LOGINคุณนายไพรศรีพอได้ยินอย่างนั้นก็มองหน้าสามีทันที เห็นที่เรื่องนี้มันจะไม่ง่ายเลย พวกเขาต้องการให้เรื่องนี้จบดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานท่านจึงคิดยื่นข้อเสนออีกอย่างขึ้นมา แต่จะพูดออกไปมันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน ไม่อยากให้คิดว่าการที่พวกเขาคิดวิธีนี้มันคือการเอาเงินฟาดหัว
"ทางเราต้องการรับผิดชอบให้ดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานงั้นทางหนูกุลอยากจะเรียกเงินเท่าไหร่ก็ได้"
"คุณนายเห็นว่าผมเห็นแก่เงินเหรอ สิ่งที่ผมรู้สึกแย่คือการที่ลูกสาวของผมมาพบเจอกับเรื่องร้ายๆ เช่นนี้ คิดว่าเงินมันสามารถทำให้ยัยกุลไร้รอยด่างในชีวิตงั้นเหรอ ใครรู้ก็คงอับอายไปทั่ว!"ชายวัยกลางคนขึ้นเสียงดังบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขาโมโหมากแค่ไหน
"งั้นก็คงต้องแต่งงาน ฉันจะให้ศิลาแต่งงานรับผิดชอบชีวิตของหนูกุล"ในตอนแรกนายไกรสรก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่พอคิดไปคิดมาเขาคิดว่าการแต่งงานมันก็คงเป็นหนทางที่ดีที่สุด อีกอย่างนายศิลาคนนี้จะได้ไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับฟ้าลัดดาอีก
"ก็คงต้องตามนั้น!"ทันทีที่คำพูดของคนเป็นพ่อเอ่ยตกลง กุลธิดาเผยสีหน้าตกใจขึ้นมาทันที น้ำตาของเธออดไม่ได้ที่จะไหลพร้อมทั้งส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่ต้องการแต่งงานกับผู้ชายคนนี้แค่คิดเธอก็ไม่มีความสุขแล้ว
ศิลากัดฟันแน่นและยิ่งได้เห็นท่าทีของผู้หญิงคนนี้มันก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดใจ ควรเป็นเขามากกว่าไหมที่ควรเสียใจที่ต้องมารับผิดชอบผู้หญิงอย่างเธอ แต่เพราะปฏิเสธไม่ได้ตอนนี้สายตาดุๆ ของพ่อและแม่ของเขามันทำให้เขาต้องฝืนใจตนเอง
พอหลังจากที่ครอบครัวของศิลากลับไป กุลธิดาก็รีบเข้ามาหาบิดา เธอทำภาษามือปฏิเสธการแต่งงานแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรเลย บิดาของเธอเอาแต่เงียบ ท่านเผยสีหน้าไม่พอใจพอสมควรกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"(กุลไม่อยากแต่งงานกับเขา)"
"พอสักที จะทำให้ฉันอับอายไปถึงไหนห๊ะ แค่ทุกวันนี้มันก็แย่พออยู่แล้ว"น้ำตาของกุลธิดาไหลออกมาอย่างน้อยใจ ตั้งแต่ที่เธอพูดไม่ได้ท่าทีของบิดาที่มีต่อเธอก็ไม่เหมือนเดิม ท่านเสียใจเรื่องที่แม่ของเธอจากไป เพราะแบบนี้ที่ผ่านมากุลธิดาถึงดูได้รับความรักจากพ่อน้อยที่สุด
"พ่อคะ คิดดีแล้วเหรอคะ ฟ้าสงสารน้อง แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นไปคงไม่มีความสุขแน่ๆ"
