พันธนาการรักนายก้อนหิน

พันธนาการรักนายก้อนหิน

last updateDernière mise à jour : 2025-09-25
Par:  ศานิชลEn cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
50Chapitres
548Vues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เธอกำลังจะแต่งงาน แต่เขาไม่อนุญาต ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่เขาต้องการเท่านั้นโดยไม่มีข้อแม้ใดๆเพราะเขาคือผู้ครอบครองชีวิตของเธออย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ

Voir plus

Chapitre 1

หนูฟ้า

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
50
หนูฟ้า
"พี่หินไปเล่นเป็นเพื่อนหนูฟ้าหน่อย"เด็กหญิงอลิสสาในวัยเพียงแปดขวบวิ่งตัวปลิวเข้ามาหาเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่อายุมากกว่าเธอตั้งสิบปีเมื่อเขาเดินผ่านมาตรงที่เธอกำลังนั่งเล่นอยู่พอดี"พี่ต้องอ่านหนังสือ หนูฟ้าเล่นไปคนเดียวก่อนนะ"ภูผาเด็กหนุ่มในวัยสิบแปดรีบเดินหนีไปในทันที ด้วยเขาไม่ชอบการต้องมานั่งเล่นขายของกับอลิสสา มันเป็นอะไรที่น่าเบื่อเป็นที่สุดสำหรับวัยรุ่นอย่างเขา"แล้วเมื่อไหร่เราจะได้เล่นด้วยกัน"เด็กหญิงรีบวิ่งไปดักหน้าภูผาเอาไว้เพื่อไม่ให้เขานั้นหนีเธอไปไหนได้อีก ด้วยเธออุตส่าห์ขอร้องให้พ่อมาส่งถึงที่บ้านของเขาเพื่อจะมาเล่นกับเขาโดยเฉพาะเลย เธอจะไม่ยอมพลาดโอกาสนี้ไปแน่ๆ"พี่ต้องอ่านหนังสือ"มือหนาของเด็กหนุ่มกำลังโตอย่างภูผาปัดร่างจิ๋วเบาๆให้หลบทางเขาไป แล้วเขาก็รีบก้าวเดินต่อไปเพราะถ้าชักช้าเกิดมีผู้ใหญ่มาเห็นเข้า เขาจะต้องโดนบังคับให้ต้องไปเล่นขายของกับเด็กคนนี้แน่ๆถึงแม้ว่าเขากับอลิสสาจะรู้จักกันมาตั้งแต่เกิดเพราะพ่อของเขากับพ่อของเธอเป็นเพื่อนกัน แต่อายุและเพศที่ต่างกันมันทำเอาเขาฝืนใจไปเล่นด้วยไม่ลงจริงๆ"หนูฟ้าจะรอพี่หินอ่านหนังสือจนจบ"อลิสสาในวัยกำลังน่ารักน่าหยิกรีบวิ่งไ
Read More
จับจอง
"เด็กน้อย"ภูผาลุกออกจากเก้าอี้ที่ใช้นั่งเพื่อหลอกอลิสสาเด็กหญิงตัวน้อยว่าเขานั้นกำลังอ่านหนังสือ เขาลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอเมื่อเห็นว่าเธอนั้นหมดฤทธิ์ที่จะซุกซนแล้วเขานั่งลงอีกครั้งข้างๆกับที่เด็กหญิงแสนซนกำลังหลับสนิทอยู่ สายตาคมมองเด็กหญิงที่กำลังหลับใหลไม่ห่างโดยเฉพาะแก้มขาวอมชมพูของเธอที่ป่องรับกับใบหน้ารูปไข่ที่ทำให้เธอดูสวยตั้งแต่ยังเด็กแบบนี้"อืม"ใบหน้าหล่อคมของภูผาที่เกิดจากการผสมกันหลากหลายเชื้อชาติจนลงตัวโน้มลงหาใบหน้าเล็กที่ทำให้วัยคึกคะนองอยากลองอย่างเขาอดใจไม่ไหว"พี่หิน"ดวงตากลมสวยของอลิสสาค่อยๆลืมขึ้นเมื่อรู้สึกนอนไม่สบายตัวคล้ายกับมีอะไรมาทิ่มตรงแก้มขาวของเธอเธอถึงกับตกใจทันทีที่ลืมตาขึ้นมาเพราะภูผากำลังหอมแก้มเธออยู่"ตื่นแล้วเหรอ"ร่างหนาขยับออกห่างร่างเล็กในทันทีเพราะอลิสสาค่อนข้างเป็นเด็กหวงเนื้อหวงตัวถ้าเกิดรู้ว่าเขาหอมแก้มเธอเข้า เธอก็อาจจะโวยวายขึ้นมาได้"พี่หินหอมแก้มหนูทำไม"อลิสสาเริ่มจะเบะปากเพื่อจะร้องไห้ออกมาด้วยเธอนั้นหวงแก้มหวงตัวของเธอเป็นที่สุดมันเป็นนิสัยของเด็กหญิงที่ผอมแห้งแรงน้อยอย่างเธอ และยิ่งตื่นมาเห็นกับตาแบบนี้เธอก็ยิ่งตกใจมากด้วย"พี่ไม่
