ดั่งคนเสียสติ

สายฝนยามค่ำคืนพัดกระหน่ำจนเสียงลมหวีดหวิวไปทั่วจวนชินอ๋อง หลินชิงหว่านยังคงนั่งอยู่ภายในห้องรับรองที่เขาจัดไว้ให้ นางไม่ได้กลับจวนตั้งแต่วันที่ถูกอุ้มออกมา เพราะสถานการณ์ชายแดนยังต้องการคำแนะนำเรื่องการปรุงยาจากนางอย่างใกล้ชิด เขาทิ้งนางไว้ที่นี่และออกไปข้างนอกกับเหล่าทหารยังไม่กลับเข้ามา

ปัง!

ฉับพลัน เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าโอนเอน กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นฝนปะทะเข้ากับกลิ่นกำยานในห้องทันที เซียวเหยียนในชุดเกราะที่แตกหักบางส่วนและชุ่มไปด้วยเลือดดวงตาคมกริบดูอ่อนล้าแต่ยังแฝงไปด้วยความดุดัน

"ท่านอ๋อง! ท่านบาดเจ็บ" 

หลินชิงหว่านรีบถลันเข้าไปประคองร่างที่หนักอึ้งของเขาไปที่เตียงตั่ง

"แค่พวกกบฏที่ฉวยโอกาสช่วงโรคระบาดลอบโจมตีค่าย อีกกลุ่มเข้ามาลอบสังหารข้าในเมืองหลวง ข้าจัดการพวกมันหมดแล้ว"

 เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามจะถอดเกราะออกด้วยมือที่สั่นเทา

"อย่าขยับเจ้าค่ะ เดี๋ยวหม่อมฉันจัดการเอง"

หลินชิงหว่านสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่แม้แต่เซียวเหยียนยังต้องยอมนิ่ง นางบรรจงแกะสายรัดเกราะออกอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเกราะหนักหลุดออก ผิวขาวจัดของนางก็เปื้อนไปด้วยเลือดของเขา นางพบแผลถูกดาบฟันลึกที่หัวไหล่ขวา เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด

นางรีบนำกล่องยาที่เตรียมไว้ ออกมาดึงผ้าพันแผลและยาสมานแผลสูตรพิเศษออกมา มือเรียวเล็กบรรจงเช็ดเลือดรอบปากแผลอย่างเบามือที่สุด

"ซี๊ด" 

เซียวเหยียนกัดฟันกรอด กล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือด

"เจ็บหรือเจ้าคะ ทีตอนสู้กับศัตรูนับร้อยไม่เห็นท่านอ๋องจะร้องสักคำ"

 หลินชิงหว่านแกล้งเอ่ยเย้าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ขณะที่นางโน้มตัวลงเป่าลมเบา ๆ ที่แผลเพื่อบรรเทาอาการแสบจากยา ลมหายใจอุ่น ๆ ของนางที่รดรินผิวกายทำให้นางชะงัก ส่วนเซียวเหยียนเองก็จ้องมองใบหน้าด้านข้างของนางที่ตั้งใจทำแผลให้เขาไม่วางตา แสงเทียนสีนวลตกกระทบใบหน้าของนาง ทำให้เขาเห็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ดูเจ้าเล่ห์

"ทำไมเจ้าถึงช่วยข้าขนาดนี้ หลินชิงหว่าน"

 เขาถามขึ้นเบา ๆ 

"เจ้าบอกว่าทำเพื่อผลประโยชน์ แต่แววตาของเจ้าในตอนนี้ มันไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังทำการค้าเลยสักนิด"

มือของหลินชิงหว่านหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

"ในโลกที่หม่อมฉันเคยอยู่ มีแต่คนจ้องจะทำร้ายและเหยียบย่ำ มีเพียงท่านอ๋องที่แม้จะปากร้ายและน่าเกรงขาม แต่กลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาคุ้มครองหม่อมฉันจริง ๆ"

คำพูดของนางฟังดูน่าสงสัยแต่เซียวเหยียนกลับเข้าใจว่านางหมายถึงจวนตระกูลหลิน นางพันผ้าพันแผลรอบไหล่ของเขาเป็นทบสุดท้าย ก่อนจะผูกปมอย่างประณีต

 "หากหม่อมฉันไม่ช่วยท่าน แล้วใครจะอยู่ให้หม่อมฉันใช้งานเล่าเจ้าคะ"

เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บคว้าเอวบางของนางแล้วดึงเข้าหาตัวจนนางแทบจะเกยอยู่บนตักของเขา

