บทที่ 18 อาหารอร่อย

ภายในเรือนชิงอวี่ เถียนชิงเหยียนสอนเฉินเหม่ยหรูเกี่ยวกับการทำบัญชี การดูแลสวนลู่อัน จำนวนคนงานและผลผลิต ส่วนคารวะฉินหย่งฝูนั่งคัดลอกบัญชี เฉินเหม่ยอิงรู้สึกว่าตนไม่มีประโยชน์ แต่เมื่อเหลือบมองเห็นหลี่มามาจึงมีความคิดที่ตัวเองจะทำประโยชน์เพื่อคนอื่นได้แล้ว

เฉินเหม่ยอิงผู้นี้ นอกจากจะมีความรู้การพยาบาลแล้ว ยังชื่นชอบการทำอาหารอีกด้วย แต่ในโลกแห่งนี้นางไม่รู้ว่ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง คงต้องแสร้งเป็นเด็กน้อยให้หลี่มามาสอนทำอาหารเสียแล้ว ในเมื่อหลีมามาทำอาหารอร่อย เฉินเหม่ยอิงจะได้เรียนรู้การทำอาหารแบบใหม่ไปด้วย จึงหันไปขอร้องหลี่มามาว่า

“ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว หลี่มามาช่วยสอนข้าทำอาหารสักอย่างได้ไหม ข้าอยากเรียนทำอาหารเพื่อนำมาให้ท่านแม่และพี่หญิงรองและพี่ชายสามกิน”

หลี่มามาอมยิ้ม “ได้สิเจ้าคะ หากคุณหนูอยากเรียนจริงๆ บ่าวจะสอนคุณหนูทำอาหารหลายๆ อย่างเลยเจ้าค่ะ”

เถียนชิงเหยียนเงยหน้าจากการสอนเฉินเหม่ยหรู หันมามองบุตรสาวของตนด้วยแววตาอบอุ่น “แม่จะรอกินอาหารฝีมือของเหม่ยอิงละกันนะ”

เฉินเหม่ยหรูมองน้องสาวอย่างพิจารณาก่อนจะเอ่ยว่า “พี่สาวต้องให้คนไปขอยาจากพี่เฟิงอวิ๋นไว้ก่อนดีหรือไม่ กินยากันไว้จะได้ไม่มีอาการท้องเสียในภายหลัง”

“พี่หญิงรองแกล้งเย้าข้าเล่นอีกแล้ว อิงเอ๋อร์มีหลี่มามาเป็นผู้สอน รับรองอาหารต้องอร่อยแน่นอนเจ้าค่ะ เช่นนั้นอิงเอ๋อร์ต้องขอตัวไปเข้าครัวก่อนนะเจ้าคะ” เฉินเหม่ยอิงพูดอย่างร่าเริง

หลี่มามาพาเฉินเหม่ยอิงมาห้องครัวใหญ่ ภายในห้องครัวมีผู้คนขวักไขว่อยู่สี่ห้าคน ทุกคนต่างคำนับเฉินเหม่ยอิงอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปทำงานกันต่อ เตาไฟโบราณขนาดใหญ่ กระทะใบโต มีน้ำเดือดจัดก่อนที่จะมีคนยกหม้อใบใหญ่วางตั้งบนกระทะ หลี่มามาเห็นเด็กน้อยมองอย่างสนใจจึงอธิบายว่า “ป้าต๋ากำลังนึ่งหมั่นโถวเตรียมมื้อกลางวันเจ้าค่ะ กลางวันนี้มีหมั่นโถวแล้ว เช่นนั้นพวกเราทำน้ำแกงไก่ร้อนๆ กินกับหมั่นโถวจะได้คล่องคอดีไหมเจ้าคะ”

“ได้” เฉินเหม่ยอิงรับคำ การทำครัวของหลี่มามาเพียงใช้คนไปเตรียมเนื้อไก่ล้างมาให้อย่างสะอาด ก่อนจะเริ่มเตรียมเครื่องปรุงรสที่ต้องการ และค่อยสอนเฉินเหม่ยอิงว่าน้ำแกงไก่ต้องใช้เครื่องปรุงอะไรบ้าง ควรใส่อะไรตอนไหนเฉินเหม่ยอิงตั้งใจจดจำ และอมยิ้มเมื่อเครื่องปรุงในโลกนี้คล้ายคลึงกับโลกใบเดิมมีผักหลายอย่างที่แปลกตาไปบ้าง เช่นผักบุ้งในกะละมังมีขนาดใหญ่และอวบกว่า หน่อไม้สดใหม่ถวงใหญ่ เห็ดหน้าตาแปลกตาขนาดใหญ่กว่าที่เคยเห็นแต่สีขาวนวลของเห็ดทำให้ดูสะอาดน่ากิน เมื่อถามหลี่มามาจึงรู้ว่านี่คือเห็ดเยื่อไผ่

