ตำราที่ไม่มีคนเห็นค่า

นางหันกลับมามองสาวใช้คนสนิทแล้วเอ่ยขึ้น

 "ไปที่เรือนเก็บของท้ายจวน ข้าจำได้ว่าท่านแม่ทิ้งหีบตำราเก่า ๆ ไว้สองสามใบ ไปเอามาไว้ที่เรือนข้า"

"ตำราหรือเจ้าคะ แต่คุณหนู ฮูหยินสั่งให้ท่านเตรียมตัวเย็บชุด..."

"ไปเถอะ" 

หลินชิงหว่านตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังจนชิวเยว่ต้องก้มหน้าและรีบไปทำตามคำสั่ง

ภายในห้องที่เงียบสงบ หลินชิงหว่านเปิดหีบไม้ผุ ๆ ออก กลิ่นกระดาษเก่าและเชื้อราลอยเข้าจมูก แต่นี่คือขุมทรัพย์ที่ไม่มีใครในจวนตระกูลหลินเห็นค่า มารดาของนางเคยเป็นบุตรสาวของหมอยาพเนจร ก่อนที่บิดาของนางรับเข้ามาเป็นอนุ หนังสือเหล่านี้คือตำราการปรุงยาและการคัดแยกสมุนไพรที่ไม่มีในวังหลวง

ในชาติก่อน นางปล่อยให้มันเน่าเสียไปเพราะมัวแต่สนใจเพียงการเย็บปักถักร้อยเพื่อเอาใจบิดาและฮูหยินใหญ่ แต่ในจวนแม่ทัพที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและพิษร้ายในภายหลัง วิชาเหล่านี้ต่างหากที่ช่วยให้คนอยู่รอด

นางหยิบพู่กันขึ้นมา ฝนหมึกช้า ๆ พลางหลับตาลงนึกถึงเหตุการณ์ในชาติก่อน

ในปีนี้ จะเกิดโรคระบาดประหลาดในหมู่ทหารที่ชายแดน และสมุนไพรชนิดเดียวที่รักษาได้คือหญ้าน้ำค้างแข็ง ซึ่งตอนนี้ผู้คนต่างคิดว่าเป็นวัชพืชไร้ค่า

หลินชิงหว่านเริ่มลงมือเขียนแผนการลึกลับลงในกระดาษรวบรวมสมุนไพร ใช้เงินสินเดิมที่เพิ่งได้สิทธิ์จัดการมา กว้านซื้อหญ้าน้ำค้างแข็งผ่านร้านขายยาเก่า ๆ ที่กำลังจะเจ๊งเป็นการสร้างหนี้บุญคุณ โดยนางต้องหาทางส่งยารักษาไปให้คนของชินอ๋องเซียวเหยียนโดยไม่ให้ใครรู้ตัวตน

"คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินใหญ่ส่งคนมาขอดูความคืบหน้าการเย็บผ้าเช็ดหน้ามงคลเจ้าค่ะ" 

เสียงชิวเยว่ดังขึ้นจากหน้าประตู

หลินชิงหว่านใช้มือที่นิ่งสนิทพับกระดาษแผ่นนั้นซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ ก่อนจะหยิบเข็มและด้ายขึ้นมาถือไว้

"บอกนางว่าข้ากำลังตั้งใจทำอยู่ ไม่ต้องการให้ใครรบกวน"

นางมองเข็มในมือ เข็มเล่มเล็กที่ดูไม่มีพิษสง แต่นางรู้ดีว่าหากปักลงไปถูกที่ มันก็ปลิดชีพคนได้ไม่ต่างจากคมดาบเช่นเดียวกับแผนการของนาง

ในขณะที่ทุกคนคิดว่านางกำลังเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวผู้ว่าง่าย หลินชิงหว่านกลับกำลังเริ่มวางตาข่ายที่จะดักจับศัตรูทั้งหมดในภายหลัง 

และคนแรกที่นางจะเข้าหาคือเจ้าของร้านขายยาที่ติดหนี้พนันจนเกือบจะฆ่าตัวตายในเดือนหน้า

และอย่างที่สองที่ต้องทำคือศึกษาตำรายาและฝึกปรุงยาตามตำราของมารดาให้ชำนาญ

หลายวันต่อมาฮูหยินใหญ่ได้รับจดหมายเทียบเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงของจวนเสนาบดี นางจึงเรียกบุตรสาวทั้งสองเข้าพบ

"เจ้าสองคนต้องไปกับแม่ เตรียมตัวกันให้ดี อย่าทำให้ขายหน้าล่ะ"

คำประกาศิตนั้นเหมือนจงใจตอกย้ำนาง ในชาติก่อนนางเพียงก้มหน้ารับอย่างคนโง่เขลา เดินตามหลังสองแม่ลูกอย่างไร้ศักดิ์ศรี

จนกระทั่งถึงวันงาน

งานเลี้ยงจัดขึ้นที่เรือนรับรองของจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย หลินชิงหว่านเดินทางมาถึงพร้อมกับฮูหยินใหญ่และพี่สาวคนโต หลินรั่วอวี๋ ตั้งแต่ย่างเท้าเข้าประตูภาพความหรูหราอลังการก็ถาโถมเข้าสู่สายตา สตรีชนชั้นสูงจากตระกูลต่าง ๆ แต่งกายงดงามเพริศพริ้ง แต่ละนางล้วนถือพัดหรือโบกชายผ้าเพื่ออวดเครื่องประดับล้ำค่าที่สวมใส่

