหนจะเรื่องฟ้าลัดดาอีก เธอคงผิดหวังในตัวของเขาแน่นอน
"โธ่เว้ย!"เสียงตึกตักดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าหงุดหงิดอย่างมาก ทำเอากุลธิดาสะดุ้งตกใจก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกไปจากห้องแห่งนี้
ทันทีที่คนใจร้ายออกไปแล้ว น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย เธอระบมไปทั่วร่างแทบไม่มีส่วนไหนไม่รู้สึกเจ็บปวด หญิงสาวค่อยๆ พยุงตัวขึ้นเธอหยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกมาจะสวมใส่ แต่พอเห็นว่ามันมีรอยขาดจากการกระทำของคนใจร้ายหญิงสาวจึงหันไปหยิบเสื้อผ้าของพี่สาวมาสวมใส่แทน เธอต้องออกไปข้างนอกเพราะตอนนี้ทุกคนกำลังรอเธออยู่ ถึงแม้จะยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับใครก็ตาม
"พูดมาว่าจะรับผิดชอบยังไง!"เสียงนายไกรสรเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นศิลาเดินออกมานั่ง
"แกทำบ้าอะไรลงไปไอ้ลูกคนนี้ ทำไมถึงสร้างแต่เรื่องห๊ะ!"เสี่ยนิรุตติ์บ่นลูกชายไม่ต่างกันที่ผ่านมาเขาตามใจลูกทุกอย่างเพราะเป็นลูกชายคนเดียวของเขา แต่ไม่คิดเลยว่าศิลาจะกล้าทำเรื่องใหญ่มากขนาดนี้
ศิลาเหลือบสายตามองฟ้าลัดดาที่มีความเกลียดชังอย่างชัดเจน เขาอยากได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นเมียต่างหากไม่ใช่ยัยใบ้คนนั้น แต่ทำไมกันทำไมฟ้าถึงกลั่นแกล้งเขาได้ขนาดนี้ ที่ฟ้าลัดดาไม่พอใจเพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ปีนบ้านเธอแน่นอน และก็คงไม่พ้นทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงกับเธอ เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะมีความคิดต่ำๆ แบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาสงสารน้องสาวที่ต้องมารับกรรมเหล่านี้ ไม่มีใครสมควรพบเจอกับเรื่องร้ายๆ เช่นนี้หรอก ในระหว่างที่บรรยากาศยังคงอึมครึม ร่างเล็กของกุลธิดาก็เดินออกมา เธอมีสีหน้าทรุดโทรมมากๆ แถมร่างกายก็บ่งบอกเป็นอย่างดีว่าบอบช้ำมากแค่ไหน ก็ยิ่งทำให้สองสามีภรรยาทำตัวไม่ถูกที่ผู้หญิงคนนี้โดนลูกชายเขาทำอะไรลงไปบ้าง
นายไกรสรถึงแม้จะไม่ได้รักลูกสาวคนนี้มากเท่าฟ้าลัดดาแต่การที่เห็นลูกสาวถูกรังแกคนเป็นพ่อมีหรือจะไม่รู้สึก เขาโกรธมากๆ อยากจะฆ่าผู้ชายคนนี้ซะแต่มันก็ทำไม่ได้ไง เขาถึงพยายามข่มอารมณ์เอาไว้แบบนี้
"ฉันถามว่าคุณนายกับเสี่ยจะเอายังไง!"
"เอ่อ...."
"ทางเราจะรับผิดชอบเองครับ"
"พ่อ! ผมไม่..."
"หุบปากไปซะ แกสร้างเรื่องขนาดนี้จะไม่รับผิดชอบเลยรึไง"
"แต่ผมรักฟ้า"
"ไอ้ศิลา!"เสี่ยนิรุตติ์อยากจะกระทืบลูกชายจริงๆ ที่กล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมา
"แสดงว่านายคิดจะทำไม่ดีกับฟ้าใช่ไหม รู้ทั้งรู้ว่าลูกสาวฉันไม่ชอบไม่รักทำไมถึงได้มีความคิดระยำแบบนี้!"