หลังจากต้มน้ำแกงไก่และรอให้น้ำแกงกลมกล่อม เฉินเหม่ยอิงจึงขอลองทำผัดพริกหน่อไหม้สด และผัดผักบุ้งใส่เห็ดเสียดายที่นี่ไม่มีน้ำมันหอยจึงใช้น้ำตาลก้อนขยี้กับน้ำนำมาปรุงรสแทน กลิ่นของเห็ดที่นี่ดูจะหอมหวานกว่าปกติทำให้ผัดผักของเฉินเหม่ยอิงหอมน่ากิน พริกมีทั้งสีแดงสีเขียวและสีเหลืองอวบใหญ่เฉินเหม่ยอิงเลือกทั้งสามสีมาหันซอยใส่ผัดผักบุ้งสีสันของผัดผักจึงดูสวยงามน่ากิน หลี่มามาลองชิมถึงกับเอ่ยปากชมว่าอร่อย

“หากคุณหนูไม่คอยซักถามข้าอยู่ตลอดว่า สิ่งนี้คืออะไร ผักชนิดนี้เรียกว่าอะไร รสชาติอย่างไร ข้าต้องนึกว่าคุณหนูทำอาหารเป็นอยู่ก่อนแล้ว แน่เลยนะเจ้าคะ”

“ข้าแค่ลองทำดูเท่านั้น คิดว่าใส่รวมกันน่าจะอร่อย ผัดหน่อไม้ข้าใส่เนื้อไก่ใส่พริกสีแดง รสชาติออกแปลกนิดๆ คราวหน้าคงต้องเปลี่ยนไม่ใส่เนื้อไก่คงจะดี”

“อร่อยดีเจ้าค่ะแต่เนื้อไก่แห้งไปสักนิดไม่เหมาะกับการทำผัดสักเท่าไหร่ คราวหน้าพวกเราลองใช้เนื้อหมูสามชั้นน่าจะอร่อยกว่านี้เจ้าค่ะ” หลี่มามาลองเสนอ อย่างนึกสนุก อาหารของคุณหนูแม้จะดูเหมือนใส่มั่วๆ แต่อร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ คุณหนูของนางมีพรสวรรค์เรื่องการทำอาหารอย่างแน่นอน นี่คือการทำครั้งแรกยังอร่อยถึงเพียงนี้

เมื่อเฉินเหม่ยอิงกลับมาถึงเรือนชิงอวี่พร้อมหลี่มามาและสาวใช้ที่ยกอาหารตามมาด้านหลัง รอยยิ้มภาคภูมิใจในอาหารที่ตนเองทำที่นี่ครั้งแรกจึงฉายออกมาอย่างชัดเจน ทำให้คนที่มองอดยิ้มขบขันเด็กน้อยไม่ได้

“อะไรกันยังไม่ได้ชิมรสชาติของอาหาร น้องสาวก็ทำหน้าราวกับจะบอกว่าอาหารของเจ้าอร่อยมากเสียแล้ว” เฉินหย่งฝูเอ่ยหยอกล้อ

“หลี่มามายังชมว่าอร่อย พี่ชายสามรอชมข้าได้เลยเจ้าค่ะ”

“หลี่มามาชมเชยเอาใจเจ้าหรือเปล่า” เฉินเหม่ยหรูแกล้งเอ่ยเย้าต่อ

เฉินเหม่ยอิงจึงตวัดสายตามองค้อนอย่างน้อยใจ รีบเร่งสาวใช้ให้จัดโต๊ะอาหารอีกห้องให้เสร็จทันทีเมื่อสาวใช้จัดโต๊ะเสร็จทั้งสามคนจึงย้ายไปยังห้องอาหาร

“ท่านแม่ลองชิมผัดผักบุ้งใส่เห็ดของข้าดูเจ้าค่ะ เห็ดเยื่อไผ่ทั้งหอมทั้งหวาน ข้าจึงลองมาผัดรวมกับยอดอ่อนของผักบุ้ง” เฉินเหม่ยอิงคีบอาหารจานที่ตนเองภูมิใจให้มารดาของตนกินก่อน และหันไปคีบให้พี่สาวและพี่ชายสามของตน อาหารหน้าตาสวยงามแปลกตา ทุกคนสบตากันอย่างไม่ค่อยแน่ใจและค่อยๆ กินเมื่อรับรสชาติอร่อยได้จึงมองหน้าเฉินเหม่ยอิงอย่างประหลาดใจ