"เจ้ามันสตรีจอมลวงโลกแต่ข้ากลับเริ่มจะชอบคำล่อลวงของเจ้าแล้ว"

เขาจ้องมองริมฝีปากบางของนาง แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด 

"สัญญามาว่าหลังจากแต่งเข้าจวนมาแล้ว เจ้าจะไม่หันคมดาบใส่ข้าเหมือนที่เจ้าทำกับตระกูลหลิน"

"หากท่านไม่ทรยศหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะเป็นดาบที่คมที่สุดในมือท่านเจ้าค่ะ"

ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกหนัก สัญญาใจในคืนนี้กลับหนักแน่นยิ่งกว่าคำสาบานใด ๆ ทั้งสองต่างรู้ดีว่า นับจากนี้ไปไม่ใช่เพียงแค่พันธมิตร แต่เป็นครึ่งชีวิตของกันและกันที่จะขาดไม่ได้

วันมงคลของการหมั้นหมายมาถึง จวนตระกูลหลินที่เคยเงียบเหงาตกแต่งด้วยผ้าแดงมงคลไปทั่วทุกแห่ง ขบวนสินสอดจากจวนชินอ๋องยาวเหยียดตั้งแต่หัวถนนมุ่งตรงมายังจวน ทรัพย์สมบัติเลอค่า ทองคำแท่ง และผ้าไหมวังหลวงลำเลียงเข้ามาไม่หยุดหย่อน จนชาวบ้านที่ยืนดูต่างพากันอิจฉาในวาสนาของบุตรสาวอนุผู้นี้

ในห้องโถงใหญ่ หลินรั่วอวี๋ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ สายตามองกองสมบัติเหล่านั้นด้วยความริษยาจนแทบกระอักเลือด

"พี่ใหญ่ดูไม่ค่อยสบายนะเจ้าคะ สีหน้าซีดเซียวเชียว"

 หลินชิงหว่านเดินเข้ามาในชุดสีแดงมงคลที่งดงามโดดเด่น ผิวพรรณของนางดูผุดผ่องยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เพราะได้รับการดูแลอย่างดี

"เจ้าอย่าได้ใจไปหน่อยเลย ชิงหว่าน" 

หลินรั่วอวี๋กระซิบเสียงลอดผ่านไรฟัน 

"ตำแหน่งพระชายาไม่ใช่ของเล่น เจ้ามันก็แค่หมากทางการเมืองที่ท่านอ๋องใช้ชั่วคราวเท่านั้น"

ฮูหยินใหญ่รีบเดินเข้ามาแทรกพลางปั้นยิ้มจอมปลอม 

"ชิงหว่าน มาเถอะ พี่สาวของเจ้าตั้งใจต้มรังนกโสมพันปีมาให้เจ้าดื่มเพื่อบำรุงก่อนพิธีรับสินสอด รั่วอวี๋ ตักให้น้องสิ"

หลินรั่วอวี๋ยิ้มเย็นพลางส่งถ้วยรังนกที่มีกลิ่นหอมกรุ่นมาให้

 "ดื่มสิชิงหว่าน พี่ตั้งใจทำให้น้องเป็นพิเศษ"

หลินชิงหว่านรับถ้วยมา กลิ่นหอมของโสมนั้นรุนแรงจนผิดปกติ และด้วยความรู้เรื่องยาจากตำรามารดาและประสบการณ์ที่นางแอบศึกษาเรียนรู้จนเชี่ยวชาญ นางรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผสมอยู่ หากดื่มเข้าไปจะทำให้ผิวหนังพุพองเป็นผื่นแดงและมีอาการคลุ้มคลั่งคล้ายคนเสียสติภายในหนึ่งก้านธูป ซึ่งเป็นเวลาที่จะต้องทำพิธีต่อหน้าขุนนางผู้ใหญ่พอดี

"ลำบากพี่ใหญ่แล้วเจ้าค่ะ" 

หลินชิงหว่านทำท่าจะยกขึ้นดื่ม แต่แล้วนางก็ชะงัก

 "จริงสิเจ้าคะ ท่านพ่อเพิ่งบอกว่าท่านเจ้ากรมพิธีการที่เป็นแขกผู้ใหญ่ชอบทานรังนกมาก พี่ใหญ่ทำมาเหลือบ้างไหมเจ้าคะ ข้าอยากจะแบ่งให้ท่านได้ชิมฝีมือพี่สาวที่ข้าภาคภูมิใจสักหน่อย"

"ข้า ข้าทำมาพอดีแค่ถ้วยเดียว เจ้ารีบดื่มเถอะ" 

หลินรั่วอวี๋เริ่มกระวนกระวาย

"ถ้าเช่นนั้น..." 