"จะทำไงได้ ตกเป็นเมียมันแล้วหนิ จะให้พ่อทำยังไงล่ะฟ้า"นายไกรสรพูดขึ้นเขามีลูกสาวแน่นอนมีแต่เสียกับเสีย การที่กุลธิดาแต่งงานไปก็นับว่าอย่างน้อยทางฝั่งนั้นก็รับผิดชอบ แต่ทว่าสำหรับหญิงสาวแล้วเธอไม่ได้ต้องการแบบนั้นเธอ เธอยอมรับว่าเสียใจที่ตกเป็นของผู้ชายอย่างศิลา แต่ถ้าหากเธอต้องไปอยู่กินกับเขามันก็คงแย่กว่าเดิม
"ส่วนแก เลิกต่อต้านฉันบอกให้แต่งก็แค่แต่งไป"น้ำตาของกุลธิดายังคงไหลออกมา นึกน้อยใจในโชคชะตาที่ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้
อีกด้าน
ศิลาทำหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่คิดเลยจริงๆ ความรู้สึกดีๆ ที่เขาได้รับเมื่อคืนจะมาจากผู้หญิงคนนี้ คนที่เขาไม่ได้ต้องการ เสียงถอนหายใจดังเฮือกออกมา รู้ถึงไหนอายถึงนั่นถ้าใครๆ รู้ว่าคนอย่างเขาต้องแต่งงานกับผู้หญิงใบ้อย่างนี้ แค่คิดก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว
"โธ่เอ๊ย เรื่องเหี้ยอะไรว่ะเนี่ย"
"ไง หงุดหงิดงั้นเหรอ"เสี่ยนิรุตติ์เดินเข้ามาหาลูกชาย เขานึกขำเหมือนกันบางทีคนอย่างลูกชายเขาเจอแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน คิดบ้าอะไรไปปีนบ้านข่มเหงผู้หญิง เขาไม่เคยสั่งสอนให้เป็นคนแบบนี้มาก่อน
"พ่อ จะให้ผมแต่งงานกับยัยนั้นจริงๆ เหรอ แค่ให้เงินไปก็จบไหมไม่เห็นต้องแต่ง"
"แต่งซะ อีกอย่างเรารับปากแล้วและแม่ของแกก็โมโหมาก"คุณนายไพรศรีโกรธลูกชายจนไม่อยากคุยด้วย ท่านรู้สึกแย่กับสิ่งที่เกิดขึ้นอีกใจก็เข้าใจหัวอกผู้หญิงเหมือนกันที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้
"ทางที่ดีรับผิดชอบในสิ่งที่ทำซะ"พูดจบชายร่างท้วมก็เดินผ่านหน้าลูกชายไปด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่ลูกชายทำเหมือนกัน ศิลาได้แต่ถอนหายใจออกมา สุดท้ายเขาก็ต้องแต่งงานกับเธออย่างที่ไม่เต็มใจ
เรื่องการแต่งงานที่จะเกิดขึ้นถูกพูดถึงไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นคือความตกใจของผู้คนที่ได้รับรู้ ครอบครัวของศิลามีชื่อเสียงจึงไม่แปลกที่ใครๆ ก็สนใจ ยิ่งไปกว่านั้นทุกคนรู้ดีว่าศิลาตามจีบฟ้าลัดดามานานไหงมาลงเอยกับน้องสาวเสียได้ สารวัตรนำทัพเองที่พอรู้เรื่องก็มาถามแฟนสาวด้วยความแปลกใจเหมือนกันแต่พอได้รู้ก็รู้สึกไม่ชอบศิลามากขึ้นกว่าเดิม เขาสงสารกุลธิดามากๆ ที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้
"อันที่จริงแจ้งความจับได้เลยนะ ไม่เห็นต้องให้มารับผิดชอบแบบนี้"เขาเป็นตำรวจพอรู้เรื่องมันก็อดไม่ได้ที่จะพูด