Read More
ก้อนหิน
"นายครับ นายครับ"นธีหนุ่มน้อยวัยยี่สิบต้นๆวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางไร่ศีขรินเพื่อมาตามผู้เป็นเจ้านายของเขาสายตาคมของหนุ่มน้อยกวาดมองไปรอบๆพร้อมกับพักหายใจไปด้วยเมื่อเข้ามาถึงภายในบ้านหลังใหญ่โตราวกับวังภายในบ้านหลังนี้ถึงจะกว้างใหญ่แต่เงียบสงบเพราะมีเพียงเจ้านายของเขาที่เขายังหาไม่เจอในตอนนี้อาศัยอยู่เพียงคนเดียว"มีอะไร"ร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากภายในห้องนั่งเล่นตามเสียงเรียกของลูกน้อง ในมือของเขาถือขวดเหล้าออกมาด้วยเพราะเวลาเย็นย่ำแบบนี้ถือเป็นเวลาส่วนตัวของเขาแล้ว เขามักจะนั่งดื่มเหล้าคนเดียวแบบนี้ประจำ"ไอ้ไผ่กับทิดดำกำลังจะยิงกันครับ"นธีรีบพูดในสิ่งที่ทำให้เขาต้องมาถึงที่นี่ทันที เพราะปกติภายในบ้านแห่งนี้ถือเป็นที่ต้องห้ามสำหรับคนงานด้วยเจ้านายของเขาชอบความเป็นส่วนตัว จะมีแต่แม่บ้านกับแม่ครัวเท่านั้นที่จะเข้ามาที่นี่ได้"ก็ปล่อยให้มันยิงกันไป มึงจะเสือกมารายงานกูทำไม"ภูผากระดกเหล้าเข้าปากเพื่อดับความโมโหที่ลูกน้องเอาเรื่องไร้สาระมารายงานแต่มันก็ดับได้ไม่หมดเขายังตะคอกใส่ลูกน้องต่ออีกด้วยน้ำเสียงอันแสนดังน่าเกรงขาม"นายจะไม่ไปดูหน่อยเหรอครับ"หนุ่มน้
Read More
เสียงร่ำลือ
"นายปล่อยหนูไปเถอะ"หญิงสาวที่กำลังท้องโตกรีดร้องอย่างสุดเสียงตลอดทางที่ถูกภูผาฉุดกระชากให้เดินตามเขาเสียงของเธอดังลั่นไร่ศีขรินแต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย ทุกคนในไร่ได้แต่ยืนมองกันเงียบๆ ด้วยไม่มีใครกล้าเสี่ยงเข้าไปตายแทนเธอ"อีหวาน"ไผ่ที่ถูกยิงจนเลือดอาบนอนอยู่กับพื้นร้องเรียกเมียรักเสียงหลง เพราะมันคงเป็นการร้องเรียกครั้งสุดท้าย ด้วยรู้อยู่แก่ใจดีว่าเมียรักจะไม่ได้กลับออกมาจากป่าทึบด้านหลังของไร่ศีขรินอีกแล้ว"เพราะมึงอีหวานมันถึงต้องตาย ไอ้ชาติชั่ว"ทิดดำเดินเข้าไปเตะร่างหนาของไผ่ที่นอนเลือดท่วมตัวอยู่ด้วยความคับแค้นใจที่ต้องมาเสียหญิงสาวที่เขารักและเอ็นดูเหมือนน้องคนหนึ่งไปเพราะความหึงหวงไม่เข้าท่าของมัน"อยากไปที่ศุสานหลังไร่กันหรือไง อยากไปตายเป็นเพื่อนอีหวานมันกันหรือไง"สุขุมคนงานเก่าแก่ที่ทำงานที่นี่มาตั้งแต่สมัยพ่อเลี้ยงอาทิตย์เป็นคนดูแลไร่แห่งนี้ยาวนานมาจนถึงไร่แห่งนี้ตกเป็นของลูกเลี้ยงคนโตของพ่อเลี้ยง ตะคอกใส่คนทั้งคู่ที่เริ่มจะทะเลาะกันอีกรอบด้วยวันนี้คนแก่อย่างเขาไม่อยากเห็นใครต้องมาตายอีก"โธ่โว้ย"ทิดดำใช้เท้ากระทืบหน้าของไผ่เต็มแรงให้หายแค้นใจแล้วพยุงร่างกายที่บอ