หลินชิงหว่านแกล้งทำท่าก้าวพลาดจนตัวเซไปชนกับหลินรั่วอวี๋

 "ว้าย!"

เคร้ง!

ถ้วยรังนกหกเลอะเทอะลงบนชุดสีชมพูหรูหราของหลินรั่วอวี๋ไปเกือบครึ่ง ทว่าหลินชิงหว่านกลับคว้าแขนพี่สาวไว้ทัน

 "ตายจริงพี่ใหญ่ น้องขอโทษเจ้าค่ะ น้องนี่ซุมซ่ามจริง ดูสิ เลอะเทอะหมดเลย พี่ใหญ่รีบไปล้างออกเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะซึมเข้าผิว"

"เจ้า!" 

หลินรั่วอวี๋กรีดร้องเบา ๆ นางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดตามผิวหนังที่โดนรังนกอย่างร้อนรน เพราะนางรู้ดีว่าพิษนี้เพียงแค่สัมผัสผิวหนังนาน ๆ ก็ออกฤทธิ์ได้เช่นกัน

หลินชิงหว่านมองดูพี่สาวที่รีบวิ่งออกไปห้องส่วนตัวด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันมาหาฮูหยินใหญ่ที่ยืนทำหน้าไม่ค่อยสบายใจนัก

 "ท่านแม่เจ้าคะ ดูเหมือนพี่ใหญ่จะรีบร้อนเกินไป สงสัยคงอยากให้น้องสาวคนนี้รีบแต่งออกไปเร็ว ๆ จนตื่นเต้นไปหมด"

ไม่ถึงหนึ่งก้านธูปต่อมา ท่ามกลางพิธีรับของหมั้นที่มีบิดาและแขกผู้ใหญ่ร่วมนั่งเป็นสักขีพยาน เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งดังมาจากเรือนพักของหลินรั่วอวี๋

 หลินรั่วอวี๋วิ่งพรวดพราดออกมาในสภาพที่ใบหน้าและลำคอแดงก่ำ ผิวหนังเริ่มมีตุ่มพองขึ้นอย่างน่ากลัว นางเกาตามตัวจนเลือดซิบและหัวเราะสลับกับร้องไห้เหมือนคนวิปลาส

"ร้อน ข้าร้อน ฮ่าๆๆ ชิงหว่าน เจ้าต้องตาย ของพวกนี้เป็นของข้า" 

หลินรั่วอวี๋ตะโกนใส่แขกเหรื่อจนใต้เท้าหลินอับอายแทบจะมุดแผ่นดินหนี

"เกิดอะไรขึ้นกับรั่วอวี๋" 

ใต้เท้าหลินตวาด

"ท่านพ่อเจ้าคะ สงสัยพี่ใหญ่จะเสียใจที่น้องต้องจากไปจนธาตุไฟเข้าแทรก" 

หลินชิงหว่านเอ่ยเสียงเรียบพลางซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง

 "เมื่อครู่พี่ใหญ่เพิ่งจะทำรังนกหกใส่ตัว สงสัยโสมที่ใช้คงจะแรงเกินไปจนทำให้นางแพ้กระมังเจ้าคะ"

ฮูหยินใหญ่แทบจะลมจับ นางรู้ดีว่าแผนล่ม แต่นางพูดอะไรไม่ได้ เพราะหากบอกว่ามีพิษก็เท่ากับสารภาพว่าบุตรสาวตนเองเป็นคนวางแผนฆ่าน้องสาว

เซียวเหยียนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมหนึ่ง ยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขาเดินเข้ามาใกล้หลินชิงหว่านแล้วกระซิบข้างหู

 "เจ้าช่างจัดการอุบัติเหตุได้ประจวบเหมาะนักนะ ว่าที่พระชายา"

"หม่อมฉันเพียงแค่ปล่อยให้คนพาลแพ้ภัยตนเองเท่านั้นเจ้าค่ะ" 

หลินชิงหว่านตอบพลางเชิดหน้าขึ้นรับคำชื่นชมจากแขกเหรื่อ ในขณะที่หลินรั่วอวี๋ถูกลากตัวออกไปท่ามกลางสายตารังเกียจของขุนนางใหญ่