โรคประหลาดมาถึงแล้ว

ภายในเรือนพักของหลินชิงหว่านที่เงียบสงบขึ้นผิดตา เพราะไม่มีสายตาของฮูหยินใหญ่คอยจ้องจับผิด มู่หลันและมู่ชินยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูอย่างกวดขัน หลินชิงหว่านเรียกชิวเยว่เข้ามาใกล้ ก่อนจะหยิบปิ่นปักผมเรียบ ๆ เล่มหนึ่งออกมา

"ชิวเยว่ ข้าจำได้ว่าแม่นมหลี่คนที่เคยปรนนิบัติท่านแม่ก่อนท่านจะสิ้นใจ ถูกฮูหยินใหญ่ไล่ออกจากจวนไปเมื่อหลายปีก่อนด้วยข้อหาลักขโมย เจ้าพอจะรู้ไหมว่านางไปอยู่ที่ใด"

ชิวเยว่ขมวดคิ้วใช้ความคิด

 "แม่นมหลี่หรือเจ้าคะ ข้าเคยได้ยินบ่าวเก่า ๆ คุยกันว่านางถูกโบยจนขาพิการ แล้วถูกส่งไปอยู่ที่หมู่บ้านยากจนแถบชานเมืองทิศตะวันออกเจ้าค่ะ แต่ที่นั่นทุรกันดารนัก ไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่"

"มู่ชิน เจ้าไปกับชิวเยว่" 

หลินชิงหว่านสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด 

"พาแม่นมหลี่มาพบข้าให้ได้ หากนางไม่ยอมมา หรือมีใครขัดขวาง เจ้าจัดการได้ทันที"

ค่ำคืนนั้น มู่ชินกลับมาพร้อมกับหญิงชราท่าทางซูบผอมและขาสั่นเทาคนหนึ่ง เมื่อเห็นหลินชิงหว่าน แม่นมหลี่ถึงกับปล่อยโฮออกมาและโผเข้ากอดขาของนาง

"คุณหนู คุณหนูรองจริง ๆ ด้วย ท่านช่างเหมือนนายหญิงเหลือเกินเจ้าค่ะ"

หลินชิงหว่านประคองหญิงชราขึ้น 

"แม่นมหลี่ บอกข้ามาเถิด วันที่ท่านแม่เสียชีวิต เกิดอะไรขึ้นกันแน่"

แม่นมหลี่ตัวสั่นเทา หวาดระแวงไปรอบตัว

 "นายหญิงไม่ได้ตายเพราะพิษไข้เจ้าค่ะ ก่อนที่ท่านจะสิ้นลม ท่านเรียกข้าเข้าไปพบและยัดสิ่งนี้ใส่สวมไว้ในตะเข็บเสื้อของข้า ท่านบอกว่ามันคือกุญแจสำคัญที่จะช่วยชีวิตคุณหนูได้ในอนาคต"

หญิงชราหยิบเศษกระดาษสีเหลืองเก่า ๆ ที่พับไว้อย่างประณีตออกมาจากชายเสื้อที่ปะชุนมานับครั้งไม่ถ้วน หลินชิงหว่านคลี่ออกดู ภายในมีตัวอักษรลายมือของมารดาที่คุ้นตา มันไม่ใช่สูตรยา แต่มันคือตราบัญชีลับที่ระบุรายการเครื่องมงคลที่ส่งเข้าวังหลวงเมื่อสิบปีก่อน

"ตราบัญชีนี้ เกี่ยวอะไรกับความตายของท่านแม่"

"นายหญิงไปพบว่า เครื่องมงคลที่ตระกูลหลินส่งเข้าวังในช่วงที่พระสนมบางคนทรงพระครรภ์นั้น มีกำยานชนิดหนึ่งซ่อนอยู่เจ้าค่ะ เป็นกำยานที่จะทำให้สตรีที่ตั้งครรภ์แท้งลูกได้ง่ายโดยหาสาเหตุไม่ได้" 

แม่นมหลี่กระซิบเสียงสั่น 

"นายหญิงพยายามจะเตือนใครบางคน แต่ซูเฟยกลับรู้เข้าเสียก่อน หลังจากนั้นนายหญิงก็เริ่มล้มป่วยกะทันหันเจ้าค่ะ"

หลินชิงหว่านกำกระดาษในมือแน่นจนยับย่น ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้น

'ที่แท้ ท่านแม่ไม่ได้ป่วยตาย แต่ถูกวางยาเพราะไปรู้ความลับดำมืดของซูเฟยที่มีตระกูลหลินร่วมมือในการกำจัดศัตรูในวัง'

"แล้วใครเป็นคนวางยาในจวนนี้"

"ฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ" แม่นมหลี่ตอบ

 "นางทำตามคำสั่งของซูเฟย เพื่อแลกกับความมั่นคงของบุตรสาวและบุตรชายของนางเอง"

ในขณะนั้นเอง เสียงนกหวีดสั้น ๆ จากมู่หลันดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นสัญญาณว่ามีคนกำลังแอบฟัง

มู่หลันพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกศร เพียงพริบตาเดียว นางก็ลากคอบ่าวรับใช้คนหนึ่งของฮูหยินใหญ่เข้ามาเหวี่ยงลงบนพื้นห้อง

