Share

บทที่1

Penulis: ซังกง
last update Terakhir Diperbarui: 2025-05-16 16:53:32

ดูเหมือนวันนี้ลูกค้ารายใหญ่ของผมจะมาอีกแล้วสินะ แต่ดูเหล่ารุ่นน้องของผมก็อยากจะได้เสี่ยกระเป๋าหนักเหมือนกันเนี่ยสิ

“สวัสดีค่ะ ดื่มอะไรดีค่ะ” โอเมก้าตัวเล็กหน้าหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาหว่านเสน่ห์ให้กับร่างสูงใหญ่ที่เป็นอัลฟ่า

“ไม่เป็นไรครับ คนนั้นเขารู้ว่าผมดื่มอะไร” ร่างสูงใหญ่ว่าพร้อมกับชี้มาทางเบต้าที่น่าจะสูงประมาณร้อยแปดสิบกลางๆ

โอเมก้าที่อุตส่าห์คิดว่าวันนี้จะได้ทิปหนักกลับต้องอดและเดินไปอีกฝั่งเพื่อรับลูกค้าคนอื่นต่อ

“ดื่มเหล้า อย่างเดียวจะปวดท้องเอานะครับ” เขาพูดแนะนำอีกฝ่ายพร้อมกับวางแก้วเหล้าไว้ที่โต๊ะด้านหน้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“งั้นนายว่าฉันควรกินอะไรดีล่ะ”

ชัตเตอร์ที่โดนถามกลับก็มีสีหน้าครุ่นคิดขึ้นมาว่าดื่มเหล้าแบบนี้ควรจะกินอะไรร้อนๆ น่าจะดีที่สุด

“งั้นเสร็จงานไปหาอะไรกินไหม!?” ชายหนุ่มที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปนานจึงเอ่ยถามขึ้น

นี่ฉันถูกชวนกินข้าวเหรอเนี่ย จะบ้า!!

“แต่ผมเลิกงานตีสองนะครับ คุณจะอยู่ถึงปิดร้านกับผมเลยเหรอครับ” เขาพูดติดตลกแทนการปฏิเสธออกไปตรงๆ

“อืม”

ชายหนุ่มที่มีสายเข้ามาพอดีเขาจึงเลือกที่จะวางเงินไว้ก่อนหนึ่งพันบาทแล้วเดินออกไปรับโทรศัพท์ ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย

“วันนี้เขากลับแล้วเหรอพี่” ปลายฟ้าโอเมก้าชายร่างเล็กเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“น่าจะไปเข้าห้องน้ำมั้ง” เขาเงยหน้าขึ้นมองก่อนที่จะเริ่มชงเครื่องดื่มตามออร์เดอร์

ทางด้านอัลฟ่าหนุ่มที่เป็นถึงมาเฟียและเมื่อไม่นานมานี้เขาพึ่งจะตัดสินใจทุ่มเงินซื้อบาร์นี้เพื่อเข้ามาอยู่ในเครือของเขา

ทั้งเขายังมีบอดี้การ์ดที่คอยดูแลระยะไกลเขาถึงได้เข้ามานั่งในร้านโดยที่ไม่มีปัญหาอะไรและอีกไม่เกินอาทิตย์นี้ก็คงจะมีการแนะนำตัวเขาให้พนักงานที่นี่รู้จัก

เขาเดินออกมายังที่ที่เสียงเพลงไม่ค่อยดังและกดรับสายของผู้เป็นแม่อย่างจำใจ เขาอุตส่าห์หนีกลับเมืองไทยเพื่อที่จะได้ไม่ต้องหมั้นกับคนที่แม่เลือกให้และทิ้งแม่อยู่กับพ่อที่ฮ่องกงไป

[หนีงานหมั้นยังไม่พอ แกยังกล้าหนีแม่กลับเมืองไทยอีกเหรอ!?] เสียงเล็กแหลมดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์จนเขาต้องเอาออกห่างจากหู

“แม่ก็อยู่กับป๊าไปสิครับ”

[แล้วเรื่องงานหมั้นจะเอายังไง ไหนแกลองบอกแม่มาสิ]

“ก็ผมยังไม่อยากแต่ง อีกทั้งคนที่คุณแม่เลือกให้ก็ไม่ใช่สเปคผมเลย” เขาเถียงออกไปอย่างเหนื่อยใจที่ต้องมานั่งคุยเรื่องพวกนี้