หลินรั่วอวี๋เดินยิ้มแย้มเข้าไปทักทายคุณหนูจากตระกูลขุนนางใหญ่ทันที นางเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม ชอบเป็นจุดสนใจและไม่เคยละสายตาจากสายตาชื่นชมของผู้คน นางยิ้มให้ผู้อื่นอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูเหมือนกำลังบดบังความรู้สึกที่แท้จริง สายตาของนางมักจะสอดส่ายประเมินค่าของคนที่นางคุยด้วยเสมอ

ส่วนฮูหยินใหญ่นั้น แม้จะยิ้มแย้มทักทายคนรู้จักอย่างสุภาพ แต่ทุกย่างก้าวของนางล้วนเปี่ยมด้วยความระมัดระวัง คล้ายกำลังสำรวจอย่างละเอียดว่ามีสิ่งใดจะทำให้หน้าตาของตระกูลต้องมัวหมองหรือไม่

 นางมองบุตรสาวทั้งสองสลับกันดั่งกำลังประเมินเป็นครั้งคราว

หลินชิงหว่านทำเพียงก้าวตามหลังเงียบ ๆ นางไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นกับความหรูหราตรงหน้า เพราะภาพเหล่านี้วนเวียนอยู่ในความทรงจำนางมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว นางไม่ได้สนใจผ้าไหมราคาแพง หรือเครื่องประดับที่เปล่งประกายเท่ากับการสังเกตสีหน้าแววตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ทั้งรอยยิ้มและคำพูดจา นางพยายามจับสังเกต ความหมายที่ซ่อนอยู่ในทุกถ้อยคำ

"ชิงหว่าน รอเดี๋ยวสิ"

 เสียงของหลินรั่วอวี๋ดังขึ้น นางหันมามองน้องสาวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

 "นี่เจ้าใส่ชุดสีนี้มาได้อย่างไร ชุดสีเขียวมรกตแบบนี้เหมาะกับงานเลี้ยงภายในมากกว่านะ"

ฮูหยินใหญ่หันมามองด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เพิ่งหันมาสังเกตลูกเลี้ยงที่ตามก้นมาตั้งแต่ออกจากจวน นางจำได้ว่าสั่งให้บ่าวเลือกชุดสีสุภาพให้หลินชิงหว่าน แต่ชุดที่เห็นนี้กลับดูธรรมดาเกินไปเมื่อเทียบกับอาภรณ์ของบุตรสาวตระกูลอื่น

"จริงหรือเจ้าคะพี่ใหญ่ ข้าเห็นว่าสีเขียวมรกตเป็นสีมงคล เป็นตัวแทนของความสงบและร่มเย็น อีกทั้งข้าเป็นเพียงบุตรสาวอนุ ไม่กล้าแต่งตัวโดดเด่นเกินหน้าเกินตาพี่ใหญ่เจ้าค่ะ" 

หลินชิงหว่านตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในใจกำลังคำนวณปฏิกิริยาของฮูหยินใหญ่

คำพูดนี้เหมือนจะถ่อมตน แต่เป็นการแอบยกหลินรั่วอวี๋ให้สูงเกินจริงและแอบตำหนิฮูหยินใหญ่ที่จัดชุดให้บุตรสาวอนุธรรมดาเกินไป จนอาจทำให้ตระกูลเสียหน้า

ฮูหยินใหญ่ใบหน้ากระตุกเล็กน้อย นางหันไปจ้องหลินรั่วอวี๋ราวกับจะตำหนิทางสายตา หลินรั่วอวี๋เองก็ดูไม่พอใจนักที่น้องสาวพลิกสถานการณ์ได้เก่งกาจ แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะหากตำหนิต่อหน้าธารกำนัลก็จะดูเหมือนพี่สาวรังแกน้อง

"ชิงหว่านคิดดีแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกเพียงอยากให้ตระกูลของเราโดดเด่นด้วยกิริยา ไม่ใช่เสื้อผ้า"

 หลินชิงหว่านยิ้มอย่างอ่อนน้อม แต่ดวงตานางกลับกวาดไปเห็นสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามา

นั่นคือเซียวเฟยหลิง พระธิดาองค์ที่สามขององค์ฮ่องเต้ ผู้เป็นที่รู้กันว่าชื่นชอบความเรียบง่ายและเกลียดการโอ้อวด

"ชุดสีเขียวมรกต ช่างงดงามราวกับหยดน้ำค้างบนใบหยก" 

เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น เซียวเฟยหลิงหยุดยืนข้างหลินชิงหว่าน นางกวาดสายตาชื่นชมชุดก่อนจะจับแขนนางเบา ๆ 

"เจ้าเป็นบุตรสาวของตระกูลหลินกระมัง ข้าเซียวเฟยหลิง ยินดีที่ได้รู้จัก"

หลินชิงหว่านตกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเข้ามาทักทายโดยตรง แต่นางก็ยิ้มตอบอย่างสงบ 

"หม่อมฉัน หลินชิงหว่าน ขอคารวะองค์หญิงเพคะ"

"ไม่ต้องมากพิธี" 

เซียวเฟยหลิงยิ้ม

 "สีเขียวของเจ้าช่างแตกต่างจากสีสันฉูดฉาดของคนอื่น ๆ ทำให้ดูสง่าและน่ามองนัก เจ้าคงเป็นคนใจเย็นและมีรสนิยมดีกระมัง"

คำพูดขององค์หญิงทำให้ฮูหยินใหญ่และหลินรั่วอวี๋หน้าซีดเผือด หลินชิงหว่านไม่เพียงแต่รอดพ้นจากการถูกตำหนิเรื่องชุด แต่กลับได้รับคำชมจากผู้สูงศักดิ์จนคนอื่น ๆ ต้องหันมามองด้วยความสนใจ

นับเป็นชัยชนะเล็ก ๆ ที่แสดงให้เห็นว่านางไม่ได้เป็นแค่บุตรสาวอนุที่ถูกทอดทิ้งดั่งชาติก่อน