"เรื่องมันก็คงไม่จบ อีกอย่างทางน้องสาวฟ้าก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ดี"ศิลาก็ไม่ได้กระจอกแจ้งความไปก็ใช่ว่าจะเอาผิดอีกฝ่ายได้ ถึงอย่างไรเธอมาคิดดูแล้วครอบครัวของอีกฝ่ายก็ร่ำรวยบางทีน้องสาวของเธออาจจะสบายก็ได้ อีกอย่างในใจลึกๆ ของฟ้าลัดดา ถ้าหากศิลาแต่งงานไปแล้วเขาก็คงไม่มายุ่งเกี่ยวกับเธอได้อีก
หลายวันผ่านไป
กุลธิดาแทบไม่ออกไปไหน เธอไม่อยากเจอหน้าใครหลังจากที่เรื่องการแต่งงานของเธอถูกใครหลายคนรับรู้ ถึงแม้จะไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริงของการแต่งงานแต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกแย่อยู่ดี คุณนายศรีไพรเป็นคนไปหาวันดีที่จะแต่งงานโดยงานจะถูกจัดขึ้นอีกสามเดือนข้างหน้า กุลธิดานึกดีใจที่มันไม่ใช่ในเร็ววันนี้ แต่ทว่าคุณนายศรีไพรอยากทำความรู้จักกับเธอมากขึ้นโดยเฉพาะให้เธอไปทานข้าวกับท่านที่บ้านและก็ต้องไปเจอหน้าของผู้ชายคนนั้น
เสียงรถที่มาจอดหน้าบ้านหลังจากที่หญิงวัยกลางคนบอกว่าจะให้ศิลามารับเธอที่บ้าน หญิงสาวอยากจะพิมพ์ข้อความไปปฏิเสธแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ร่างสูงของชายหนุ่มเดินเขามาที่บ้านของเธอ เขากวาดสายตามองหาใครอีกคนแต่ก็ไม่พบก่อนจะมองหน้าเธอด้วยความไม่พอใจ
"เร็วๆ สิ ชักช้าอยู่ได้"เขาบ่นก่อนจะเดินลิ่วๆ ไปที่รถ ทำเอาหญิงสาวที่ได้ยินอย่างนั้นเม้มริมฝีปากแน่น เธอเดินตามเขาไปก่อนจะขึ้นไปนั่งข้างๆ ของเขา
"ฟ้าไม่อยู่เหรอ"แต่ไม่ทันทีรถจะได้ขับเคลื่อน ศิลาก็เอ่ยถามขึ้นมา กุลธิดาหันหน้าไปมองก่อนจะส่ายหน้าเป็นคำตอบให้กับเขา
"ไปไหน?"เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหยิบสมุดเล็กๆ ขึ้นมา
"(คุณจะอยากรู้ไปทำไม?)"
"ก็แค่ตอบ อย่าทำตัวน่าเบื่อนักได้ไหม"
"(พี่ฟ้าไปทานข้าวกับพี่นำทัพ)"เธอเขียนตอบเขากลับไป พอศิลารู้ก็เกิดอาการไม่พอใจขึ้นมา
"ไอ้เวรนั่นมันเป็นพี่ชายเธอรึไงถึงเรียกมันว่าพี่"เขาหงุดหงิดที่ฟ้าลัดดาดูจริงจังกับผู้ชายคนนั้นจนพาลใส่คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ กุลธิดาที่ถูกพาลใส่ก็ทำหน้าไปไม่เป็นทันที เธอไม่ได้อยากเจอเขาเลยสักคน ไม่รู้เวรกรรมอะไรของเธอถึงต้องมาเจอผู้ชายคนนี้ในชีวิต
"ทำหน้าแบบนี้คืออะไร? ไม่พอใจงั้นเหรอ"
"...."
"หึ แต่ไม่พอใจก็ทนเอาหน่อยนะ ก็ฉันไม่ได้พิศวาสเธอ ทำไมวะทำไมคืนนั้นต้องเป็นเธอด้วย!"
"(นี่คุณคิดจะทำเลวกับพี่ฟ้าจริงๆ งั้นเหรอเลวที่สุด)"คนตัวเล็กเขียนด้วยมือไม้สั่นเทา ไม่พอใจที่ได้ยินอย่างนี้
"เออ และก็รู้เอาไว้ด้วยฉันรักฟ้า ไม่ใช่เธอ! ต่อให้วันนี้ฉันได้เธอเป็นเมียแล้วก็ตามแต่สำหรับฉัน เธอมันไม่ได้มีค่าอะไรเลย!"
