LOGINกุลธิดาหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่คิดสนใจหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคนใจร้าย แต่ทว่าในใจของเธอก็รู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะความเลวของเขาถึงทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ศิลาไม่ได้สนใจท่าทีของคนตัวเล็กเลยสักนิดเขาขับรถมาที่บ้านของเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"มาแล้วเหรอหนูกุล"คุณนายไพรศรีทักทายว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม ทำให้กุลธิดาที่ได้ยินอย่างนั้นยกมือไหว้ทักทายด้วยรอยยิ้มกลับไปเช่นกัน
"แม่ให้แม่บ้านทำอาหารเสร็จพอดี หิวรึยัง"กุลธิดารู้สึกประหม่าเธออยากสื่อสารกับคนตรงหน้าแต่ก็ไม่ง่ายเลยเพราะทุกคนใช่ว่าจะเข้าใจภาษามือได้ เธอจึงหยิบสมุดขึ้นมาจด ท่าทีเหล่านั้นของหญิงสาวอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองพวกท่านมองอย่างอมยิ้มแต่ศิลาที่เห็นอะไรแบบนี้ไม่สบอารมณ์เลยซักครั้ง
"(นิดหน่อยค่ะ)"สองสามีพยักหน้าเข้าใจหลังจากที่อ่านสิ่งที่กุลธิดาเขียนบอก
"น่าเบื่อ!"เขาพูดกระแทกแดกดันทำให้คนตัวเล็กชะงักไปทันที ท่าทีของอีกฝ่ายที่รังเกียจเธอ เธอรับรู้ได้เพราะเธอเองก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน
"ศิลาดูพูดเข้า!"
"ก็มันเรื่องจริง แค่ให้เงินก็น่าจะจบแต่ผมคิดว่าพ่อของเธออยากจะเกาะครอบครัวเรามากกว่าถ้าเป็นฟ้าผมจะยินดีให้เกาะมากแต่ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้"
"แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหรอที่ลูกไปข่มเหงเขามาเป็นเมีย!"ได้ยินคำพูดของลูกชายใช่ว่าเธอจะเห็นด้วย ในทางกลับกันเธอไม่พอใจมากๆ ที่ได้ยินอย่างนี้
"ถ้าผมไม่ซวย ผู้หญิงที่ผมได้ก็คงเป็นฟ้าไปแล้ว ไม่รู้เวรกรรมอะไรของผม!"
"ตาศิลา!"คุณนายไพรศรีลมแทบจับเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นของลูกชาย เธอไม่คิดเลยจริงๆ ว่าลูกชายที่เธอเลี้ยงดูมาด้วยความรักจะเป็นคนแบบนี้
"แต่ตอนนี้หนูกุลเป็นเมียลูกไม่ใช่หนูฟ้า หวังว่าลูกจะมีความเป็นคนมากพอนะ เลิกยุ่งกับพี่สาวว่าที่เมียลูกได้แล้ว"
"แม่!"
"หุบปากซะศิลา พ่อไม่ชอบเลยนะที่ลูกเป็นแบบนี้!"เสี่ยนิรุตติ์เผยแววตาดุดันมาให้ลูกชาย ศิลาถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะมองคนตัวเล็กอย่างคาดโทษ คิดว่าเธอจะมีความสุขกับการเป็นเมียของเขางั้นเหรอ ฝันไปเถอะมันจะไม่มีวันนั้น
บรรยากาศการทานข้าวไม่แย่แต่ก็ใช่ว่าจะดี โชคยังดีที่พ่อแม่ของผู้ชายคนนี้ยังเมตตาเธออยู่บ้างแต่ทว่ากับเขาคนนี้มีแต่ความเกลียดชังให้เห็น เธอไม่รู้เลยว่าจะทนอยู่กับผู้ชายคนนี้ได้นานแค่ไหน ถ้าหากบิดาของเธอไม่บอกให้เธอแต่งงานเธอก็คงไม่ทน เกิดเป็นผู้หญิงมันไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ เธอเข้าใจดีว่าบิดารู้สึกแย่มากแค่ไหนกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอเองก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เสียหน่อย ทุกอย่างเป็นเพราะเขาคนเดียวเลย
