บทที่2

“คุณชื่ออะไรครับ ผมยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลย” ต้นลมเอ่ยถามขึ้น

“ผมชัตเตอร์ เรียกเตอร์เฉยๆ ได้เลยครับ” เขายิ้มให้คนที่ให้ทั้งทิปทั้งเลี้ยงข้าวอย่างเป็นมิตร

เพราะเขาที่ใช้ชีวิตอยู่กับน้องชายแค่สองคนในห้องเช่าที่เหมาะสำหรับการอยู่สองคน เขาและน้องชายเสียพ่อและแม่ไปตั้งแต่เขาอยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย

ทั้งพวกญาติก็ไม่มีใครสนใจไยดีพวกเขาทั้งสองคนและทำการยึดบ้านเขาไปเป็นของตัวเองอีกต่างหาก ทำให้เขาและน้องที่ไม่มีใครต้องการย้ายออกมาจากที่นั่น

เขาอาศัยใช้เงินเก็บที่มีในบัญชีแค่ไม่กี่หมื่นเช่าห้องอยู่และหางานทำส่งเขาเรียนจนจบมัธยมปีสุดท้าย เขาตัดสินใจที่จะไม่เรียนต่อและเลือกมาทำงานเพื่อส่งน้องชายที่กำลังขึ้นมัธยมต้นเรียนมาจนถึงทุกวันนี้ น้องเขาใกล้จะเรียนจบมอหกแล้ว เขาต้องหาเงินอีกมากในการใช้สำหรับตอนน้องชายขึ้นมหาลัย งานที่นี่จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขา

“ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน” เบต้าชายเอ่ยบอกกับร่างสูงใหญ่พร้อมกับโบกมือลาอีกฝ่าย

คุณชายอัลฟ่าทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินแยกตัวขึ้นไปบนรถของตัวเอง

“คุณลมจะกลับบ้านเลยไหมครับ!?” ณดลเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านาย

“อืม กลับคอนโดแล้วกัน” ถึงแม่จะไม่สามารถยึดเงินหรืออะไรเขาได้ แต่แม่สามารถทำให้หูเขาชาได้ ช่วงนี้เขาขอซ่อนตัวอยู่ตามคอนโดจะดีกว่า

“ทำไมถึงยังไม่นอนอีก!?” ชัตเตอร์ที่กลับเข้ามาในบ้านเป็นเวลาตีสี่กว่าจ้องมองน้องชายที่เหมือนจะกำลังนั่งรอเขาอยู่

“ก็รอพี่อยู่ แล้วทำไมกลับซะเกือบเช้าเลยล่ะ” โฟกัสที่เพศรองคือโอเมก้า หันมองหน้าพี่ชายด้วยความเป็นห่วงที่อีกฝ่ายต้องคอยเลี้ยงดูตนมาตลอดหลายปีอย่างยากลำบาก

“ไปกินข้าวกับเพื่อนมาน่ะ” เขาตอบพร้อมกับวางถุงข้าวต้มและปาท่องโก๋ไว้ที่โต๊ะกินข้าว “งั้นพี่ไปนอนก่อน เราก็ไปนอนได้แล้ว”

“ตอนเช้าผมจะมากินที่พี่ซื้อไว้แล้วกัน” ร่างเล็กตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง

ผมที่พึ่งอาบน้ำก็เดินตรงเข้าไปยังห้องของตัวเอง ก่อนที่เราจะย้ายมาอยู่ยังอพาร์ทเม้นท์ที่นี่เมื่อสามปีก่อน พวกเราอยู่ด้วยกันในห้องเช่าที่ไม่มีความสะดวกสบายเป็นเพียงห้องโล่งๆ

แต่เมื่อผมมีงานที่ดีขึ้น ผมก็เริ่มเก็บเงินและหาห้องที่เหมาะกับเราทั้งสองคนจนมาเจอที่นี่ ที่มีทั้งห้องนั่งเล่นและโซนกินข้าวเล็กๆ ห้องนอนสองห้องที่มีเฟอร์นิเจอร์ครบและแอร์เพิ่มความสะดวกสบายที่แลกกับค่าห้องเดือนละครึ่งหมื่น

สักวันผมจะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้บ้านของผมที่ถูกคนพวกนั้นยึดไปกลับคืนมาเป็นของผมและน้องให้ได้

และที่ผมเลือกทำงานที่บาร์เพราะเงินที่ดีกว่าที่อื่น จนผมสามารถจ่ายค่าห้องและค่ายาของน้องที่ต้องกินทุกเดือนได้ สำหรับโอเมก้ายาแก้ฮีตเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดผมจึงต้องเลือกยาคุณภาพดีๆ

ผมนอนไถหน้าจอโทรศัพท์อยู่พักหนึ่งก็มีข้อความจากแชตกลุ่มดังเข้ามา นั่นทำเอาผมแทบช็อคเมื่อรู้ว่าร้านที่ผมทำงานอยู่กำลังจะเปลี่ยนเจ้าของ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!

แล้วผมจะยังได้ทำงานที่นี่ไหมเนี่ย!!