ศิลานั่งดื่มกับเพื่อนด้วยใบหน้าไร้ความสุข ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันแต่งงานของเขาก็ตาม จนบรรดาเพื่อนต่างมองหน้ากัน พวกเขาเข้าใจศิลาแต่ในใจลึกๆ ก็อดขำไม่ได้ อยากได้คนพี่แต่ก็ดันได้คนน้องแทนแถมยังพิการพูดไม่ได้อีก ใครที่ไหนก็หัวเราะเกี่ยวกับเรื่องนี้ "อย่าดื่มเยอะสิว่ะ เดี๋ยวก็เมาหรอกคืนนี้มึงต้องเข้าหอนะเว้ย"เพื่อนอีกคนพูดขึ้น บางคนก็ไม่รู้จะเรียกว่าเพื่อนได้รึเปล่าส่วนใหญ่เจอกันเฉพาะไปเที่ยวอะไรทำนองนี้ที่สนิทที่สุดก็มีแค่สรพงษ์ที่เป็นเพื่อนเรียนด้วยกันมา "หึ ไอ้ศิลามันไม่ได้สนใจเรื่องนี้หรอก""ทำไมว่ะจะว่าไปน้องกุลของมันก็ไม่ได้แย่ มองดูดีๆ ก็สวยนะเว้ย นมเป็นนมตูดเป็นตูด"ประโยคนี้ทำให้คนที่เริ่มเมาไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ถึงแม้จะไม่ได้รักไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ชอบที่ใครจะมาพูดถึงร่างกายของกุลธิดาเช่นนี้เหมือนกัน "ก็ไอ้ศิลาอยากได้คนพี่มากกว่าไง""แต่ได้คนน้องแล้ว เอาเถอะดีกว่าไม่มีที่ระบายอารมณ์ถึงแม้จะเสียอารมณ์ตอนที่ไม่มีเสียงครางหวานๆ ให้ได้ยินก็ตาม"พูดจบคนเหล่านั้นก็หัวเราะออกมายกเว้นศิลาที่กำแก้วแน่น ก่อนที่ดวงตาของชายหนุ่มจะตวัดมองคนพูดด้วยความไม่พอใจ เขากระแทกแก้วเหล้าก่อนจะลุกขึ้นพรวดใช้กำป
กุลธิดาหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่คิดสนใจหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคนใจร้าย แต่ทว่าในใจของเธอก็รู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะความเลวของเขาถึงทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ศิลาไม่ได้สนใจท่าทีของคนตัวเล็กเลยสักนิดเขาขับรถมาที่บ้านของเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง "มาแล้วเหรอหนูกุล"คุณนายไพรศรีทักทายว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม ทำให้กุลธิดาที่ได้ยินอย่างนั้นยกมือไหว้ทักทายด้วยรอยยิ้มกลับไปเช่นกัน "แม่ให้แม่บ้านทำอาหารเสร็จพอดี หิวรึยัง"กุลธิดารู้สึกประหม่าเธออยากสื่อสารกับคนตรงหน้าแต่ก็ไม่ง่ายเลยเพราะทุกคนใช่ว่าจะเข้าใจภาษามือได้ เธอจึงหยิบสมุดขึ้นมาจด ท่าทีเหล่านั้นของหญิงสาวอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองพวกท่านมองอย่างอมยิ้มแต่ศิลาที่เห็นอะไรแบบนี้ไม่สบอารมณ์เลยซักครั้ง "(นิดหน่อยค่ะ)"สองสามีพยักหน้าเข้าใจหลังจากที่อ่านสิ่งที่กุลธิดาเขียนบอก"น่าเบื่อ!"เขาพูดกระแทกแดกดันทำให้คนตัวเล็กชะงักไปทันที ท่าทีของอีกฝ่ายที่รังเกียจเธอ เธอรับรู้ได้เพราะเธอเองก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน "ศิลาดูพูดเข้า!""ก็มันเรื่องจริง แค่ให้เงินก็น่าจะจบแต่ผมคิดว่าพ่อของเธออยากจะเกาะครอบครัวเรามากกว่าถ้าเป็นฟ้าผมจะยินดีให้