Read More
ก็แค่คนเมา
"สวัสดีครับคุณภูผา วันนี้ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดี หรือว่าเหมือนเดิมผมจะได้ให้เด็กๆยกขึ้นรถให้เลย"เถ้าแก่เจ้าของร้านขายส่งของจำพวกเครื่องดื่มมึนเมากล่าวทักทายลูกค้าวีไอพีอย่างภูผาด้วยถ้อยคำสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อเอาอกเอาใจ ด้วยภูผามาซื้อเหล้าที่ร้านของเขาทุกอาทิตย์และแต่ครั้งตกเป็นเงินนับหมื่นบาท เขาจะไม่ยอมเสียลูกค้าดีๆอย่างนี้แน่นอนทั้งที่ปกติเขาไม่ได้เป็นคนชอบประจบประแจงเลยก็ตาม"พวกนี้มีของไหม"ภูผาที่กำลังนึกเบื่อในรสชาติของเหล้าแบบเดิมๆที่กินเป็นประจำอยู่ทุกวันเดินเข้ามาภายในร้านเพื่อจะหาอะไรที่แปลกใหม่ทั้งที่ปกติเขาจะมาแต่หน้าร้านเพื่อสั่งของและจ่ายเงินแล้วก็กลับร่างใหญ่ที่ไม่ค่อยปรากฏตัวให้คนในละแวกนี้เห็นมากหนักเดินจนรอบร้านเหล้าจนสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับกล่องเหล้านอกราคาแพงที่ร้านเหล้าทั่วๆไปไม่มีขายต้องสั่งนำเข้าเท่านั้น"มีครับ แต่ไม่มากเพราะท่านผู้กำกับคณิตโทรสั่งเอาไว้หลายขวดก่อนหน้าที่คุณภูผาจะมาไม่นานนี้เอง"เถ้าแก่ร้านขายเหล้าเดินเข้ามาบริการลูกค้าคนพิเศษที่เงินหนาพอตัวเป็นอย่างดี เขาแทบจะคลานเข่าเข้ามาเลยเพื่อหวังจะเอาเงินจากลูกค้าคนนี้"ผู้กำกับคณิต"คิ้วหนาขอ
Read More
ฟ้าที่กำลังจะมืด
"กรี๊ดดดดด"เสียงหวานแผดออกมาดังลั่นห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่มากนักเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาแล้วต้องเจอกับสุนัขตัวใหญ่ทั้งสองตัวยืนจ้องหน้าของเธออยู่"ออกไปนะ กรี๊ดดดดด"ยังไม่ทันสิ้นเสียงกรีดร้องระลอกแรกหญิงสาวก็กรีดร้องเสียงดังขึ้นอีกเป็นระลอกที่สองเมื่อสุนัขทั้งสองตัวแยกเขี้ยวพร้อมกันแล้วเดินเข้ามาหาเธอ"ออกไป"ร่างสูงใหญ่ที่ใส่เพียงกางเกงยีนส์เดินฝ่าความมืดเข้ามาภายในห้องที่เปิดไฟสว่างจ้าอยู่เพียงห้องเดียว สายตาคมของเขาจ้องมองไปยังหญิงสาวเจ้าของเสียงดังนั้นอย่างเย็นชาก่อนจะย้อนกลับไปมองสุนัขสองตัวของเขาสุนัขสองตัวที่ถูกฝึกมาอย่างดีเมื่อเจอเข้ากับสายตาของเจ้านายที่แสดงความดุดันออกมาแบบนั้นก็รีบถอยหลังกลับเข้าห้องส่วนตัวที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของตัวบ้านไปในทันที"คุณเป็นใคร"สายตาหวานจ้องมองร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาอย่างไม่วางตาด้วยความหวาดกลัว สองมือที่ถูกมัดอยู่กับสองขาที่ถูดมัดเอาไว้อีกเช่นกันพยายามดันไปตามพื้นห้องเพื่อร่างกายขยับถอยหนีคนที่เธอไม่รู้จัก"เธอรู้จักฉันดี อลิสสา"ร่างกำยำสูงใหญ่ที่มีสีผิวเข้มเกือบจะเป็นน้ำผึ้งไหม้ไฟผสมกับมีเม็ดเหงื่อเคลือบสีผิวจนมันวาวเสริมให้กล้ามเนื้อของเขาเด่