ทว่าข้อความถัดมาก็ทำให้ผมสบายใจขึ้นเยอะ เมื่อรู้ว่าคนที่ซื้อบาร์ไปยังคงให้พนักงานที่เคยทำงานอยู่ทำงานที่นี่ได้ปกติจะไม่มีการเอาคนเก่าออกแต่อย่างใด

ผมที่เห็นว่าเป็นเวลาตีห้ากว่า เริ่มที่จะทนต่อความง่วงนอนไม่ไหวจึงได้ทำการปิดโทรศัพท์ลงและหลับตาลงก่อนที่ผมจะผล็อยหลับไปตอนไหนไม่อาจทราบได้

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาบ่ายโมงกว่าก็เดินออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพผมยุ่งเป็นรังนก เดินออกมาหาน้องชายที่กำลังนั่งทำอะไรบ้างอย่างที่หน้าจอโน๊ตบุ๊ค

ที่พวกผมย้ายออกมาอยู่ด้วยกันแค่สองคนเป็นเพราะผมไม่ไว้ใจพวกญาติของพ่อที่อาจจะเอาน้องผมไปขายหรือแต่งงานกับพวกอัลฟ่ารวยๆ เพื่อเงินก็ได้ ผมถึงต้องพาน้องออกมาลำบากข้างนอก

“กินข้าวหรือยังกัส!?” เขานั่งลงยังโซฟาพร้อมกับเอ่ยถามน้องชายอย่างใส่ใจ

“กัสกินแล้ว พี่กินข้าวเถอะวันนี้ลูกค้าที่ร้านต้องเยอะแน่เลยใช่ไหม”

“ก็คงงั้น แล้วพี่ก็ไม่รู้ด้วยว่าเจ้านายใหม่จะเข้ามาตอนไหน” เขาบ่นออกมา เพราะไม่รู้ว่าเจ้าของคนใหม่จะเป็นคนนิสัยแบบไหน

“แล้วอย่างนี้พี่จะโดนไล่ออกไหม!?” ร่างเล็กว่าขึ้นอย่างเป็นห่วง

“เปล่าหรอก...งั้นพี่ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่าจะได้กลับมานอนต่อ” เขาว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงออกจากห้องไปยังร้านอาหารที่อยู่ชั้นล่างของอพาร์ตเมนต์

ต้นลม Talk

ผมที่กว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมาในตอนสายของวันเพื่อตรงมายังที่บ้านเพราะคุณแม่ที่ถูกผมตัดสายไปเมื่อวานนี้ได้ทำการจองตั๋วเครื่องบินและบินกลับมาหาผมอย่างทันใจ

ทำให้ผมต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ในเวลาแบบนี้ ทั้งที่ผมควรจะได้นอนในวันหยุดสิถึงจะถูก

“แม่เรียกผมมาแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่าครับ!?”

“ยังไงแกก็ต้องแต่งงานกับคนที่แม่เลือกให้ อีกสองเดือนหนูแทนใจจะมาที่ไทย แกก็ทั้งหมั้นและแต่งไปซะที่เมืองไทยเลยแล้วกัน”

ฮัลโหล ถามผมสักคำเถอะว่าผมอยากแต่งไหม!!

ใครจะยอมให้ถูกบังคับแต่งงานกัน!!

“ผมจะไม่แต่งงานกับคนที่แม่เลือกให้เด็ดขาด” เขาว่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขามีลูกน้องมากมายที่ต้องควบคุม แต่กลับต้องมาตกม้าตายเพราะถูกแม่บังคับให้แต่งงานเนี่ยนะ เขาจะต้องหาคนมาแต่งงานด้วยให้ได้

ทว่าจู่ๆ เขาก็คิดถึงผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมา แต่อีกฝ่ายดันเป็นเบต้าเนี่ยสิ แต่การแต่งงานกับเบต้าอาจจะดีกว่าแต่งกับพวกโอเมก้าก็ได้ แม่เขาจะต้องอกแตกตายแน่นอนถ้ารู้ว่าผมคิดจะแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่สามารถท้องได้ นั่นแหละใครสนกันล่ะ

งั้นผมควรจะใช้เวลาสองเดือนนี้ให้คุ้มค่าแล้วล่ะ เพราะต่อให้อีกคนจะไม่อยากแต่งงานกับผม ผมก็จะบังคับให้แต่งให้ได้

“ฉันจะเป็นลม” เธอว่าพร้อมกับหยิบยาดมขึ้นมาดมราวกับกำลังจะเป็นแบบที่พูดจริงๆ

“ผมมีงานต้องทำต่อ ไว้ป๊ากลับมาจากฮ่องกงเมื่อไหร่ผมจะเข้ามาใหม่แล้วกันครับ” เขาก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทางสุขุมเหมือนทุกครั้ง

ความจริงผมก็ไม่ได้มีงานอะไรด่วนหรือสำคัญหรอก ทั้งธุรกิจสีเทาพวกนั้นพ่อผมยังเป็นคนที่ทำอยู่ ผมมีหน้าที่ดูแลธุรกิจที่ถูกกฎหมายทั้งหมด

และผมก็ไม่คิดที่จะรับช่วงต่อธุรกิจสีเทาที่อยู่ในฮ่องกงทั้งหมด ซึ่งพ่อผมก็คงจะหาคนที่ทำเรื่องนั้นต่อจากท่านไว้แล้ว

ผมเป็นลูกชายคนเดียวของท่านก็จริง แต่ท่านก็ได้รับเด็กไทยคนหนึ่งเป็นลูกบุญธรรมและเลี้ยงให้อยู่ในธุรกิจสีเทา

ต้นหนาวค่อนข้างที่จะโหดและเย็นชากว่าผมอยู่มาก แต่เชื่อเถอะว่าเราเป็นพี่น้องที่รักกันดีเพราะพ่อและแม่ผมให้ความรักอย่างเท่าเทียม ท่านถามความสมัครใจของเราทั้งสองคนและต้นหนาวก็เป็นคนเลือกทางนั้นเอง

“ให้คนไปสืบประวัติชัตเตอร์มา แล้วนายเอามารายงานฉัน” เขาว่าขึ้นเพราะแค่ข้อมูลพนักงานมันไม่ลึกพอที่จะรู้เรื่องส่วนตัวที่ไม่มีในใบกรอกประวัติ