"ผม เอ่อ ผมขอโทษนะลุงไกรสรแต่ผมรักฟ้าจริงๆ"กุลธิดากำมือแน่นคำพูดที่อีกฝ่ายพร่ำเพ้อถึงพี่สาวเธอมันก็ตอกย้ำให้เธอเจ็บปวดตลอดทั้งคืน เธอเกลียดเขาเกลียดที่สุดในโลกเลย
"แต่ฟ้าไม่ได้รักพี่ ฟ้าบอกแล้วไม่ใช่หรอกว่าฟ้ามีคนที่ฟ้ารักแล้ว แต่พี่ยังกล้าคิดทุเรศกับฟ้า พี่มันไม่ใช่ลูกผู้ชายแถมตอนนี้ยังไม่คิดรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำเอาไว้อีก อยากให้พวกเราแจ้งความจับพี่ไหม!"ที่บิดาของเธอรวมถึงเธอไม่ต้องการให้เรื่องใหญ่โตไปกว่านี้ก็เพราะกลัวว่ากุลธิดาจะเป็นขี้ปากชาวบ้าน
"ทำไมฮะฟ้า พี่รักฟ้ามากขนาดนี้ทำไมถึงไม่เห็นค่าความรักของพี่"
"ศิลาหยุดพูดได้แล้ว"คุณนายไพรศรีเตือนลูกชาย ผู้หญิงเขาไม่รักทำไมนะทำไมถึงได้คิดอะไรแย่ๆ ได้มากขนาดนี้
"รักเหรอ ความรักที่เห็นแก่ตัวของพี่ใครกันจะอยากได้ และดูสิ่งที่พี่ทำ พี่ทำร้ายน้องสาวฉันนะ!"ฟ้าลัดดาตัวสั่นด้วยความโกรธไม่น้อยเลย แค่เห็นท่าทีของน้องสาวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเธอก็ยิ่งรู้สึกแย่
"ใจเย็นลงก่อน ทางเราจะรับผิดชอบลูกสาวคนเล็กของนายไกรสรเอง"กุลธิดารีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที เธอไม่ต้องการแต่งงานหรือเกี่ยวข้องกับผู้ชายสารเลวคนนี้อีก
"หนูกูลทำไมละจ๊ะ?"หญิงวัยกลางคนมองหญิงสาวด้วยแววตาอ่อนลง ในใจของหล่อนก็รู้สึกแย่ที่ลูกสะใภ้จะกลายเป็นผู้หญิงพิการแบบนี้แต่อีกใจก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากเลยทีเดียว
"(หนูไม่อยากแต่งงานกับเขา)"เธอทำภาษามือให้พ่อกับพี่สาวรับรู้แต่ทว่าสีหน้าของนายไกรสรตอนนี้มันเครียดพอสมควร ลูกสาวของเขาเป็นฝ่ายเสียหายทุกอย่างเลย เดิมทีก็ไม่อยากจะดองกับผู้ชายเลวๆ อย่างศิลาแต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ต้องมีคนรับผิดชอบ
"หนูจะบอกอะไรเหรอจ๊ะ"
"น้องไม่อยากแต่งงานกับลูกชายคุณท่านทั้งสองน่ะค่ะ"ศิลามองหน้าผู้หญิงที่กล้ามาปฏิเสธตนเองด้วยความไม่
พอใจเหมือนกัน เขาเองก็ไม่คิดอยากแต่งหรอกแต่เธอไม่มีสิทธิ์มาทำท่าทีเหล่านี้กับเขา
ศิลานั่งดื่มกับเพื่อนด้วยใบหน้าไร้ความสุข ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันแต่งงานของเขาก็ตาม จนบรรดาเพื่อนต่างมองหน้ากัน พวกเขาเข้าใจศิลาแต่ในใจลึกๆ ก็อดขำไม่ได้ อยากได้คนพี่แต่ก็ดันได้คนน้องแทนแถมยังพิการพูดไม่ได้อีก ใครที่ไหนก็หัวเราะเกี่ยวกับเรื่องนี้ "อย่าดื่มเยอะสิว่ะ เดี๋ยวก็เมาหรอกคืนนี้มึงต้องเข้าหอนะเว้ย"เพื่อนอีกคนพูดขึ้น บางคนก็ไม่รู้จะเรียกว่าเพื่อนได้รึเปล่าส่วนใหญ่เจอกันเฉพาะไปเที่ยวอะไรทำนองนี้ที่สนิทที่สุดก็มีแค่สรพงษ์ที่เป็นเพื่อนเรียนด้วยกันมา "หึ ไอ้ศิลามันไม่ได้สนใจเรื่องนี้หรอก""ทำไมว่ะจะว่าไปน้องกุลของมันก็ไม่ได้แย่ มองดูดีๆ ก็สวยนะเว้ย นมเป็นนมตูดเป็นตูด"ประโยคนี้ทำให้คนที่เริ่มเมาไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ถึงแม้จะไม่ได้รักไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ชอบที่ใครจะมาพูดถึงร่างกายของกุลธิดาเช่นนี้เหมือนกัน "ก็ไอ้ศิลาอยากได้คนพี่มากกว่าไง""แต่ได้คนน้องแล้ว เอาเถอะดีกว่าไม่มีที่ระบายอารมณ์ถึงแม้จะเสียอารมณ์ตอนที่ไม่มีเสียงครางหวานๆ ให้ได้ยินก็ตาม"พูดจบคนเหล่านั้นก็หัวเราะออกมายกเว้นศิลาที่กำแก้วแน่น ก่อนที่ดวงตาของชายหนุ่มจะตวัดมองคนพูดด้วยความไม่พอใจ เขากระแทกแก้วเหล้าก่อนจะลุกขึ้นพรวดใช้กำป
กุลธิดาหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่คิดสนใจหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคนใจร้าย แต่ทว่าในใจของเธอก็รู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะความเลวของเขาถึงทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ศิลาไม่ได้สนใจท่าทีของคนตัวเล็กเลยสักนิดเขาขับรถมาที่บ้านของเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง "มาแล้วเหรอหนูกุล"คุณนายไพรศรีทักทายว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม ทำให้กุลธิดาที่ได้ยินอย่างนั้นยกมือไหว้ทักทายด้วยรอยยิ้มกลับไปเช่นกัน "แม่ให้แม่บ้านทำอาหารเสร็จพอดี หิวรึยัง"กุลธิดารู้สึกประหม่าเธออยากสื่อสารกับคนตรงหน้าแต่ก็ไม่ง่ายเลยเพราะทุกคนใช่ว่าจะเข้าใจภาษามือได้ เธอจึงหยิบสมุดขึ้นมาจด ท่าทีเหล่านั้นของหญิงสาวอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองพวกท่านมองอย่างอมยิ้มแต่ศิลาที่เห็นอะไรแบบนี้ไม่สบอารมณ์เลยซักครั้ง "(นิดหน่อยค่ะ)"สองสามีพยักหน้าเข้าใจหลังจากที่อ่านสิ่งที่กุลธิดาเขียนบอก"น่าเบื่อ!"เขาพูดกระแทกแดกดันทำให้คนตัวเล็กชะงักไปทันที ท่าทีของอีกฝ่ายที่รังเกียจเธอ เธอรับรู้ได้เพราะเธอเองก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน "ศิลาดูพูดเข้า!""ก็มันเรื่องจริง แค่ให้เงินก็น่าจะจบแต่ผมคิดว่าพ่อของเธออยากจะเกาะครอบครัวเรามากกว่าถ้าเป็นฟ้าผมจะยินดีให้
คุณนายไพรศรีพอได้ยินอย่างนั้นก็มองหน้าสามีทันที เห็นที่เรื่องนี้มันจะไม่ง่ายเลย พวกเขาต้องการให้เรื่องนี้จบดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานท่านจึงคิดยื่นข้อเสนออีกอย่างขึ้นมา แต่จะพูดออกไปมันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน ไม่อยากให้คิดว่าการที่พวกเขาคิดวิธีนี้มันคือการเอาเงินฟาดหัว "ทางเราต้องการรับผิดชอบให้ดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานงั้นทางหนูกุลอยากจะเรียกเงินเท่าไหร่ก็ได้""คุณนายเห็นว่าผมเห็นแก่เงินเหรอ สิ่งที่ผมรู้สึกแย่คือการที่ลูกสาวของผมมาพบเจอกับเรื่องร้ายๆ เช่นนี้ คิดว่าเงินมันสามารถทำให้ยัยกุลไร้รอยด่างในชีวิตงั้นเหรอ ใครรู้ก็คงอับอายไปทั่ว!"