"ฉันจะถามเธออีกครั้ง แน่ใจว่าจะแต่งงานกับฉันจริงๆ?"ศิลาเอ่ยถามขึ้นในระหว่างที่ขับรถมาส่งคนตัวเล็กที่บ้าน คำถามของเขาทำให้กุลธิดาหันหน้าไปมอง แววตาของเธอมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่อยากแต่งงานกับเขาแต่เธอเลือกอะไรไม่ได้เลยต่างหาก
"(คุณก็รู้ว่ากุลไม่ได้อยากจะแต่งงาน ถ้าไม่ใช่สิ่งที่คุณทำลงไปเรื่องทุกอย่างจะเป็นแบบนี้ไหม)"
"เธอโทษฉันงั้นเหรอ จะบอกอะไรให้นะถ้าคืนนั้นเธอไม่เสนอหน้าไปนอนห้องฟ้าก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก"กุลธิดาถอนหายใจออกมา เขามันเป็นพวกโยนความผิดให้คนอื่นจนเป็นสันดานแล้วจริงๆ มันไม่ผิดที่เธอจะไปนอนห้องพี่สาวแต่เขานั่นแหละที่ผิดที่คิดชั่วช้าแบบนั้น
"(ฉันไม่อยากคุยกับผู้ชายแบบคุณอีก)"
"เหอะ ผู้ชายแบบฉันมันทำไมวะ เธอดีนักรึไงทำท่าไม่อยากแต่ง แต่ก็เสนอหน้าอยากจะเป็นเมียฉันแค่รับเงินไปก็จบแต่คงหวังสูงสินะ ถึงอยากจะเป็นเมียฉัน!"
"(ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น!)"คนตัวเล็กรีบเขียนในสมุดตอบกลับไปด้วยอารมณ์ไม่พอใจ มือไม้ของเธอสั่นเทาทันที โกรธจนสั่นไปหมด
"โชคร้ายอะไรของกูว่ะ ได้เมียเป็นใบ้ ใครเห็นก็ต้องหัวเราะ น่าสมเพชฉิบ!"ศิลาบ่นพึมพำแต่คำพูดของเขามันสร้างความเจ็บปวดในใจของกุลธิดาไม่น้อย
หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นหันหน้าหนีอีกฝ่ายไม่อยากจะมองไม่อยากจะสนใจอีก ศิลาขับรถมาส่งหญิงสาวที่บ้านเป็นจังหวะที่ฟ้าลัดดากำลังมาส่งแฟนหนุ่มที่หน้าบ้านพอดี ทำให้ศิลาลงจากรถเพื่อจะไปเจอหน้าของหญิงสาว นำทัพที่เห็นอีกฝ่ายก็มองหน้าด้วยความไม่ชอบขี้หน้า
"สารวัตรมองหน้าผมแบบนี้มีปัญหาเหรอครับ?"ศิลาพูดจากวนบาทาพอสมควร ทำเอาสารวัตรหนุ่มกำหมัดแน่น
"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับหรือว่าไปทำเลวอะไรไว้ถึงร้อนตัว"
"หึ ทำเลวที่ไหนกันครับ ผมไม่เข้าใจที่สารวัตรพูด"
"ผมว่าคุณมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเถอะนะครับคุณศิลา"
"โทษทีนี่บ้านเมียผม จริงไหม?"เขาหันไปหาคนใบ้ที่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความเกร็งพอสมควร ยิ่งไปกว่านั้นการกระทำของผู้ชายคนนี้มันก็ยิ่งทำให้เธอไม่ชอบใจ
"พี่ศิลามาส่งกุลเสร็จก็กลับไปเถอะ"ฟ้าลัดดาเอ่ยปากไล่ทำให้ศิลารู้สึกหน้าเสียไม่น้อย
"พี่ว่าพี่มีสิทธิ์ที่จะอยู่นานเท่าไหร่ก็ได้นะฟ้า ขนาดมันยังไม่กลับทำไมพี่ต้องรีบกลับ"ถ้าผู้ชายคนนั้นอ้างสถานะแฟนของเธอ เขาที่ได้ชื่อว่าเป็นผัวของน้องสาวเธอทำไมจะอยู่ไม่ได้ ในเมื่อไม่มีทางครอบครองเธอเขาก็จะอยู่แบบกวนประสาทเนี่ยแหละ
กุลธิดาเข้าใจสถานการณ์และรู้ดีว่าในแววตาของศิลายังคงจ้องมองพี่สาวของเธอแบบไหน เธอไม่อยากอยู่ฟังสงครามประสาทของใครจึงหันไปหาพี่สาวพร้อมบอกฟ้าลัดดาว่าจะเข้าบ้านแล้ว ฟ้าลัดดาที่มองภาษามือของคนเป็นน้องก็พยักหน้า เธอจึงหันไปร่ำลาแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มสดใสแววตาของเธอเต็มไปด้วยความรักแน่นอน ศิลาที่เห็นแบบนั้นก็เจ็บใจไม่น้อย ดูเหมือนไม่ว่าเขาจะทำยังไงผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีทางเห็นค่าความรักของเขาเลย