[แกอายุสามสิมสามแล้วนะ จะเอาแต่ทำงานหรือยังไงแค่นี้เงินก็ใช้ไม่หมดอยู่แล้ว]

เขาได้แต่ถอนหายใจก่อนที่จะตัดสินใจกดตัดสายของผู้เป็นแม่ไปอย่างไร้เยื่อใย

เขาเดินกลับเข้ามาด้านในอีกครั้งก่อนจะหย่อนกายนั่งลงด้วยท่าทางนิ่งขรึมยิ่งกว่าตอนแรก

ผม ต้นลม เป็นลูกชายคนโตของตระกูลเตชกุลที่ขึ้นชื่อและรวยติดอันดับหนึ่งในสามของประเทศไทย ทั้งพ่อยังทำธุรกิจสีขาวและสีดำอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการค้าอาวุธ กาสิโนที่ทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย

ปีนี้ผมอายุสามสิบสามปี แม่ต้องการจะให้ผมแต่งกับโอเมก้าที่ท่านเลือกให้ทั้งอีกฝ่ายยังเป็นลูกชายคนเล็กของเพื่อนสนิทจึงอยากจะให้แต่งงานกับผม แต่ช่วยถามความสมัครใจของผมบ้างไม่ได้หรือยังไงกันนะ

และที่ผมเลือกลงทุนที่นี่ก็ย่อมมีเป้าหมายที่วางไว้เสมอ โอเมก้ามันมีไว้แค่ระบายอารมณ์และแก้ขัดเท่านั้นแหละจ่ายเงินก็แค่จบ

อย่าคิดว่าผมเป็นพวกดูถูกคนจนอะไรแบบนั้นล่ะ ผมก็แค่เคยมีคนรักตอนเรียนมหาลัยที่คิดว่าเขาจะรักผมที่ตัวผม แต่เขาดันรักแค่เงินของผมเท่านั้น ทั้งมันยังกล้าเอาเงินของผมไปเปย์อัลฟ่าคนอื่นอีกต่างหาก ผมมันหล่อไม่พอหรือยังไงกันนะ

“ขอเหล้าที่แรงกว่านี้ได้ไหมครับ” เขาถามร่างสูงที่กำลังตั้งใจเทเหล้าให้เขาอยู่ในตอนนี้

“ผมก็อยากให้คุณดื่มแรงกว่านี้นะครับ แต่กลัวว่าคุณจะอยู่กับผมไม่ถึงเลิกงาน”

ชัตเตอร์ที่เห็นอีกฝ่ายมาที่นี่คนเดียวมาเกือบสัปดาห์แล้วจึงคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะอยากมีเพื่อนคุย ทั้งเขายังเป็นเบต้าอีกฝ่ายคงไม่มีทางที่จะมาชอบผู้ชายตัวใหญ่มีกล้ามแบบเขาแน่นอน

“คุณจะไปกินข้าวกับผมจริงเหรอครับ” ผมนึกว่าจะถูกปฏิเสธตั้งแต่ที่อีกฝ่ายพูดว่าเลิกงานดึกแล้วเสียอีก

“ครับ” เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินไปรับออร์เดอร์ของโต๊ะอื่นต่อ เพราะมีไม่กี่คนหรอกที่จะมานั่งหน้าบาร์แบบนี้ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามาคนเดียว

เมื่อถึงเวลาเลิกงานร่างสูงของเบต้าชายก็เดินออกมาพร้อมกับหันหาอัลฟ่าหนุ่มที่ได้นัดเขาไว้ที่ลานจอดรถ

“ไปไหนกันนะ” เขาบ่นขมุบขมิบสายตาก็หันมองไปทั่ว

“ไปกันเลยไหมครับ” คุณชายอัลฟ่าลดกระจกลงเมื่อเห็นร่างสูงของอีกฝ่ายเหมือนกำลังมองหาเขาอยู่

ชัตเตอร์ที่หันไปตามเสียงก็ถึงกับอ้าปากค้างที่เห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ในรถสปอร์ตคันหรูที่ราคาเป็นสิบล้าน ถ้าถามว่าเขารู้ได้ยังไงน่ะเหรอก็เพราะเขาชอบรถแบบนี้น่ะสิ

‘เป็นบุญก้นฉันจริงๆ ที่ได้นั่งรถหรูขนาดนี้’

เขาส่งยิ้มให้ร่างสูงใหญ่ก่อนจะอ้อมไปนั่งยังที่ว่างข้างคนขับจำเป็นในตอนนี้

“คุณอยากกินอะไรครับ” ต้นลมที่ทำหน้าที่คนขับเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังตั้งใจหาร้านอาหารที่คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะทานได้

“ตอนแรกผมจะพาคุณไปทานปิ้งย่างแต่ร้านดันปิดไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว” เขาว่าอย่างเสียดายก่อนที่จะนึกถึงร้านข้าวต้มขึ้นมาได้

“….”