Read More
ไม่ใช่พี่ชายที่แสนดี
"อืม"กลิ่นกายสาวที่หอมเย้ายวนเข้ามาในทุกจังหวะลมหายใจของภูผาผสานกับความหวานของริมฝีปากของเธอที่เขากำลังดูดดื่มอยู่ทำเอาเขาถึงกับครางดังอย่างพึงพอใจออกมาจากในลำคอ"อื้อ"ริมฝีปากบางที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อนนับตั้งแต่เกิดเรื่องในวัยเด็กคล้อยตามริมฝีปากหนาอย่างไม่ประสา"โอ๊ย"ลิ้นร้ายของเขาที่กำลังจะรุกล้ำเข้าไปหาเธอถูกเธอกัดเข้าเต็มแรงจนเขานั้นถึงกับผลักตัวเธอให้ออกห่างจากเขาแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด"ไอ้โจรสกปรกออกไปให้พ้นไม่อย่างนั้นแกจะโดนหนักกว่านี้"อลิสสาแอบดีใจเล็กน้อยที่เธอถูกผลักจนล้มกลิ้งไปกับพื้นอย่างนั้น ถึงเธอจะเจ็บจนลุกขึ้นมานั่งเองไม่ได้แต่มันก็เป็นสัญญาณดีว่าเขาจะไม่ยุ่งกับเธออีก คุ้มค่าที่ลงทุนจูบตอบเขาจนเขานั้นตายใจ"อลิสสา"ร่างหนาขึ้นคร่อมร่างบางที่นอนอยู่กับพื้นด้วยความโกรธ แววตาของเขานั้นแดงกร่ำราวกับมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในนั้น"ปล่อยนะ"ร่างบางพยายามใช้สองมือที่ถูกมัดติดกันอยู่ปัดป้องไปข้างหน้าเพื่อไม่ให้เขานั้นเข้ามาใกล้เธอเพื่อจะทำร้ายเธอได้อีก"เธอต้องได้รับโทษอลิสสา"คนเมาที่หายเมาแล้วเพราะความเจ็บปวดที่เธอนั้นมอบให้รวบร่างบางที่นอนดิ้นเร่าๆขึ้นจากพื้นแล้วพาเธ
Read More
เสียบริสุทธิ์ 25+++
"เหรอ"ใบหน้าคมดุดันของภูผาฉีกยิ้มที่แสนแข็งกระด้างออกมาจนเห็นฟันขาวให้กับคำขู่ของเธอ ถ้าเขากลัวจะต้องตายคงไม่จับตัวเธอมาที่นี้หรอก"ไม่นะ อย่านะ กรี๊ดดดด"มือหนาดึงรั้งเสื้อผ้าชุดสวยของอลิสสาออกจนหมด ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าในพริบตาต่อหน้าเขาไม่เหลือแม้แต่ชั้นในจะปกปิดเสียงหวานของเธอได้แต่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกระทำย่ำยีอย่างคนไม่มีทางสู้ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มอย่างไม่มีท่าทีจะหยุดลง"อืม"ภูผาไม่ได้สนใจเสียงของหญิงสาวแม้แต่นิดเขากลับก้มหน้าลงหาดอกไม้งามของเธอต่อ และส่งลิ้นเข้าแหวกกลีบที่ปิดสนิทของเธออย่างไม่รอช้า"ไอ้คนสกปรก อื้อ"ปากบางยังคงต่อว่าเขาที่เธอไม่คาดคิดว่าจะร้ายได้ถึงเพียงนี้อย่างไม่มีหยุดผสมกับมีเสียงครางออกมาเป็นระยะเมื่อปลายลิ้นของเขาแหวกกลีบกุหลาบงามของเธอจนเปิดออกแล้วไปสัมผัสเข้ากับจุดอ่อนไหวของเธอ"อืม หวานจริงวะ"ลิ้นร้ายของเขาแยกกลีบอวบอูมของเธอออกห่างได้สำเร็จเขาก็รีบเข้าไปดูกินน้ำหวานของเธอที่หอมรัญจวนใจเรียกให้เขาเข้าหาอยู่นานแล้วในทันทีริมฝีปากของภูผาดูดดื่มน้ำหวานของเธออย่างตะกละตะกลามจนเกิดเสียงดังลั่นห้องราวกับว่าเขาไม่เคยได้กินของอร่อยแบบ
