ภายใต้รอยยิ้มงาม

นางกำลังมาเข้าพบฮูหยินใหญ่ที่รออยู่เรือนกลาง หลินชิงหว่านเดินนบนอบตามหลังสาวใช้ของจวนเข้ามาด้วยท่วงท่าที่เงียบสงบ แตกต่างจากชาติก่อนที่นางมักจะเดินก้มหน้า ไหล่ห่อด้วยความประหม่า วันนี้นางสวมชุดสีเขียวมรกตเรียบหรู ขับเน้นผิวขาวนวลและดวงตาที่สงบนิ่งไม่ต่างจากผืนน้ำในบ่อลึก

ไม่มีคนนอกนั่งอยู่ในห้องนี้ ตอนที่นางเดินมาใกล้จะถึงนางเห็นมีคนขึ้นรถม้าออกไปพอดี

 ภายในห้องขนาดกว้างนางได้พบกับฮูหยินใหญ่ตระกูลหลินที่นั่งตัวตรงตามแบบกุลสตรีที่ติดตัวมาโดยปริยาย ท่าทางสง่าผ่าเผย ในมือถือถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสีขาว พลางใช้ฝาถ้วยปัดวนยอดใบชาอย่างเชื่องช้า ข้างกายมีหลินรั่วอวี๋ บุตรสาวคนโตผู้สวมอาภรณ์สีชมพูกลีบบัวดูอ่อนหวานทว่าแววตากลับฉายแววดูแคลนยามมองมาที่หลินชิงหว่าน

"คารวะท่านแม่ คารวะพี่ใหญ่เจ้าค่ะ" 

หลินชิงหว่านย่อกายคำนับอย่างถูกต้องไร้ที่ติ

ฮูหยินใหญ่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นในทันที นางจิบชาช้า ๆ ปล่อยให้ความเงียบกดดันคนตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะวางถ้วยชาลงแล้วแย้มยิ้มที่ดูเหมือนไม่ได้ยิ้ม

"ชิงหว่านมาแล้วหรือ ลุกขึ้นเถิดคนกันเองทั้งนั้น เหตุใดวันนี้เจ้าดูสำรวมนักล่ะ"

"ท่านแม่สอนเสมอว่ากิริยาคือหน้าตาของตระกูล ลูกย่อมต้องจดจำให้มั่นเจ้าค่ะ"

หลินชิงหว่านตอบพลางยืนขึ้นทอดสายตาลงต่ำแต่พองาม

หลินรั่วอวี๋หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เหยียดสายตามองอย่างแนบเนียนแล้วปรับเป็นปกติในพริบตา

 "น้องรองช่างปากหวานนัก หากเจ้ากตัญญูและเห็นแก่ตระกูลอย่างที่ปากว่าจริง ข้ากับท่านแม่ก็คงเบาใจไปได้เปลาะหนึ่ง"

หลินชิงหว่านลอบยิ้มในใจ

 'หมากตาแรกมาถึงแล้วสินะ'

"ที่เรียกเจ้ามาวันนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญจะบอก" 

ฮูหยินใหญ่เข้าเรื่อง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอย่างผิดปกติ

 "เจ้าก็รู้ว่าตระกูลหลินของเรายึดถือความภักดีเป็นที่ตั้ง เดิมทีต้องเป็นรั่วอวี๋ที่แต่งออกไป แต่ช่วงนี้นางสุขภาพอ่อนแอ หนำซ้ำซินแสยังทักว่าดวงชะตาของนางหากแต่งเข้าจวนแม่ทัพตอนนี้จะนำภัยมาสู่ตระกูล"

นางหยุดเว้นจังหวะ พลางถอนหายใจยาวอย่างเสแสร้ง 

"แม่เห็นว่าเจ้านั้นเพียบพร้อม และดวงชะตาของเจ้าเกื้อกูลจวนแม่ทัพได้ดีที่สุด แม่จึงอยากให้เจ้าแต่งงานแทนพี่สาวของเจ้า เพื่อรักษาหน้าตาและเกียรติยศนี้เอาไว้ เจ้าจะว่าอย่างไร"

หากเป็นชาติก่อน หลินชิงหว่านคงตกใจจนหน้าถอดสี และร่ำไห้อ้อนวอนขอความเมตตา ทว่าตอนนี้นางกลับนิ่งสนิท

"ท่านแม่"

 หลินชิงหว่านเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอเบา ๆ ดูน่าสงสารแต่ไร้แววตระหนก

 "ลูกเป็นเพียงบุตรสาวอนุที่ท่านแม่เมตตาชุบเลี้ยงมา ชีวิตของลูกย่อมเป็นของท่านแม่และท่านพ่อ การที่ลูกได้ช่วยแบ่งเบาภาระของพี่ใหญ่และรักษาเกียรติของตระกูล ถือเป็นวาสนาของลูกแล้วเจ้าค่ะ"

คำตอบที่ง่ายดายเกินคาดทำให้ฮูหยินใหญ่และหลินรั่วอวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง

"เจ้า ยินดีจริง ๆ หรือ" 

หลินรั่วอวี๋ถามอย่างไม่เชื่อหู

"ยินดีเจ้าค่ะ เพียงแต่..."