คุณนายไพรศรีพอได้ยินอย่างนั้นก็มองหน้าสามีทันที เห็นที่เรื่องนี้มันจะไม่ง่ายเลย พวกเขาต้องการให้เรื่องนี้จบดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานท่านจึงคิดยื่นข้อเสนออีกอย่างขึ้นมา แต่จะพูดออกไปมันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน ไม่อยากให้คิดว่าการที่พวกเขาคิดวิธีนี้มันคือการเอาเงินฟาดหัว "ทางเราต้องการรับผิดชอบให้ดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานงั้นทางหนูกุลอยากจะเรียกเงินเท่าไหร่ก็ได้""คุณนายเห็นว่าผมเห็นแก่เงินเหรอ สิ่งที่ผมรู้สึกแย่คือการที่ลูกสาวของผมมาพบเจอกับเรื่องร้ายๆ เช่นนี้ คิดว่าเงินมันสามารถทำให้ยัยกุลไร้รอยด่างในชีวิตงั้นเหรอ ใครรู้ก็คงอับอายไปทั่ว!"ชายวัยกลางคนขึ้นเสียงดังบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขาโมโหมากแค่ไหน "งั้นก็คงต้องแต่งงาน ฉันจะให้ศิลาแต่งงานรับผิดชอบชีวิตของหนูกุล"ในตอนแรกนายไกรสรก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่พอคิดไปคิดมาเขาคิดว่าการแต่งงานมันก็คงเป็นหนทางที่ดีที่สุด อีกอย่างนายศิลาคนนี้จะได้ไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับฟ้าลัดดาอีก "ก็คงต้องตามนั้น!"ทันทีที่คำพูดของคนเป็นพ่อเอ่ยตกลง กุลธิดาเผยสีหน้าตกใจขึ้นมาทันที น้ำตาของเธออดไม่ได้ที่จะไหลพร้อมทั้งส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่ต้องการแต่งงานกับผู้ชา
กุลธิดานอนแทบไม่หลับ เธอจะลุกขึ้นแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังกักขังเธอเอาไว้อยู่ในอ้อมแขนของเขา จนกระทั่งเช้าของวันใหม่ หญิงสาวที่เคลิ้มหลับไปเมื่อไม่นานนี้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงรถเลี้ยวมาจอดที่บ้าน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ลุกขึ้นจากเตียงเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นเสียก่อน ดวงตาของนายไกรสรผู้เป็นบิดามองด้วยความตกใจ เขารีบเดินทางกลับมาที่นี่หลังจากได้รับสายจากคนแปลกหน้าบอกว่าเห็นผู้ชายที่ไหนไม่รู้ขึ้นบ้านเขา เขาพยายามติดต่อหาลูกสาวคนโตแต่ก็ไม่มีใครรับสายทำให้เขาต้องรีบเดินทางกลับมา "นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"ในใจของเขาที่ห่วงฟ้าลัดดาเพราะรู้ดีว่าความสวยของลูกสาวคนโตมักจะทำให้หนุ่มๆ หลงเสน่ห์เขากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับลูกสาวคนโตแต่ทว่าภาพที่เห็นในยามนี้เขายิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็นลูกสาวคนเล็กของเขา "ยัยกุล! ศิลา!"เสียงโวยวายทำให้ชายหนุ่มที่อิ่มเอมใจทั้งคืนรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขาสบสายตากับว่าที่พ่อตาไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย นึกดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้แต่พอชายหนุ่มหันมาหาคนตัวเล็กข้างกายใบหน้าของเขาก็ตกใจไม่ต่างกัน ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็
