20. พอได้แล้วแสนดี

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : พอได้แล้วแสนดี

--------------------------------------------------------------------------

“...” แววตาและคำพูดเมื่อครู่ทำให้เธอใจสั่นและขนลุกไปหมดทั้งตัว เพราะกำลังหวาดกลัวว่าเขาจะรู้เรื่องที่เธอไม่อยากให้รับรู้

“พอได้แล้วแสนดี”

คำพูดของหมอปืนและสายตาไร้เยื่อใยของเขา ที่มองเธอราวกับเป็นคนอื่น ภาพบนจอไอแพดปรากฏให้เห็นรูปคู่รักที่แท้จริง ใบหน้าของญะญ๋าที่ยิ้มหวานถ่ายข้างกันกับหมอปืนผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอเวลานี้

แสนดีลุกออกจากตักของหมอปืนขาสั่น ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงที่โต๊ะกลางโซฟาด้านหน้าของคนไข้ เพราะไม่มีแรงจะก้าวเดินต่อ

“ป๊า~”

เธอเช็คให้แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ใช่สิ่งที่เธอกลัวจนคิดไปเอง และคำตอบของเขามันก็ยิ่งชัดเจนว่าสิ่งที่เธอคิดอยู่คือความจริง เรื่องเศร้านั้นมาถึงแล้ว

“ฉันไม่ใช่ป๊าของเธอ แล้วเธอก็ไม่ใช่บี๋ของฉัน...กลับที่ของเธอไปได้แล้วแสนดี เธอไม่ควรอยู่ที่นี่”

“ฮึก...” แม้ว่าจะเป็นคนเข้มแข็ง แต่หากได้ยินคำพูดเช่นนั้นก็ไม่มีใครทนไหว สายตาของเขาที่เคยมองเธอด้วยความรักวินาทีนี้มันไม่เหลืออยู่แล้ว

“เธอต้องลงทุนขนาดนี้เพื่อรักษาฉันเลยเหรอ?”

ดวงตาชายหนุ่มสั่นไหว ใจที่ไม่ได้เข้มแข็งยิ่งเจ็บปวดเมื่อกลับมาสู่ความเป็นจริง ที่พบว่าตนไม่มีเธออยู่แล้ว แถมยังทำเรื่องผิดพลาดมากมายกับคุณหมอสาวแสนดี ที่เป็นเพื่อนรักของแฟนสาวผู้ล่วงลับ

“ไม่ใช่ว่าหนูอยากจะทำแบบนี้นะคะ แต่ว่าหมอ ฮึก หมอบังคับให้หนูต้องเป็นญ๋า...”

เธอพูดบอกเขาทั้งน้ำตา และนึกโทษตัวเองที่ยอมใจอ่อนให้กับคนไข้ของเธอได้ทำเรื่องที่ผิด นึกโทษที่วันนั้นเธอไม่ปฏิเสธเขาไปตั้งแต่แรกว่าเธอไม่ใช่ญะญ๋า และโทษที่เธอเห็นแก่ความรู้สึกของเขา มากกว่าคำนึงถึงผลที่ตามมา ‘นั่นคือความเจ็บปวด’

“แล้วทำไมเธอไม่ปฏิเสธล่ะ?”

“...”

“เธอทำแบบนั้นได้หนิ แต่ทำไมเธอไม่ทำ?”

หมอปืนเค้นเสียงถามแสนดี เพราะเรื่องที่เขาทำกับเธอมากมายมันเกินจะรับไหว ภาพทุกอย่างที่เขาทำกับเธอทุกฉากทุกตอนตั้งแต่เธอก้าวขาเข้ามาในบ้านของเขาจนถึงเวลานี้ มันติดอยู่ในหัวอย่างไม่ลบลืม

“ก็ถ้าหมอไม่ดื้อด้าน ยอมให้คนอื่นมารักษา หนูก็ไม่ต้องมาที่นี่หรอก”

“งั้นก็กลับไป ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมารักษาฉัน...”

“...” เขาพูดอย่างเลือดเย็น จนทำแสนดีที่ได้ยินนั้นนิ่งไปเพราะเจ็บจนพูดไม่ออก

“ฉันอยากจะใช้ชีวิตกับญ๋าอยู่ในจินตนาการของฉัน แต่ว่าเธอ! เธอปลุกฉันขึ้นมาทำไม? ฮึก”

ปุก!