“คุณทานข้าวหรือยังครับ!?”

“ยังเลยครับ ผมเลิกงานก็ตรงเข้าบาร์เลย” เขาตอบออกไปตามความเป็นจริง

“งั้นเราไปกินข้าวต้มกันเถอะครับ” เขาเสนอความเห็น ก่อนที่รถจะมาหยุดอยู่ยังร้านข้าวต้มร้านดังที่เปิดจนเกือบถึงเช้า

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • บาร์เทนเดอร์อยากมีรัก(อัลฟ่าxเบต้า)   บทส่งท้าย

    สองปีผ่านไป ชัตเตอร์ที่ยังคงต้องทำงานและเลี้ยงลูกไปด้วยจึงทำให้เหนื่อยขึ้นมากทั้งยังจะมีเรื่องของน้ำนมที่เขาไม่สามารถผลิตได้จนต้องหาซื้อน้ำนมและนมผงให้ลูกทั้งสองคนของเขา จนตอนนี้ลูกเขาอายุได้หนึ่งขวบกว่าแล้วก็เริ่มที่จะเดินได้และกินข้าวได้เองถึงจะไม่ค่อยตรงปากก็ตามแต่เขาก็มองว่ามันเป็นอะไรที่น่ารักเหลือเกิน ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้นั่งชมความน่ารักของลูกชายทั้งสองคนที่มีเพศรองเป็นอัลฟ่าและโอเมก้าได้นานนักก็มีเสียงเคาะประตูดังเข้ามาทำให้เขาต้องลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู และดันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทิศเหนือลูกชายคนโตที่มีเพศรองเป็นโอเมก้าร้องไห้งอแงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุจนเขาต้องเดินกลับไปอุ้มเด็กน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน ทางด้านร่างสูงของอัลฟ่าหนุ่มอย่างต้นลมที่กว่าผู้เป็นแม่จะทำใจยอมรับได้ก็เป็นในตอนที่สภาพเขาดูย่ำแย่ราวกับซากศพที่เดินได้ ท่านจึงจำต้องบอกว่าชัตเตอร์อยู่ที่ไหน แต่พอไปยังห้องพักที่คุณแม่บอกก็ได้รู้ว่าชายหนุ่มไม่ได้อยู่ที่นั่นมาเกือบสองปีแล้ว เหมือนอยู่แค่ไม่เกินสามเดือนก็ย้ายออกไป จนเขาได้นึกถึงน้องชายของอีกฝ่ายที่น่าจะมาด้วยกันและต้องเรียนอยู่ที่ไหนสัก

  • บาร์เทนเดอร์อยากมีรัก(อัลฟ่าxเบต้า)   บทที่17

    หกเดือนผ่านไป ต้นลมที่พยายามตามหาชัตเตอร์มาเกือบครึ่งปีแล้วก็ยังไม่พบ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหายตัวไปไหนทั้งพี่และน้อง ไหนว่ารักบ้านกันมากแต่ทำไมถึงทิ้งไปได้กันล่ะ เขาได้แต่เก็บตัวอยู่ในบาร์เพื่อหวังว่าชายหนุ่มจะกลับมาหาเขาหรืออาจจะติดต่อหาปลายฟ้าบ้างก็ได้แต่หวังไม่มีวี่แววเลยด้วยซ้ำ “ฮัลโหลครับแม่” เขาจำต้องกดรับของผู้เป็นแม่อย่างจำใจ เพราะเขาคิดว่าแม่ต้องมีเกี่ยวในเรื่องนี้อย่างแน่นอน [เมื่อไหร่แกจะยอมแต่งงานกับหนูแทนใจสักที] เธอว่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ทั้งที่เธอสามารถไล่เด็กนั่นออกจากชีวิตลูกชายเธอได้แล้วแต่ทำไมมันยังไม่เป็นไปตามที่เธอหวังไว้สักที “ผมจะไม่มีวันแต่งงานกับใครทั้งนั้นถ้าไม่ใช่เตอร์” เขาว่าเสียงแข็งพร้อมกับปาโทรศัพท์ลงพื้นด้วยความเกรี้ยวกราดจากที่เป็นคนใจเย็นก็เริ่มที่จะไม่มีใครเข้าหน้าติด “ว้าว ถ้าแม่ได้มาเห็นอะไรแบบนี้คงช็อกจนต้องเข้าแอดมิดแน่นอน” ต้นหนาวที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชายว่าขึ้น “เมื่อไหร่แม่จะเลิกบงการชีวิตฉันสักที” เขาพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจสองมือปิดหน้าเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองที่เริ่มไม่คงที่ “ถ้าพี่คบโอเมก้า แม่คงไม่ทำถึงขนาดนี้”