ชายวัยกลางคนขึ้นเสียงดังบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขาโมโหมากแค่ไหน "งั้นก็คงต้องแต่งงาน ฉันจะให้ศิลาแต่งงานรับผิดชอบชีวิตของหนูกุล"ในตอนแรกนายไกรสรก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่พอคิดไปคิดมาเขาคิดว่าการแต่งงานมันก็คงเป็นหนทางที่ดีที่สุด อีกอย่างนายศิลาคนนี้จะได้ไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับฟ้าลัดดาอีก "ก็คงต้องตามนั้น!"ทันทีที่คำพูดของคนเป็นพ่อเอ่ยตกลง กุลธิดาเผยสีหน้าตกใจขึ้นมาทันที น้ำตาของเธออดไม่ได้ที่จะไหลพร้อมทั้งส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่ต้องการแต่งงานกับผู้ชา
กุลธิดานอนแทบไม่หลับ เธอจะลุกขึ้นแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังกักขังเธอเอาไว้อยู่ในอ้อมแขนของเขา จนกระทั่งเช้าของวันใหม่ หญิงสาวที่เคลิ้มหลับไปเมื่อไม่นานนี้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงรถเลี้ยวมาจอดที่บ้าน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ลุกขึ้นจากเตียงเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นเสียก่อน ดวงตาของนายไกรสรผู้เป็นบิดามองด้วยความตกใจ เขารีบเดินทางกลับมาที่นี่หลังจากได้รับสายจากคนแปลกหน้าบอกว่าเห็นผู้ชายที่ไหนไม่รู้ขึ้นบ้านเขา เขาพยายามติดต่อหาลูกสาวคนโตแต่ก็ไม่มีใครรับสายทำให้เขาต้องรีบเดินทางกลับมา "นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"ในใจของเขาที่ห่วงฟ้าลัดดาเพราะรู้ดีว่าความสวยของลูกสาวคนโตมักจะทำให้หนุ่มๆ หลงเสน่ห์เขากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับลูกสาวคนโตแต่ทว่าภาพที่เห็นในยามนี้เขายิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็นลูกสาวคนเล็กของเขา "ยัยกุล! ศิลา!"เสียงโวยวายทำให้ชายหนุ่มที่อิ่มเอมใจทั้งคืนรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขาสบสายตากับว่าที่พ่อตาไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย นึกดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้แต่พอชายหนุ่มหันมาหาคนตัวเล็กข้างกายใบหน้าของเขาก็ตกใจไม่ต่างกัน ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็