หลายสัปดาห์ผ่านไป
งานแต่งงานระหว่างกุลธิดาและศิลาถูกจัดขึ้นที่ลานกว้างของตลาดคุณนายศรีไพรอย่างยิ่งใหญ่ คนทั้งหมู่บ้านมาร่วมงานกันหมดบางคนก็พูดบอกว่าเป็นบุญของเธอที่ได้เป็นลูกสะใภ้ของคุณนายศรีไพรกับเสี่ยนิรุตติ์ บางคนก็ซุบซิบนินทากันไปต่างๆ นานา หาว่าเธอตั้งใจจับศิลาเพราะอยากรวยทางลัด บางก็ว่าหญิงสาวอ่อยจนอีกฝ่ายทนไม่ไหว คำพูดเหล่านั้นมันก็ดังมาถึงหูของคนตัวเล็กในชุดไทยประยุกต์พอสมควร
"กุลแต่งตัวเสร็จรึยัง"เสียงเรียกของฟ้าลัดดาทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งซึมอยู่ได้สติ เธอหันหน้าไปมองพี่สาวด้วยแววตาอมทุกข์พอสมควร ไม่ว่าจะพยายามทำใจขนาดไหนเธอก็ไม่อาจไม่รู้สึกได้ การแต่งงานในครั้งนี้เธอไม่มีความสุขเลยจริงๆ ไม่ได้คาดหวังจะเป็นของผู้ชายคนนี้เลยสักนิด
"พี่รู้ว่ากุลคิดอะไรอยู่ แต่ในเมื่อตอนนี้กุลเป็นภรรยาของผู้ชายคนนี้แล้ว กุลก็ต้องเข้มแข็งนะ"
"(เขารักพี่ฟ้าไม่ใช่กุล)"ต่อให้อยู่กินกันเธอก็คงไม่มีความสุขในเมื่อรู้อยู่แก่ใจว่าผู้ชายคนนี้รักใคร
"แต่พี่ไม่ได้รักเขา พี่รักคุณสารวัตร"
"(กุลก็ไม่ได้รักเขาเหมือนกัน)"ฟ้าลัดดาถอนหายใจออกมาเบาๆ บิดาของเธอก็ไม่คิดล้มเลิกงานแต่งเพราะคิดว่าการที่มีงานแต่งงานมันเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว
"ถ้าไปด้วยกันไม่รอดจริงๆ วันนั้นพี่จะบอกพ่อให้ว่าขอให้กุลหย่ากับเขา อดทนไปก่อนนะกุล"หญิงสาวเผยแววตาเศร้ากว่าเดิม อดทนงั้นเหรอ เธอต้องอดทนไปอีกนานแค่ไหนกัน
ถึงฤกษ์งามยามดีกุลธิดาก็ถูกพาตัวมานั่งอยู่หน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ศิลาในชุดไทยเหมือนกันเขาแทบไม่มองเธอเลยด้วยซ้ำทำหน้าทุกข์ไม่ต่างจากเธอหรอก เพราะวันนี้เขาเองก็ไม่ได้อยากจะแต่งงาน กลายเป็นว่างานในวันนี้เหมือนเป็นงานแต่งงานที่ทั้งเจ้าสาวทั้งเจ้าบ่าวหน้าบึ้งที่สุดแล้ว แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
"จดทะเบียนสมรสสิลูก เดี๋ยวเสียฤกษ์หมด"เสียงหญิงวัยกลางคนพูดขึ้นเมื่อลูกชายยังทำหน้านิ่ง เขาไม่คิดว่าจะมีการจดทะเบียนสมรสด้วยแต่พอเห็นสีหน้าของพ่อแม่ที่เหมือนจะข่มเขาพอสมควรทำให้ศิลาถอนหายใจออกมาหนักๆ แต่ก็ยอมเซ็นชื่อตัวเองลงไป ในเมื่ออยากแต่งงานมากนักเขาก็จะยอมเดิมพันในครั้งนี้ดู รับรองผู้หญิงคนนี้ได้ร้องอ้อนวอนขอหย่ากับเขาตั้งแต่วันแรกแน่ๆ
"ตาหนูกุลแล้วจ๊ะ"หญิงสาวมองเอกสารตรงหน้าที่มันจะผูกมัดเธอไปนานแค่ไหนก็ไม่อาจรู้ได้ เธอเหลือบสายตามองไปทางบิดากับพี่สาวก่อนที่นายไกรสรจะพยักหน้าให้เธอจดทะเบียนสมรส คนตัวเล็กจึงจำใจยอมเซ็นชื่อลงไป
"เรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้คุณทั้งสองก็เป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะครับ ขอแสดงความยินดีด้วย"นายอำเภอพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มยินดีให้กับคู่บ่าวสาวตรงหน้า แต่ทว่าคู่บ่าวสาวกับมีสีหน้าเหมือนเดิมไม่มีท่าทีมีความสุขหรือดีใจเลยแม้แต่น้อย
