19. สามเดือนของการรักษา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สามเดือนของการรักษา

--------------------------------------------------------------------------

สามเดือนของการรักษา...

หลังจากผ่านมาสามเดือนหมอปืนมีสภาพร่างกายฟื้นฟูกลับมาเกือบครบร้อยเปอร์เซ็นต์ และตอนนี้ก็เป็นช่วงที่แสนดีเริ่มรู้สึกอยากเป็นญะญ๋าขึ้นมาจริงๆ เพื่อคนไข้ของเธอ

“ป๊าคะ”

“ครับบี๋” หมอปืนขานรับเสียงเรียกหวาน ๆ ของแฟนสาว ที่เดินออกจากห้องนอนมาอ้อนตนที่ห้องนั่งเล่น

“วันอาทิตย์เราไปเที่ยวทะเลกันไหมคะ พี่แสนรักกับหมอเซฟว่างพอดี บี๋ลองชวนพวกเขาแล้ว เราไปเที่ยวด้วยกันนะคะ”

“เบื่ออยู่บ้านแล้วเหรอครับ?”

แสนดีพยักหน้าตอบ เพราะเธอรู้สึกเบื่อบ้านอย่างที่เขาถามจริง ๆ แม้ว่าจะมีอะไรให้ทำไม่ได้พักแต่เธอก็อยากจะพาเขาออกจากที่นี่ไปใช้ชีวิตดูบ้าง

“ก็ได้ครับ อาทิตย์นี้ไปเที่ยวทะเลกัน”

แน่นอนว่าคนอย่างหมอปืนไม่มีขัดใจแฟนสาวอยู่แล้ว ยิ่งเธอแสดงท่าทางออดอ้อนใส่เขาแบบนี้แล้วด้วย ถ้าร้องขอมรดกก็คงจะยกให้ในทันที...

ห้องนอน ช่วงเย็น...

ติ๊ง! (พี่แสนดี)

ข้อความนั้นเด้งขึ้นมาอีกแล้วหลังจากหายไปนาน เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรทำไมตัวเองถึงไม่ยอมตอบไลน์ของข้าวสาวสวยรุ่นน้อง ทั้งที่ปกติเมื่อเธอว่างหรือมีโอกาสคุยเธอจะตอบกลับตลอด

แต่ทว่าตอนนี้เธอกลับไม่คิดจะเปิดอ่านมัน แม้ว่าจะเป็นตอนที่เธอนอนเล่นอยู่คนเดียวในห้องส่วนคนไข้ของเธอก็เพิ่งเข้าไปอาบน้ำ

“ขอโทษนะข้าว”

มีบางอย่างมาเปลี่ยนใจของแสนดี ให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง นั่นอาจจะเพราะสิ่งที่เธอกำลังให้ความสนใจเป็นที่สุดมากกว่าสิ่งอื่นใด

แสนดีปิดโทรศัพท์และเอนตัวลงนอนรอหมอปืนอาบน้ำเสร็จ ซึ่งในช่วงที่เธอหลับพักสายตาไปนั้น แสนดีรู้สึกราวกับตัวเองถูกดึงกลับไปนอนอยู่ที่เตียงของบ้านเธอในความฝัน

ความคิดถึงพาเธอสองคนมาพบกันอีกครั้งในความฝันหลังจากไม่ได้เจอกันนาน ภาพในฝันเธอยังคงนอนหลับอยู่เช่นนั้น ก่อนจะรู้สึกเหมือนว่ามีใครบางคนขึ้นเตียงมานอนกอดเธอจากทางด้านหน้า

ร่างกายที่มีขนาดเทียบเท่ากับเธอ เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยและหวนให้คิดถึงใครคนหนึ่งที่จากไป แต่ในฝันเธอไม่สามารถลืมตาขึ้นมามองได้ว่าคนที่เข้ามาสวมกอดเธอนั้นเป็นใคร แต่แสนดีรับรู้ได้ว่าอ้อมกอดของอีกคนเต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดถึงที่มีเหมือนกันกับเธอในตอนนั้น

(คิดถึงนะ)

“ญ๋า!”

แสนดีสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูนั้นพูดบอกกับเธอในความฝัน พอลืมตาขึ้นถึงได้มีสติว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน และมาที่นี่เพื่อทำอะไร

ความรู้สึกคิดถึงและความรู้สึกผิดที่มีอยู่เต็มอกนั้นทำแสนดีร้องไห้ออกมาสุดเสียงอย่างไม่เก็บกด

“ฮึก ๆ ฮือ!”

“บี๋ครับ เป็นอะไรร้องไห้ทำไมครับ?” หมอปืนที่เห็นว่าแฟนสาวของตนนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

แต่เวลานั้นแสนดีไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้หรือเงยหน้ามองหมอปืน เพราะเธอเองก็รู้สึกผิดกับเขาด้วยเช่นกัน เขาเป็นคนเสียสติที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่เธอที่มีสติดีครบถ้วนกลับปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น

“ฮือ ๆ”

“บี๋ครับ” เขาพยายามดึงสาวร่างเล็กเข้ามากอดปลอบ แต่เธอก็พยายามถอยหนี “เป็นอะไรบอกป๊าสิครับ?”