เขาโยนกระปุกยาที่เธอหลอกให้เขาทานมันอยู่ทุกวันลงพื้น สิ่งที่เรียกสติของเขาให้กลับมาพบกับความจริงที่ไม่มีญะญ๋าอยู่เหมือนเคย

“พวกเราทุกคนเจ็บปวดไม่ต่างกันที่เสียญ๋าไป หนูก็แค่อยากให้หมอกลับมาใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ ถ้าขืนยังเป็นแบบนั้นต่อหมออาจจะตอมใจตายก็ได้นะ”

ความเศร้ามันน่ากลัวกว่าที่คิด และสภาพร่างกายของหมอปืนในก่อนที่จะได้รับการรักษามันก็แย่มากจริง ๆ ทั้งเสียสติ ขาดสารอาหาร ถ้าปล่อยให้เป็นเช่นนั้นต่อไปเขาอาจจะต้องจบชีวิตลงที่บ้านของตัวเองนี้อย่างลำพัง

“ก็ให้ฉันตายไปสิ เธอจะมาสนใจฉันทำไม?”

“รู้บ้างไหมคะว่าทุกคนเป็นห่วงหมอแค่ไหน ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ หมอคิดว่าญ๋าอยากจะเห็นคนรักของเธออยู่ในสภาพแบบนี้เหรอคะ!?”

“...”

“ยัยโง่นั่นรักหมอมากนะ แต่ทำไมหมอถึงไม่รักตัวเองเลย ฮึก”

เธอพูดถึงความรักที่ญะญ๋ามีให้หมอปืน สิ่งที่เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคนที่เธอรัก รักผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน และมันก็ยิ่งเจ็บปวดที่เธอก็เริ่มจะรักเขาแล้วเหมือนกัน

“...กลับไป”

“หนูไม่กลับค่ะ หนูจะอยู่ที่นี่จนกว่าหมอจะยอมให้รักษา หนูจะทำให้หมอหายดีตามที่สัญญาไว้กับญะญ๋า” แสนดีพูดเสียงแข็งและยังยืนยันที่จะทำหน้าที่นั้นแม้ว่าเธอจะบอบช้ำสุด ๆ จากเรื่องที่เจอ

“ฉันเข้าใจแล้ว”

“...”

“ฉันติดต่อขอรับการรักษากับจิตแพทย์คนอื่นไปแล้ว ทีนี้ก็หมดหน้าที่ของเธอ กลับไปซะ...”

หลังจากที่เห็นภาพความจริงทุกอย่างชัดเจน หมอปืนก็มานั่งคิดทบทวนว่าตนจะทำอย่างไรเพื่อจบเรื่องทั้งหมดนี้ลง เรื่องที่กำลังเป็นปัญหาให้เขาคิดหนักมากกว่าอาการป่วยของตน และนั่นก็มีทางเดียวคือเขาต้องหายดีและกลับมาเป็นปกติ

“ก็ดีเหมือนกัน หนูเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!”

แสนดีพูดบอกอีกคนทั้งน้ำตา แต่ความจริงสวนทางกับสิ่งที่เธอพูดเพราะเธอไม่ได้อยากจะจากเขาไปเลยแถมยังอยากจะขอยื้อเวลาอยู่ต่อด้วยซ้ำ แต่เมื่อได้ยินอีกคนไล่ให้กลับไปรอบที่สี่ก็ไม่อาจจะทนอยู่ต่อเพื่อรับความเจ็บปวดนั้นเป็นรอบที่ห้าได้อีก

หมอปืนมองดูเธอเดินกลับเข้าห้องนอนไป และไม่นานเธอก็ออกมาจากห้องในเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่มาที่นี่วันแรก สาวสวยก้าวขาพ้นประตูห้องไป แต่กลับไร้คำพูดยื้อจากอีกคน เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะต้องทำเช่นนั้นกับหญิงสาวที่ไม่ได้เป็นคนรัก และคิดว่ารักเดียวของเขามีเพียงแค่ญะญ๋าเท่านั้น ซึ่งไม่อาจรักใครได้อีก

“ขอโทษนะแสนดี ฉันทนเห็นน่าเธอต่อไปไม่ได้จริง ๆ”

คนเสียสติเริ่มกลับมามีสติ และคิดไตร่ตรองสิ่งที่ถูกที่ควรว่าเขาจะต้องเริ่มจากอะไร และสิ่งแรกที่ต้องทำคือการตัดแสนดีออกไปจากชีวิตของเขาให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้ทุกอย่างมันสายเกินแก้

ลานจอดรถใต้เพนท์เฮ้าส์...

กึก กึก!

แสนดียังไม่ทันที่จะเดินถึงรถ เธอก็ทรุดลงนั่งกอดเข่าร้องไห้เพราะทนรับไม่ไหวกับการเปลี่ยนแปลงกระทันหัน ที่จู่ ๆ บทบาทญะญ๋าของเธอก็จบลงไปพร้อมกับหน้าที่จิตแพทย์ของหมอปืน

“ฮึก แกมันโง่เองแสนดี ฮือ ๆ”

บาดแผลในใจมันยิ่งลึกกว่าที่เป็น ทั้งสองคนต่างก็เป็นผู้ป่วยที่ต้องได้รับการรักษา แต่เหมือนยิ่งพยายามเยียวยาก็จะยิ่งเจ็บปวดและทรมาน

“ไอ้หมอบ้า ฮือ~”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~