นายไกรสรถอนหายใจออกมาเบาๆ อันที่จริงนอกจากจะตัดปัญหาที่ศิลาจะไม่กล้ามาวุ่นวายกับลูกสาวคนโตของเขาแล้ว เรื่องที่ดินของเขาที่เคยเอาไปจำนองไว้กับเสี่ยนิรุตติ์เขาก็ได้กลับมาเพื่อเป็นสินสอ
ดของกุลธิดา เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วอย่างน้อยลูกสาวคนนี้ก็ยังพอตอบแทนเขาได้บ้างเหมือนกัน
ศิลานั่งดื่มกับเพื่อนด้วยใบหน้าไร้ความสุข ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันแต่งงานของเขาก็ตาม จนบรรดาเพื่อนต่างมองหน้ากัน พวกเขาเข้าใจศิลาแต่ในใจลึกๆ ก็อดขำไม่ได้ อยากได้คนพี่แต่ก็ดันได้คนน้องแทนแถมยังพิการพูดไม่ได้อีก ใครที่ไหนก็หัวเราะเกี่ยวกับเรื่องนี้ "อย่าดื่มเยอะสิว่ะ เดี๋ยวก็เมาหรอกคืนนี้มึงต้องเข้าหอนะเว้ย"เพื่อนอีกคนพูดขึ้น บางคนก็ไม่รู้จะเรียกว่าเพื่อนได้รึเปล่าส่วนใหญ่เจอกันเฉพาะไปเที่ยวอะไรทำนองนี้ที่สนิทที่สุดก็มีแค่สรพงษ์ที่เป็นเพื่อนเรียนด้วยกันมา "หึ ไอ้ศิลามันไม่ได้สนใจเรื่องนี้หรอก""ทำไมว่ะจะว่าไปน้องกุลของมันก็ไม่ได้แย่ มองดูดีๆ ก็สวยนะเว้ย นมเป็นนมตูดเป็นตูด"ประโยคนี้ทำให้คนที่เริ่มเมาไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ถึงแม้จะไม่ได้รักไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ชอบที่ใครจะมาพูดถึงร่างกายของกุลธิดาเช่นนี้เหมือนกัน "ก็ไอ้ศิลาอยากได้คนพี่มากกว่าไง""แต่ได้คนน้องแล้ว เอาเถอะดีกว่าไม่มีที่ระบายอารมณ์ถึงแม้จะเสียอารมณ์ตอนที่ไม่มีเสียงครางหวานๆ ให้ได้ยินก็ตาม"พูดจบคนเหล่านั้นก็หัวเราะออกมายกเว้นศิลาที่กำแก้วแน่น ก่อนที่ดวงตาของชายหนุ่มจะตวัดมองคนพูดด้วยความไม่พอใจ เขากระแทกแก้วเหล้าก่อนจะลุกขึ้นพรวดใช้กำป
กุลธิดาหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่คิดสนใจหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคนใจร้าย แต่ทว่าในใจของเธอก็รู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะความเลวของเขาถึงทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ศิลาไม่ได้สนใจท่าทีของคนตัวเล็กเลยสักนิดเขาขับรถมาที่บ้านของเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง "มาแล้วเหรอหนูกุล"คุณนายไพรศรีทักทายว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม ทำให้กุลธิดาที่ได้ยินอย่างนั้นยกมือไหว้ทักทายด้วยรอยยิ้มกลับไปเช่นกัน "แม่ให้แม่บ้านทำอาหารเสร็จพอดี หิวรึยัง"กุลธิดารู้สึกประหม่าเธออยากสื่อสารกับคนตรงหน้าแต่ก็ไม่ง่ายเลยเพราะทุกคนใช่ว่าจะเข้าใจภาษามือได้ เธอจึงหยิบสมุดขึ้นมาจด ท่าทีเหล่านั้นของหญิงสาวอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองพวกท่านมองอย่างอมยิ้มแต่ศิลาที่เห็นอะไรแบบนี้ไม่สบอารมณ์เลยซักครั้ง "(นิดหน่อยค่ะ)"สองสามีพยักหน้าเข้าใจหลังจากที่อ่านสิ่งที่กุลธิดาเขียนบอก"น่าเบื่อ!"เขาพูดกระแทกแดกดันทำให้คนตัวเล็กชะงักไปทันที ท่าทีของอีกฝ่ายที่รังเกียจเธอ เธอรับรู้ได้เพราะเธอเองก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน "ศิลาดูพูดเข้า!""ก็มันเรื่องจริง แค่ให้เงินก็น่าจะจบแต่ผมคิดว่าพ่อของเธออยากจะเกาะครอบครัวเรามากกว่าถ้าเป็นฟ้าผมจะยินดีให้