ศิลากับลูกน้องคนสนิทยืนสอดส่องอยู่บริเวณหน้าบ้านของฟ้าลัดดา เขาไม่เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ ความที่ต้องการอยากได้เธออยากครอบครองเธอมันจึงทำให้เขาฟิวขาด บวกกับความเมาที่มีในกายมันจึงทำให้เขาทำแบบนี้ "ลูกพี่จะทำแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมครับ""ทำไม? มึงแนะนำกูเองไม่ใช่เหรอ""ก็ใช่ แต่ผมแค่ถามเพราะถ้าลูกพี่ทำ คงเป็นเรื่องใหญ่""นั่นแหละที่กูต้องการ กูอยากแต่งงานกับฟ้า"เขาวางแผนทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว หลังจากที่หลับนอนกับเธอพ่อแม่ของเขารวมถึงพ่อของเธอคงจะเห็นภาพเขาที่นอนกับเธออยู่ในห้อง แค่คิดรอยยิ้มร้ายๆ ของชายหนุ่มก็เผยออกมา เขาต้องการแต่งงานกับฟ้าลัดดาและคิดว่าแผนการณ์นี้ดีที่สุดแล้ว หลังจากที่ฟ้าลัดดาส่งแฟนหนุ่มที่รถ เธอก็มาช่วยน้องสาวล้างจานพูดคุยกับน้องสาวไปเรื่อยเปื่อยส่วนใหญ่จะมีแต่เสียงเธอนี่แหละ จนกระทั่งเสียงฟ้าคำรามเพราะอยู่ในช่วงฤดูฝนทำให้กุลธิดารีบไปดูความเรียบร้อยอื่นๆ กลัวว่าข้าวที่พ่อเก็บเกี่ยวมาจะเกิดความเสียหายก่อนจะขึ้นบ้าน "(พี่ฟ้าทำไมอยู่ห้องกุลล่ะ)"กุลธิดาทำภาษามือพร้อมเอียงคอถาม "ไฟห้องพี่มันเสีย เปิดแล้วติดๆ ดับๆ""(งั้นพี่นอนห้องกุลก็ได้ เดี๋ยวกุลไปนอนห้
ศิลาขับรถออกมาด้วยใบหน้าหงุดหงิด วันนี้เขาอุตส่าห์ตั้งใจมาหาฟ้าลัดดาจะพาเธอไปเที่ยวช๊อปปิ้งเสียหน่อยแต่พอรู้ว่าเธอไม่อยู่มันก็ทำให้เขาหงุดหงิดจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นเธอกล้าไปกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขามันเหมือนหยามหน้าเขาไม่มีผิด ทั่วทั้งจังหวัดใครๆ ก็รู้ว่าว่าที่เมียของเขาคือใคร คิดหรือว่าคนอย่างเขาจะยอม"ทำหน้าบอกบุญไม่รับมาเชียวลูกคนนี้"หญิงวัยกลางคนพอเห็นหน้าลูกชายก็เอ่ยขึ้น "แม่ ผมอยากแต่งงานกับฟ้า"คุณนายไพรศรีเลิกคิ้วขึ้นทันที เธอรู้อยู่หรอกว่าบุตรชายชอบพอผู้หญิงบ้านไหนแต่ดูเหมือนผู้หญิงไม่ได้รักไม่ได้ชอบลูกชายของเธอเลยสักนิด "เฮ้อ แล้วหนูฟ้าเขาตอบตกลงรึยังล่ะ""ไม่ แต่ผมไม่คิดยอมแพ้หรอกไม่ว่ายังไงผมต้องได้ฟ้าเป็นเมีย!""ศิลาลูก ถ้าผู้หญิงเขาไม่ได้รักไม่ได้ชอบก็ปล่อยเขาไปเถอะ""ไม่ ผมไม่เชื่อว่าฟ้าจะไม่มีวันรักผม"เขาทั้งหล่อทั้งรวย มีแต่ผู้หญิงอยากได้อยากครอบครอง เขาไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอนไม่ว่ายังไงเขาต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ"ผมไปดื่มกับพวกไอ้พงษ์ก่อนนะแม่""อย่าเมามากล่ะ"ศิลาพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งสง่าอยู่ภายในพื้นที่หลายสิบไร่ ณ ร้านเหล้า "เป็นไงวะทำไม