“อร่อยมาก” ทุกคนชมเป็นเสียงเดียวกัน

เฉินเหม่ยอิงอมยิ้ม และหันไปพูดกับเถียนชิงเหยียนว่า “ท่านแม่ต้องกินเยอะๆ นะเจ้าคะ ท่านแม่หักโหมทำงานจนร่างกายผอมลงแล้ว น้ำแกงไก่สูตรของหลีมามาใส่โสมบำรุงร่างกายด้วยเจ้าค่ะ ท่านแม่ต้องดื่มเยอะๆ ต่อไปนี้อิงเอ๋อร์จะเป็นเด็กดี จะพยายามช่วยเหลือท่านแม่อีกแรง แม้ช่วยเหลือท่านแม่ทำงานยังไม่ได้ แต่อิงเอ๋อร์จะไม่สร้างเรื่องให้ท่านแม่ต้องกังวลใจอีกแล้วเจ้าค่ะ”

เถียนชิงเหยียนยิ้มอย่างปลื้มใจ ช่วงหนึ่งเดือนมานี้ ทั้งบุตรสาวป่วย คนดูแลสวนกระด้างกระเดื่องพายุหิมะยังตกหนักทำให้รายรับน้อยรายจ่ายมาก นางทั้งเหนื่อยกายเหนื่อยใจจนร่างกายผอมลงมาก มีเพียงเฉินหย่งฝูที่มาคารวะนางทุกเช้าและคอยเฝ้าเป็นกำลังใจอยู่เคียงข้างนาง ส่วนบุตรชายคนโตเตรียมสอบ บุตรสาวคนรองก็เข้ากับนางไม่ค่อยได้ บุตรสาวคนเล็กดื้อรั้นเอาแต่ใจตามติดบุตรสาวคนรองเหมือนเงาตามตัว พอมาวันนี้บุตรสาวคนรองปรับปรุงตัวจนความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ดีขึ้น บุตรสาวคนเล็กคล้ายเปลี่ยนเป็นคนละคน ทั้งนิสัยดีขึ้น น่ารักฉลาดเฉลียวไม่เสียแรงที่นางไปกราบพระทำบุญครั้งใหญ่ตอนที่บุตรสาวเจ็บป่วย ฟื้นไข้หายป่วยแล้วยังสุขภาพดีและร่าเริงมากขึ้นด้วย ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานของเถียนชิงเหยียนคล้ายจะสลายไปเมื่อนางได้ดื่มน้ำแกงไก่ฝีมือของบุตรสาว รอยยิ้มแต้มตามองบุตรสาวอย่างมีความสุข

เฉินเหม่ยหรูมองหน้าแม่เลี้ยงของตนอย่างพิจารณา เถียนชิงเหยียนผอมลงจริงอย่างที่น้องสาวว่ามารดาเลี้ยงช่วยดูแลทรัพย์สินให้นางอย่างดี แต่นางกับไม่เคยสนใจช่วยเหลืองานของมารดาเลี้ยงเลยเฉินเหม่ยหรูแอบรู้สึกผิด ยิ่งฟังเรื่องจากฮานมามาที่เอ่ยอย่างชื่นชมว่า ต่อไปน้องสาวจะมาคารวะท่านพ่อท่านแม่ทุกเช้าเหมือนคุณหนูตระกูลอื่น นางที่เป็นพี่สาวย่อมทำตัวเป็นแบบอย่างให้น้องสาวจะดีกว่า จึงรีบเอ่ยว่า “เป็นลูกอกตัญญูไม่รู้จักมาช่วยแบ่งเบาภาระท่านแม่ ต่อไปลูกจะปรับปรุงตัว ตื่นแต่เช้ามาคารวะท่านแม่และจะมาเรียนรู้งานกับท่านแม่ทุกวันเจ้าค่ะ”

เถียนชิงเหยียนหันไปมองใบหน้าของลูกเลี้ยงอย่างตกตะลึง น้ำตาพลันเอ่อคลอที่ดวงตา ก่อนจะรีบใช้ผ้าซับดวงตาอย่างรวดเร็ว “เป็นเพราะแม่เองที่ไม่อยากให้พวกเจ้าต้องลำบากตื่นเช้า จึงไม่ให้พวกเจ้าปฏิบัติเช่นนั้น ขอแค่พวกเจ้ามีสุขภาพแข็งแรง มีความสุขกันแม่ก็พอใจแล้ว”