คุณนายไพรศรีพอได้ยินอย่างนั้นก็มองหน้าสามีทันที เห็นที่เรื่องนี้มันจะไม่ง่ายเลย พวกเขาต้องการให้เรื่องนี้จบดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานท่านจึงคิดยื่นข้อเสนออีกอย่างขึ้นมา แต่จะพูดออกไปมันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน ไม่อยากให้คิดว่าการที่พวกเขาคิดวิธีนี้มันคือการเอาเงินฟาดหัว "ทางเราต้องการรับผิดชอบให้ดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานงั้นทางหนูกุลอยากจะเรียกเงินเท่าไหร่ก็ได้""คุณนายเห็นว่าผมเห็นแก่เงินเหรอ สิ่งที่ผมรู้สึกแย่คือการที่ลูกสาวของผมมาพบเจอกับเรื่องร้ายๆ เช่นนี้ คิดว่าเงินมันสามารถทำให้ยัยกุลไร้รอยด่างในชีวิตงั้นเหรอ ใครรู้ก็คงอับอายไปทั่ว!"ชายวัยกลางคนขึ้นเสียงดังบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขาโมโหมากแค่ไหน "งั้นก็คงต้องแต่งงาน ฉันจะให้ศิลาแต่งงานรับผิดชอบชีวิตของหนูกุล"ในตอนแรกนายไกรสรก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่พอคิดไปคิดมาเขาคิดว่าการแต่งงานมันก็คงเป็นหนทางที่ดีที่สุด อีกอย่างนายศิลาคนนี้จะได้ไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับฟ้าลัดดาอีก "ก็คงต้องตามนั้น!"ทันทีที่คำพูดของคนเป็นพ่อเอ่ยตกลง กุลธิดาเผยสีหน้าตกใจขึ้นมาทันที น้ำตาของเธออดไม่ได้ที่จะไหลพร้อมทั้งส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่ต้องการแต่งงานกับผู้ชา
กุลธิดานอนแทบไม่หลับ เธอจะลุกขึ้นแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังกักขังเธอเอาไว้อยู่ในอ้อมแขนของเขา จนกระทั่งเช้าของวันใหม่ หญิงสาวที่เคลิ้มหลับไปเมื่อไม่นานนี้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงรถเลี้ยวมาจอดที่บ้าน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ลุกขึ้นจากเตียงเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นเสียก่อน ดวงตาของนายไกรสรผู้เป็นบิดามองด้วยความตกใจ เขารีบเดินทางกลับมาที่นี่หลังจากได้รับสายจากคนแปลกหน้าบอกว่าเห็นผู้ชายที่ไหนไม่รู้ขึ้นบ้านเขา เขาพยายามติดต่อหาลูกสาวคนโตแต่ก็ไม่มีใครรับสายทำให้เขาต้องรีบเดินทางกลับมา "นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"ในใจของเขาที่ห่วงฟ้าลัดดาเพราะรู้ดีว่าความสวยของลูกสาวคนโตมักจะทำให้หนุ่มๆ หลงเสน่ห์เขากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับลูกสาวคนโตแต่ทว่าภาพที่เห็นในยามนี้เขายิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็นลูกสาวคนเล็กของเขา "ยัยกุล! ศิลา!"เสียงโวยวายทำให้ชายหนุ่มที่อิ่มเอมใจทั้งคืนรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขาสบสายตากับว่าที่พ่อตาไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย นึกดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้แต่พอชายหนุ่มหันมาหาคนตัวเล็กข้างกายใบหน้าของเขาก็ตกใจไม่ต่างกัน ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็