  • บาร์เทนเดอร์อยากมีรัก(อัลฟ่าxเบต้า)   บทที่16

    ร่างสูงที่พาคนตัวเล็กขึ้นมาชั้นบนก็พาอีกฝ่ายมาหยุดยืนที่โต๊ะทำงานของเขาก่อนที่เขาจะนั่งลงและดึงคนตัวเล็กกว่าให้นั่งลงบนตักของเขา “ไม่หนักหรือไงครับ?” “นั่งดูผมทำงานเงียบๆ ครับแล้วผมจะไม่หนัก” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาก่อนจะหอมแก้มซ้ายขวาของชัตเตอร์เต็มรัก “กินข้าวมาหรือยังครับ? ให้เตอร์สั่งอะไรขึ้นมาให้กินไหม?” ร่างเล็กยังคงหาเรื่องพูดกับร่างสูงใหญ่ต่อ เพราะหลังจากวันนี้ไปเขาจะย้ายไปอยู่กับน้องที่เชียงใหม่พร้อมกับหางานทำที่นั่นไปด้วย “หิวครับ แต่พี่ขอกินเตอร์ก่อนกินข้าวได้ไหม” อัลฟ่าหนุ่มกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่มือของเขาจะเริ่มทำการถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกจนหมดเผยให้เห็นร่างกายอันเปลือยเปล่าปรากฏต่อสายตาของเขา “เราเข้าไปในห้องกันเถอะครับ” เบต้าหนุ่มที่กลัวจะมีใครเข้ามาจึงว่าขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องพร้อมร่างสูงใหญ่ที่เดินตามมา ร่างสองร่างต่างช่วยกันเติมเต็มความสุขให้กันและกันจนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงอัลฟ่าหนุ่มถึงได้ปล่อยให้คนน้องเป็นอิสระ “พี่ลม ไม่เคยที่จะทำผมเบาๆ บ้างเลย” ร่างเล็กได้แต่บ่นงึมงำที่หน้ากระจกที่เห็นสภาพตัวเองที่มีรอย

  • บาร์เทนเดอร์อยากมีรัก(อัลฟ่าxเบต้า)   บทที่15

    ชัตเตอร์ Talk ตอนนี้เรื่องผมกับพี่ต้นลมเหมือนกำลังจะไปได้ดีเหมือนที่ใครหลายๆ คนเห็น แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลยครับ เพราะถึงพี่ลมจะซ่อนผมไว้จากแม่เขาได้และยังไม่ได้มีการแนะนำผมอย่างเป็นทางการให้ใครรู้จักเพราะเรายังไม่ได้ตกลงคบกัน ทว่าไม่กี่สัปดาห์ต่อมาคุณหญิงแม่ของพี่ลมก็ได้ทำการนัดผมมายังร้านอาหารแห่งหนึ่งโดยที่ผมไม่ได้บอกคนพี่แต่อย่างใด “เธอต้องการเงินเท่าไหร่ถึงจะยอมเลิกกับลูกชายฉัน” เธอพูดเข้าตรงประเด็นจนผมไม่รู้ว่าจะต้องตอบอะไรออกมา ราวกับคนที่กำลังหาเสียงของตัวเองไม่เจอผมทำแค่นั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น “ลูกชายฉันควรจะได้แต่งงานกับคนดี” แล้วผมมันไม่ดีตรงไหนครับ วัดผมก็เข้า เหล้าผมก็ไม่ดื่ม เหลือแค่ต้องไปบวชเป็นพระแล้วล่ะครับ “ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะดูถูกเธอ แต่ลูกฉันควรจะได้คบกับคนที่สามารถมีลูกได้” ตอนนี้ก็กำลังดูถูกผมอยู่ไม่ใช่หรือไงกันน่ะ ทว่าผมก็ทำได้แค่เงียบและยิ้มรับทุกคำพูด แต่ผมก็คงจะเถียงอะไรด้วยไม่ได้เพราะที่ท่านพูดมามันถูกทุกอย่าง ผมไม่สามารถมีลูกให้อีกฝ่ายได้ด้วยซ้ำ ยังไงจุดสิ้นสุดของคำว่าครอบครัวก็คือการมีลูกอยู่ดี “ผมไม่ต้