หลี่มามาที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับเอ่ยแย้งว่า “ขอบ่าวปากมากสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินหวังดีกับคุณหนูทั้งสอง แต่ต่อไปคุณหนูทั้งสองต้องออกเรือน ภายหน้าย่อมมีพ่อแม่สามีให้ปรนนิบัติ ต้องตื่นไปคารวะผู้ใหญ่แต่เช้า บ้างบ้านโหดร้ายให้ลูกสะใภ้ตื่นตั้งแต่ยามอิ๋นด้วยซ้ำ ฮูหยินควรฝึกคุณหนูทั้งสองตั้งแต่อายุยังน้อยนะเจ้าคะ คุณหนูจะได้เคยชิน”

เถียนชิงเหยียนตวัดสายตามองหลี่มามาแล้วพูดว่า “ที่เจ้าพูดมาข้าก็เคยคิด แต่ข้ากลับคิดว่าหากบ้านไหนมีกฎโหดร้ายกับลูกสะใภ้ ข้าจะไม่ยินยอมให้บุตรสาวทั้งสองของข้าต้องแต่งเข้าไปให้ลำบากหรอกไม่จำเป็นต้องแต่งกับตระกูลสูงศักดิ์ใหญ่โต ฐานะไม่สำคัญ ข้าขอเพียงบุตรเขยของข้าต้องรักบุตรสาวของข้าด้วยใจจริงไม่หลายใจ ไม่ทำให้บุตรสาวของข้าต้องลำบาก ข้าก็จะยกบุตรสาวให้แถมด้วยสินเจ้าสาวอย่างยิ่งใหญ่ไม่ให้น้อยหน้าผู้ใดทั้งนั้น”

เฉินเหม่ยหรูได้ฟังแอบนึกสะท้อนใจ นางเคยไปพักค้างคืนที่จวนผิงอันอ๋อง กฎในจวนอ๋องมากมายเคร่งครัด ท่านป้าให้เหล่าอนุและบุตรสาวบุตรชายมาเฝ้ารอคารวะนางตั้งแต่ยามอิ๋น เฉินเหม่ยหรูยังต้องฝืนตื่นอยู่หลายวัน จนต้องกว่าจะมีโอกาสหาข้ออ้างกลับมาพักอยู่จวนของตนเองได้ ทุกวันนี้ท่านป้าชวนให้พักค้างคืนที่จวนอ๋องอีก เฉินเหม่ยหรูจึงรีบปฏิเสธ จวนตระกูลเฉินกับจวนผิงอันอ๋องอยู่ใกล้ๆ กันสามารถไปมาหาสู่กันได้ใช้เวลาเพียงครู่ ไม่จำเป็นต้องนอนค้าง แต่หากนางอยากแต่งเข้าจวนอ๋องจริงๆ เฉินเหม่ยหรูคงต้องปรับตัวอย่างหนัก

“พี่หญิงรองเหม่อลอยอะไรเจ้าคะ ลองชิมผัดหน่อไม้ของข้าเจ้าค่ะ รสชาติพอได้ใช่ไหมเจ้าคะ” เฉินเหม่ยอิงคีบอาหารให้พี่สาวอย่างหวังดี

เฉินเหม่ยหรูมองหน้าน้องสาวก่อนจะก้มกินผัดหน่อไม้รสชาติเผ็ดเค็มหวานปะปนกันอย่างลงตัวจึงเอ่ยชมว่า “เจ้าทำอาหารอร่อยอย่างนี้ ต้องให้เจ้าลงครัวบ่อยๆแล้ว ทำให้ท่านพ่อกินท่านคงจะกินไปน้ำตาไหลไปอย่างซาบซึ้งเหมือนท่านแม่เมื่อครู่”

เถียนชิงเหยียนหน้าแดง ก่อนจะหันไปตอบลูกเลี้ยงว่า” เจ้ากล้าหยอกเย้าแม่หรือ เป็นเพราะแม่ซาบซึ้งคำพูดของเจ้าจนน้ำตาจะไหลเจ้ายังมาเฉไฉอีก มาดื่มน้ำแกงไก่เพิ่มอีกชาม ยามนี้เจ้าก็ผอมบางเกินไป ปีหน้าจะเข้าพิธีปักปิ่นแล้วต้องบำรุงร่างกายให้ดี ส่วนที่ควรมีควรจะเพิ่มอีกสักหน่อย” เถียนชิงเหยียนตักน้ำแกงให้เฉินเหม่ยหรู สายตาตกไปที่หน้าอกของลูกเลี้ยงอย่างจงใจ