ศิลากับลูกน้องคนสนิทยืนสอดส่องอยู่บริเวณหน้าบ้านของฟ้าลัดดา เขาไม่เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ ความที่ต้องการอยากได้เธออยากครอบครองเธอมันจึงทำให้เขาฟิวขาด บวกกับความเมาที่มีในกายมันจึงทำให้เขาทำแบบนี้ "ลูกพี่จะทำแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมครับ""ทำไม? มึงแนะนำกูเองไม่ใช่เหรอ""ก็ใช่ แต่ผมแค่ถามเพราะถ้าลูกพี่ทำ คงเป็นเรื่องใหญ่""นั่นแหละที่กูต้องการ กูอยากแต่งงานกับฟ้า"เขาวางแผนทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว หลังจากที่หลับนอนกับเธอพ่อแม่ของเขารวมถึงพ่อของเธอคงจะเห็นภาพเขาที่นอนกับเธออยู่ในห้อง แค่คิดรอยยิ้มร้ายๆ ของชายหนุ่มก็เผยออกมา เขาต้องการแต่งงานกับฟ้าลัดดาและคิดว่าแผนการณ์นี้ดีที่สุดแล้ว หลังจากที่ฟ้าลัดดาส่งแฟนหนุ่มที่รถ เธอก็มาช่วยน้องสาวล้างจานพูดคุยกับน้องสาวไปเรื่อยเปื่อยส่วนใหญ่จะมีแต่เสียงเธอนี่แหละ จนกระทั่งเสียงฟ้าคำรามเพราะอยู่ในช่วงฤดูฝนทำให้กุลธิดารีบไปดูความเรียบร้อยอื่นๆ กลัวว่าข้าวที่พ่อเก็บเกี่ยวมาจะเกิดความเสียหายก่อนจะขึ้นบ้าน "(พี่ฟ้าทำไมอยู่ห้องกุลล่ะ)"กุลธิดาทำภาษามือพร้อมเอียงคอถาม "ไฟห้องพี่มันเสีย เปิดแล้วติดๆ ดับๆ""(งั้นพี่นอนห้องกุลก็ได้ เดี๋ยวกุลไปนอนห้
ศิลาขับรถออกมาด้วยใบหน้าหงุดหงิด วันนี้เขาอุตส่าห์ตั้งใจมาหาฟ้าลัดดาจะพาเธอไปเที่ยวช๊อปปิ้งเสียหน่อยแต่พอรู้ว่าเธอไม่อยู่มันก็ทำให้เขาหงุดหงิดจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นเธอกล้าไปกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขามันเหมือนหยามหน้าเขาไม่มีผิด ทั่วทั้งจังหวัดใครๆ ก็รู้ว่าว่าที่เมียของเขาคือใคร คิดหรือว่าคนอย่างเขาจะยอม"ทำหน้าบอกบุญไม่รับมาเชียวลูกคนนี้"หญิงวัยกลางคนพอเห็นหน้าลูกชายก็เอ่ยขึ้น "แม่ ผมอยากแต่งงานกับฟ้า"คุณนายไพรศรีเลิกคิ้วขึ้นทันที เธอรู้อยู่หรอกว่าบุตรชายชอบพอผู้หญิงบ้านไหนแต่ดูเหมือนผู้หญิงไม่ได้รักไม่ได้ชอบลูกชายของเธอเลยสักนิด "เฮ้อ แล้วหนูฟ้าเขาตอบตกลงรึยังล่ะ""ไม่ แต่ผมไม่คิดยอมแพ้หรอกไม่ว่ายังไงผมต้องได้ฟ้าเป็นเมีย!""ศิลาลูก ถ้าผู้หญิงเขาไม่ได้รักไม่ได้ชอบก็ปล่อยเขาไปเถอะ""ไม่ ผมไม่เชื่อว่าฟ้าจะไม่มีวันรักผม"เขาทั้งหล่อทั้งรวย มีแต่ผู้หญิงอยากได้อยากครอบครอง เขาไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอนไม่ว่ายังไงเขาต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ"ผมไปดื่มกับพวกไอ้พงษ์ก่อนนะแม่""อย่าเมามากล่ะ"ศิลาพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งสง่าอยู่ภายในพื้นที่หลายสิบไร่ ณ ร้านเหล้า "เป็นไงวะทำไม