  • บาร์เทนเดอร์อยากมีรัก(อัลฟ่าxเบต้า)   บทที่14

    ชัตเตอร์ที่ตื่นขึ้นมาเป็นเวลาเกือบเข้างานแล้วได้แต่ตาลีตาเหลือกควานหาเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่เพื่อจะกลับบ้าน “จะไปไหนครับ?” ร่างสูงที่ตื่นขึ้นเพราะไม่ได้กอดอีกฝ่ายก็ถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย “กลับบ้านครับ ถ้าใครเห็นผมขึ้นมาจะทำยังไงครับ” ร่างเล็กพูดขึ้นอย่างลนลานเพราะวันนี้เป็นวันหยุดของเขา เขาไม่ควรที่จะมาโผล่ที่นี่ “หิวข้าวไหมครับ!?” ร่างสูงยังคงถามราวกับไม่ทุกข์ร้อนถ้ามีใครมาเจอเขา มันใช่เวลามาถามเรื่องพวกนี้ไหมเนี่ย!! “ไปกินข้าวกันเถอะครับ” เขาพูดเองเสร็จสรรพก่อนจะเดินไปหาเสื้อผ้าในตู้มาให้คนตัวเล็กกว่าสวมใส่ ชัตเตอร์รับไปแต่โดยดีก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำและออกมาด้วยชุดของอัลฟ่าหนุ่ม ทว่าเมื่อทั้งสองลงมาถึงด้านล่าง ร่างเล็กก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อเห็นคนตัวสูงเอาแต่ยืนนิ่งจ้องมองไปทางผู้หญิงวัยกลางคนที่มีสีหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจ “ข้างหลังแกคือใครต้นลม” ผู้เป็นแม่ว่าเสียงแข็ง อัลฟ่าหนุ่มได้แต่จับข้อมือของคนน้องเอาไว้แล้วใช้ร่างของตัวเองบังอีกฝ่ายไว้จนมิด “แม่มาทำอะไรที่นี่ครับ!?” เขายังคงพูดด้วยความใจเย็นสีหน้าไม่ได้แสดงถึงความตกใจแต่อย่างใด

  • บาร์เทนเดอร์อยากมีรัก(อัลฟ่าxเบต้า)   บทที่13

    ร่างสูงใหญ่ที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีกรมเข้มเดินตรงมาหาร่างโปร่งที่กำลังนั่งเหม่ออยู่ที่เดย์เบด เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้ร่างโปร่ง “คิดอะไรอยู่ครับ” เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบเพราะตอนนี้ริมฝีปากเขาได้ครอบครองปากหยักได้รูปเอาไว้แล้ว พลางมือก็ค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด ชัตเตอร์ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะจูบตอบร่างสูงอย่างเร่าร้อนเช่นกัน แต่เหมือนว่าเขาจะเริ่มหายใจไม่ออกถ้าต้องจูบนานกว่านี้ “อื้อ” เขาส่งเสียงท้วงอยู่ในลำคอเป็นการบอกร่างสูงว่าเขาเริ่มหายใจไม่ออก ต้นลมได้แต่ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งสายตายังคงจ้องมองร่างโปร่งด้วยความต้องการที่มีมากจนปิดไม่มิด “ไม่เจอกันตั้งหลายวันเตอร์คิดถึงผมหรือเปล่า” เขาที่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังถามคำถามไร้สาระก็ได้แต่ยิ้มเย้ยหยันตัวเอง นี่เขากำลังคาดหวังอะไรอยู่ อยากได้ยินคำว่าคิดถึงหรือยังไงกัน ชัตเตอร์ที่ได้ยินคำถามของอีกฝ่ายที่เป็นคำถามทั่วไป แต่เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบว่าอะไรถึงจะดีที่สุด เขาได้แต่สบตากับร่างสูงไม่พูดอะไรออกมา “ช่างเถอะครับ” เขาที่ตั้งใจจะกดอีกฝ่ายให้จมเตียงก็ต้องเปลี่ยนคว

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status