เฉินเหม่ยหรูมองตามสายตาของมารดาเลี้ยงแล้วนางจึงหน้าแดงก่ำ “ท่านแม่! “พลางหันไปมองเฉินเหม่ยอิงกับเฉินหย่งฝูเห็นเด็กทั้งสองกินหมั่นโถวอย่างไม่รู้เรื่องจึงเขินอายน้อยลง ได้แต่พูดบ่นอุบอิบว่า “ท่านแม่กำลังรังแกข้า”

“ใช่ๆ แม่รังแกเจ้า บังคับให้เจ้ากินมากๆ สักหน่อย เหม่ยอิงเจ้าได้แบ่งอาหารที่เจ้าทำให้ไปให้พี่ชายของเจ้ากับพี่อวิ๋นของเจ้าหรือไม่”

“แบ่งไปแล้วเจ้าค่ะ แถมสั่งกำชับสาวใช้ให้บอกคนทั้งสองด้วยเจ้าค่ะ ว่าอาหารเหล่านี้เป็นฝีมือของข้า” เฉินเหม่ยอิงบอกด้วยเสียงสดใส เรื่องที่ได้หน้าเช่นนี้เหตุใดเฉินเหม่ยอิงคนดีจะไม่รีบทำ

เรือนจี๋อวี๋ กุ้ยเหลียงมองจานอาหารที่ว่างเปล่าสองจาน หมั่นโถวหายไปสามลูกและน้ำแกงเหลือเพียงก้นถ้วยด้วยสีหน้าแปลกใจ ปกติจ้าวเฟิงอวิ๋นเลือกกิน อาหารไม่ถูกปากจะไม่กิน อาหารที่ถูกปากก็จะกินแค่พออิ่ม ไม่เคยเห็นเจ้านายของตนกินเยอะมากขนาดนี้มาก่อนจึงถามเจ้านายของตนอย่างสงสัย

“คุณชาย อาหารอร่อยมากหรือขอรับ”

“อืมอร่อย แปลกดีไม่เคยกินอาหารหน้าตาแปลกตาอย่างนี้มาก่อน จวนตระกูลเฉินได้แม่ครัวมาใหม่หรือ ไปได้มาจากเมืองไหน ข้าจะได้ไปหาแม่ครัวแบบนี้กลับไปตระกูลจ้าวสักคน ท่านพ่อคงจะชอบ” จ้าวเฟิงอวิ๋นเอนตัวพิงเก้าอี้และลูบท้องที่ป่องน้อยๆ อย่างพึงพอใจ

“สาวใช้บอกกับข้าว่าเป็นฝีมือของคุณหนูสี่ขอรับ นางเพิ่งหัดทำอาหารครั้งแรก จึงนำมาให้คุณชายลองชิมขอรับ”

จ้าวเฟิงอวิ๋นมีสีหน้าแปลกใจ นี่คือฝีมือเด็กน้อยผู้หนึ่งเองหรือ เมื่อนึกถึงกับข้าวหน้าตาแปลกประหลาดสีสันสวยงาม คล้ายใส่ผักและพริกหลายอย่างผัดรวมกัน แล้วต้องตกใจ “หัดทำหรือ เจ้าว่าข้ากินไปเยอะขนาดนี้ท้องของข้าจะพังหรือไม่ กุ้ยเหลียงเจ้าไปเตรียมยาไว้เผื่อข้าจำเป็นต้องใช้ แล้วก็คราวหน้าเวลาเอาอะไรให้ข้ากินช่วยบอกที่มาของอาหารก่อน อย่าปล่อยข้ากินซี้ซั้ว ท้องเสียท้องร่วงขึ้นมาจะพากันลำบาก”

“......” กุ้ยเหลียง หมดคำพูดจะแก้ตัว เจ้านายของตนเห็นอาหารน่ากิน ก็ลงมือเลยไม่รอให้เขาบอกยังจะมาโทษเขาอีก เหลือบมองจานเปล่าแล้วต้องถอนหายใจ อร่อยขนาดนี้ยังจะกลัวท้องเสียอีก อยู่กลับเจ้านายอย่างจ้าวเฟิงอวิ๋นเขาต้องมีความสามารถรอบด้านจริงๆ จึงจะอดทนกับเจ้านายคนนี้ได้