Read More
ฝันร้าย
"ไอ้คนทุเรศ"มือบางที่รอบข้อมือมีแต่รอยช้ำเพราะถูกมัดเอาไว้อย่างแน่นหนาตั้งแต่เมื่อคืนยกขึ้นฟาดเต็มแรงไปที่หน้าของเขาที่กำลังหลับอยู่ข้างเธอด้วยความโกรธแค้นที่ชีวิตต้องมาพังเพราะเขา"โอ๊ย ทำบ้าอะไรของเธอ"ร่างหนาที่แสนส่องไวลุกขึ้นจากที่นอนทันทีแล้วขึ้นคร่องร่างบางที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้นเอาไว้สองมือหนากดเต็มแรงบนไหล่เล็กของเธอด้วยความโกรธที่เธอมาปลุกให้เขาตื่นจากการหลับใหลแบบนี้"ปล่อยฉันไปได้หรือยัง"อลิสสาพยายามขยับตัวไปมาภายใต้ความเจ็บปวดของใจกลางสาวที่เขานั้นสร้างเอาไว้ให้เพื่อต่อต้านเขาสองดวงตาหวานแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาตั้งแต่เช้ามืดที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นจ้องมองเขาไม่ห่างด้วยเธอนั้นสูญเสียสิ่งที่หวงแหนไปแล้วให้กับเขา เขาก็น่าจะปล่อยเธอไปได้แล้ว"เธอจะต้องอยู่ที่นี้จนกว่าฉันจะพอใจ"ภูผาถอนหายใจยาวใส่เธอด้วยเขานั้นไร้เหตุผลที่จะตอบเธอ ในสมองของเขาช่างว่างเปล่าไม่มีความคิดใดๆเกี่ยวกับเรื่องของเธอเลย เขาคิดเพียงแค่ว่าให้เธออยู่ที่นี้ให้นานที่สุดจนกว่าเขาจะเบื่อ"คุณทำแบบนี้ทำไม"เสียงร้องไห้ของหญิงสาวดังขึ้นในทันทีด้วยอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้จะเป็นเวลาเข้าพิธีวิวาห์ของเธ
Read More
อาหารขม
"เพล้ง"แจกันใบใหญ่ที่มีน้ำหนักเกือบสิบโลถูกยกขึ้นมาจากตรงประตูของห้องนอนและถูกโอบอุ้มเอาไว้ด้วยสองแขนเล็กที่ต้องเกร็งแขนจนสั่นไปหมดเพื่อประคองมันเอาไว้และเมื่อประตูห้องนอนถูกเปิดออกแจกันใบนั้นก็ถูกทุ่มใส่ศีรษะของคนที่เดินเข้ามาพอดีแล้วตกลงแตกกระจายบนพื้นห้อง"โอ๊ย"ภูผาที่ไม่ทันได้ระวังตัวถึงกับเดินเซไปชนผนังห้องอีกฝั่ง สายตาของเขาพร่ามัวไปชั่วขณะเพราะถูกกระแทกอย่างแรงเลือดสีแดงสดไหลในทันทีเช่นกันออกมาจากแผลแตกที่ข้างศีรษะ มันไหลราวกับเขาอาบน้ำจนเปลี่ยนเสื้อยืดสีขาวที่เขาใส่อยู่เป็นสีแดงเลือด"อย่าเข้ามานะ"อลิสสาก้มลงเก็บเศษแจกันที่แตกกระจายอยู่ทั่วพื้นขึ้นมาเป็นอาวุธใช้ป้องกันตัว แล้วเธอก็วิ่งหนีออกไปทางหน้าบ้านในทันทีที่มีจังหวะ"หยุด"ร่างหนาที่ยังมึนไปทั้งหัวจนแทบจะทำอะไรไม่ได้ตะโกนสั่งสุนัขทั้งสองตัวไม่ให้วิ่งตามร่างบางไปเพราะพวกมันคือหมาที่เขาเลี้ยงเอาไว้ล่าและมันจะเห็นเธอเป็นเหยื่อในทันทีที่เธอวิ่งไม่หยุด และเธออาจถึงตายถ้าเขาตามไปช่วยไม่ไหวแบบนี้สุนัขสองตัวที่เชื่อฟังแต่ภูผาเดินกลับเข้าบ้านมากินอาหารต่อเหมือนไม่มีอะไรวิ่งผ่านหน้าพวกมันไปก่อนหน้านี้ ทำตามคำสั่งผู้เป็นเจ้าน
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status