“ฮึก หนูไม่ใช่ ฮือ”

แสนดีกลัวที่จะพูดบอกความจริงกับเขา เพราะไม่ใช่แค่เธอที่จะเจ็บปวด เขาเองก็อาจจะเจ็บปวดหากได้รู้ความจริง

“ป๊ารักบี๋ครับ เป็นอะไรบอกป๊าซิ๊” เขาดึงเธอเข้ามากอดได้สำเร็จ และคำแรกที่พูดบอกเธอนั้นก็เป็นการบอกเพื่อแสดงความรักที่มีต่อเธอ เพราะอยากให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขายังรักเธอเสมอ

“หนูขอโทษค่ะ ฮึก”

แสนดีพูดขอโทษกับคนไข้ของเธอและกอดตอบเขากลับ เวลานั้นเธอเริ่มกลัวว่าเธอจะไม่ได้เป็นญะญ๋าของหมอปืนอีกต่อไป ทั้งที่เมื่อก่อนเธออยากให้ทุกอย่างจบลงเร็ว ๆ แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว

“บี๋รักป๊านะ ฮือ”

“ครับ ป๊ารู้แล้วไม่ร้องนะ” เขาทิ้งตัวลงนอนและกอดปลอบเธออยู่แบบนั้น เขาใช้เวลาอยู่นานกว่าเสียงร้องงอแงของเธอจะเงียบหายไป

ช่วงกลางดึก...

หมอปืนปล่อยให้แสนดีนั้นนอนหลับอยู่ในห้อง ส่วนตนก็ออกมานั่งชมวิวกลางคืนด้านนอกเพราะนอนไม่หลับ ภาพที่เห็นแฟนสาวร้องไห้อย่างเจ็บปวดวันนี้ทำให้เขาคิดไม่หยุดว่าเป็นเพราะอะไร

ทั้งที่ช่วงนี้พวกเขาสองคนหวานชื่นกันดี และอาการป่วยของเธอเขาก็ไม่ได้เห็นมันกำเริบมานานแล้ว จึงเกิดสงสัยว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่...

“หรือเธอจะมีเรื่องเครียดที่ไม่ได้บอกเรา?”

หมอปืนเริ่มค้นหาความจริงว่าเพราะอะไร โทรศัพท์ของเธอที่เขาไม่เคยยุ่มย่าม เวลานี้มันมาอยู่ในมือของเขาเพราะต้องการรู้บางอย่าง และอยากช่วยให้แฟนสาวหลุดพ้นจากเรื่องคิดมาก

แต่ทว่าในโทรศัพท์นั้นกลับไม่ได้มีอะไรที่ดูเป็นจุดสงสัยเลย แชทข้อความก็แทบจะไม่มีเพราะแสนดีนั้นลบอยู่ตลอดเวลา แต่ทว่ารูปภาพกับวิดีโอเก่า ๆ ยังคงเก็บไว้อยู่

(แสนดี ทำอันนี้ให้หน่อย) เสียงญะญ๋าในคลิปวิดีโอที่หมอปืนกำลังเปิดดู เธออ้อนให้แสนดีช่วยทำการบ้านเพราะเธอเป็นคนหัวทื่อสมองช้า

(ฉันทำให้ทุกอย่างแล้ว เหลือก็แต่เป็นแฟนแกแล้วนะญ๋า) เสียงแสนดีในคลิปพูดบอก

(งั้นก็มาเป็นเลยสิ ฮ่า ๆ)

“ญ๋า” หมอปืนเรียกหาสาวในคลิป เขาโฟกัสไปที่สาวผมยาวที่มีรอยยิ้มหวานปานน้ำผึ้ง “ฮึก ญ๋า”

ช่วงวันรุ่งขึ้น...

แสนดีเดินออกมาจากห้องนอนท่าทางสะลึมสะลือ เธอมองหาคนไข้ของเธอรอบบ้านก่อนจะเห็นว่าเขานั่งอยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่น แถมยังหยิบไอแพดที่ไม่เคยเห็นหยิบจับมาถืออยู่ในมืออีกด้วย

“งือป๊าคะ” แสนดีขึ้นนั่งคร่อมตักของหมอปืนและส่งเสียงงอแงกับเจ้าของร่างหนา เธอนอนซบเขาอยู่แบบนั้นเป็นนาทีก่อนจะทำบางสิ่ง

“ทำอะไร?” หมอปืนเอ่ยถามแสนดีที่กำลังบดตักของเขา ราวกับจะปลุกไอหลามให้ตื่น

“ปล้ำหมอค่ะ”

แสนดีโน้มหน้าไปบดจูบเจ้าของตักที่เธอบดอยู่ แต่ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้จูบเธอตอบกลับ หนำซ้ำยังเบือนหน้าหนีจูบของเธออีกด้วย

“แสนดีหยุด!”

เขาพูดหยุดการกระทำของเธอไว้ด้วยชื่อที่แท้จริง เพราะต้องการให้เธอรู้ว่าเวลานี้เธอคือแสนดีสาวสวยผู้เป็นจิตแพทย์ ไม่ใช่ญะญ๋าของเขาอีกต่อไป

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~