 หลินชิงหว่านแสร้งทำสีหน้ากังวล

 "ลูกกังวลว่า หากทางแม่ทัพรู้ภายหลังว่ามีการสลับตัวเจ้าสาว อาจจะโกรธเคืองจนพาลหาเรื่องตระกูลหลินของเราได้ โดยเฉพาะท่านแม่ทัพเซียว ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและดุดัน หากเขาคิดว่าเราดูหมิ่นเกียรติเขา ลูกเกรงว่าคนที่จะลำบากที่สุดจะเป็นท่านแม่และท่านพ่อเจ้าค่ะ"

หลินชิงหว่านเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ

"ท่านแม่ทัพเป็นถึงชินอ๋องที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปราน หากเราไม่รอบคอบก็อาจเป็นปัญหายืดเยื้อได้" 

สีหน้าของฮูหยินใหญ่เปลี่ยนไปเล็กน้อย คำพูดของหลินชิงหว่านเหมือนจะหวังดี แต่มันคือการย้ำเตือนถึงภัยอันตรายที่นางกำลังจะโยนมาใส่ตัวเอง

"เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องห่วง แม่จะจัดการเอง"

 ฮูหยินใหญ่รีบตัดบท

"ถ้าเช่นนั้น ลูกย่อมไม่มีข้อขัดแย้งเจ้าค่ะ"

หลินชิงหว่านยิ้มบาง ๆ

 "แต่เพื่อไม่ให้ผู้ใดครหาได้ว่าตระกูลหลินปฏิบัติกับลูกลำเอียง ลูกขออนุญาตท่านแม่ ให้ลูกได้เป็นคนจัดการของหมั้นและสินเดิมบางส่วนด้วยตัวเองได้หรือไม่เจ้าคะ"

"ลูกไม่อยากให้ใครมองว่าบุตรสาวที่แต่งแทนพี่สาวถูกส่งไปอย่างข้างถนน เพราะจะทำให้ตระกูลหลินเสียเกียรติยิ่งกว่าเดิม"

ฮูหยินใหญ่ที่กำลังดีใจที่หลินชิงหว่านยอมง่าย ๆ จึงไม่ได้คิดซับซ้อน

 "ได้สิ เรื่องแค่นี้แม่ย่อมจัดการให้เจ้าอย่างสมเกียรติ เจ้าไปเตรียมตัวไว้เถิด เย็บชุดที่ต้องใส่และทำงานปักผ้าชิ้นใหม่ด้วย"

"ลูกรับทราบเจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านแม่ที่เมตตาเจ้าค่ะ" 

หลินชิงหว่านย่อกายคำนับหมอบต่ำ

ในขณะที่ก้มหน้าลง มุมปากของนางก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

หมากตาที่หนึ่ง คือยอมรับการแต่งงานเพื่อดึงสินเดิมมาไว้ในมือและใช้ชื่อเสียงของตระกูลเป็นเกราะกำบัง

หมากตาที่สองกำลังจะเริ่มต้นขึ้น นางจะต้องทำให้จวนแม่ทัพเป็นฝ่ายมาเชิญนางไปเอง ไม่ใช่ถูกส่งไปให้ง่าย ๆ เหมือนสิ่งของ

หลังจากเดินออกมาจากเรือนหลัก ชิวเยว่ที่เดินตามหลังมาก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"คุณหนู เหตุใดท่านถึงตอบตกลงง่ายดายเช่นนั้นเจ้าคะ ใครก็รู้ว่าท่านแม่ทัพเซียวผู้นั้น เขาร่ำลือกันว่าโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ ชอบทำร้ายผู้อื่นไม่เว้นแม้แต่สตรี หากคุณหนูแต่งไปย่อมต้องตกระกำลำบากแน่ ๆ เจ้าค่ะ"

หลินชิงหว่านหยุดเดินใต้ต้นเหมยที่ยังไร้ดอก นางมองไปที่ขอบฟ้าด้วยสายตาที่ลุ่มลึก

 "ชิวเยว่ หากข้าไม่ตกลง พวกเขาก็จะบีบข้าด้วยวิธีอื่นอยู่ดี การกระโจนลงไปในน้ำที่เรารู้ทิศทางลม ย่อมดีกว่าถูกผลักลงไปในเหวที่มองไม่เห็น"

ชิวเยว่ก้มหน้าลงไม่กล้าพูดต่อเพียงเงียบลงรอฟังคำสั่ง

ภายในจวนแม่ทัพเป็นอย่างไรชาติก่อนนางรู้ดีกว่าใคร หากเขาเป็นเหมือนที่คนร่ำลือนางคงเปลี่ยนความตั้งใจไปนานแล้วและการแต่งงานครั้งนี้คงเป็นไปอีกรูปแบบหนึ่ง