ศิลากับลูกน้องคนสนิทยืนสอดส่องอยู่บริเวณหน้าบ้านของฟ้าลัดดา เขาไม่เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ ความที่ต้องการอยากได้เธออยากครอบครองเธอมันจึงทำให้เขาฟิวขาด บวกกับความเมาที่มีในกายมันจึงทำให้เขาทำแบบนี้ "ลูกพี่จะทำแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมครับ""ทำไม? มึงแนะนำกูเองไม่ใช่เหรอ""ก็ใช่ แต่ผมแค่ถามเพราะถ้าลูกพี่ทำ คงเป็นเรื่องใหญ่""นั่นแหละที่กูต้องการ กูอยากแต่งงานกับฟ้า"เขาวางแผนทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว หลังจากที่หลับนอนกับเธอพ่อแม่ของเขารวมถึงพ่อของเธอคงจะเห็นภาพเขาที่นอนกับเธออยู่ในห้อง แค่คิดรอยยิ้มร้ายๆ ของชายหนุ่มก็เผยออกมา เขาต้องการแต่งงานกับฟ้าลัดดาและคิดว่าแผนการณ์นี้ดีที่สุดแล้ว หลังจากที่ฟ้าลัดดาส่งแฟนหนุ่มที่รถ เธอก็มาช่วยน้องสาวล้างจานพูดคุยกับน้องสาวไปเรื่อยเปื่อยส่วนใหญ่จะมีแต่เสียงเธอนี่แหละ จนกระทั่งเสียงฟ้าคำรามเพราะอยู่ในช่วงฤดูฝนทำให้กุลธิดารีบไปดูความเรียบร้อยอื่นๆ กลัวว่าข้าวที่พ่อเก็บเกี่ยวมาจะเกิดความเสียหายก่อนจะขึ้นบ้าน "(พี่ฟ้าทำไมอยู่ห้องกุลล่ะ)"กุลธิดาทำภาษามือพร้อมเอียงคอถาม "ไฟห้องพี่มันเสีย เปิดแล้วติดๆ ดับๆ""(งั้นพี่นอนห้องกุลก็ได้ เดี๋ยวกุลไปนอนห้
ศิลาขับรถออกมาด้วยใบหน้าหงุดหงิด วันนี้เขาอุตส่าห์ตั้งใจมาหาฟ้าลัดดาจะพาเธอไปเที่ยวช๊อปปิ้งเสียหน่อยแต่พอรู้ว่าเธอไม่อยู่มันก็ทำให้เขาหงุดหงิดจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นเธอกล้าไปกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขามันเหมือนหยามหน้าเขาไม่มีผิด ทั่วทั้งจังหวัดใครๆ ก็รู้ว่าว่าที่เมียของเขาคือใคร คิดหรือว่าคนอย่างเขาจะยอม"ทำหน้าบอกบุญไม่รับมาเชียวลูกคนนี้"หญิงวัยกลางคนพอเห็นหน้าลูกชายก็เอ่ยขึ้น "แม่ ผมอยากแต่งงานกับฟ้า"คุณนายไพรศรีเลิกคิ้วขึ้นทันที เธอรู้อยู่หรอกว่าบุตรชายชอบพอผู้หญิงบ้านไหนแต่ดูเหมือนผู้หญิงไม่ได้รักไม่ได้ชอบลูกชายของเธอเลยสักนิด "เฮ้อ แล้วหนูฟ้าเขาตอบตกลงรึยังล่ะ""ไม่ แต่ผมไม่คิดยอมแพ้หรอกไม่ว่ายังไงผมต้องได้ฟ้าเป็นเมีย!""ศิลาลูก ถ้าผู้หญิงเขาไม่ได้รักไม่ได้ชอบก็ปล่อยเขาไปเถอะ""ไม่ ผมไม่เชื่อว่าฟ้าจะไม่มีวันรักผม"เขาทั้งหล่อทั้งรวย มีแต่ผู้หญิงอยากได้อยากครอบครอง เขาไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอนไม่ว่ายังไงเขาต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ"ผมไปดื่มกับพวกไอ้พงษ์ก่อนนะแม่""อย่าเมามากล่ะ"ศิลาพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งสง่าอยู่ภายในพื้นที่หลายสิบไร่ ณ ร้านเหล้า "เป็นไงวะทำไม