"คุณหนูรอง ช่วยด้วย! ข้าเพียงแค่มาตามคำสั่งของฮูหยินใหญ่" 

บ่าวคนนั้นร้องลั่น

หลินชิงหว่านเดินเข้าไปหาบ่าวคนนั้นช้า ๆ นางไม่ได้โกรธเคือง แต่กลับยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกสยองขวัญ 

"มู่หลัน ตัดลิ้นมันซะ ในเมื่อมันชอบแอบฟังนัก ก็อย่าได้ให้มันมีโอกาสไปเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังอีก"

"เจ้าค่ะ"

"เดี๋ยวก่อน" 

หลินชิงหว่านหยุดมือองครักษ์

 "ก่อนจะตัดลิ้น ให้มันกลับไปบอกฮูหยินใหญ่ก่อนว่าหนี้เลือดในอดีต ข้าเริ่มนับถอยหลังเพื่อทวงคืนแล้ว จากนั้นค่อยจัดการมันให้เรียบร้อย"

กลิ่นอายของความวุ่นวายเริ่มปกคลุมไปทั่วเมืองหลวง เมื่อม้าเร็วจากชายแดนควบตะบึงเข้าสู่ประตูวังครั้งแล้วครั้งเล่า ข่าวลือเรื่องโรคประหลาดที่คร่าชีวิตทหารกล้านับร้อยภายในสามวันเริ่มแพร่กระจายจนชาวบ้านขวัญผวา

ในจวนตระกูลหลิน หลินชิงหว่านกำลังนั่งตรวจดูสมุนไพรอย่างสงบ ทว่าในใจนางกลับนับถอยหลัง

ตึง!

เสียงประตูเรือนถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่รอการขานชื่อ บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบลงด้วยไอสังหาร มู่หลันและมู่ชินชักดาบออกมาโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อเห็นผู้ที่ก้าวเข้ามา ทั้งสองกลับทรุดกายลงคำนับทันที

"ท่านอ๋อง!"

เซียวเหยียนในชุดเกราะเบาสีดำขลับ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดจนดูน่ากลัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกดดัน เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินตรงเข้าไปหาหลินชิงหว่านที่เพิ่งลุกขึ้นยืน

"หญ้าน้ำค้างแข็งของเจ้า รักษาคนได้จริงใช่ไหม" 

เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเล็กน้อย แสดงถึงความเหนื่อยล้าที่แบกรับชีวิตคนนับหมื่นไว้

"หากอาการเป็นไปตามที่หม่อมฉันเคยบอกท่านอ๋อง ย่อมรักษาได้เจ้าค่ะ" 

หลินชิงหว่านตอบอย่างมั่นใจ

เซียวเหยียนไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเล็กของนางแล้วดึงเข้าหาตัว

 "ไปกับข้า! ข้าไม่มีเวลาอธิบายให้คนในจวนนี้ฟัง และข้าจะไม่ยอมให้ยาของเจ้าคลาดสายตาแม้แต่นิดเดียว"

"แต่ท่านอ๋อง หม่อมฉันเป็นสตรี..."

"ในสายตาข้า ตอนนี้เจ้าคือหมอเทวดาที่จะช่วยกองทัพข้าไว้"

ก่อนที่นางจะทันตั้งตัว เซียวเหยียนก็ช้อนร่างบางของนางขึ้นอุ้ม ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของชิวเยว่และสายตาอึ้งของเหล่าบ่าวไพร่ที่แอบดูอยู่ตามมุมต่าง ๆ เขาอุ้มนางเดินผ่านโถงกลางจวนตระกูลหลินอย่างไม่แยแสสายตาใคร มุ่งหน้าไปยังรถม้าที่จอดรออยู่

บนรถม้าที่ควบตะบึงอย่างรวดเร็ว เซียวเหยียนยังคงไม่ปล่อยมือนาง เขานั่งประจันหน้ากับนางในพื้นที่แคบ ๆ จนเข่าทั้งสองสัมผัสกัน

"เจ้าบอกว่านี่คือพิษ ไม่ใช่โรคระบาด" 

เซียวเหยียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง 

"ข้าพบร่องรอยตามที่เจ้าบอก มีคนแอบผสมผงสมุนไพรบางอย่างลงในแหล่งน้ำของค่ายทหาร"

"นั่นคือรากไม้ผุเจ้าค่ะท่านอ๋อง"

 หลินชิงหว่านอธิบายเสียงเรียบพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ 

"มันไม่มีฤทธิ์ในตัวเอง แต่เมื่อกินเข้าไปแล้วเจออากาศเย็นในยามค่ำคืนที่ชายแดน มันจะกลายเป็นพิษที่กัดกินปอด หญ้าน้ำค้างแข็งคือตัวยาเดียวที่ไปล้างฤทธิ์เย็นนั้นได้"

เซียวเหยียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ 

"เจ้าช่วยข้าครั้งใหญ่ขนาดนี้ เจ้าต้องการอะไรเป็นรางวัล หรืออยากให้ข้าจัดการใครในจวนให้สิ้นซากตอนนี้เลยดีไหม"

หลินชิงหว่านยิ้มบาง ๆ มือเรียวเอื้อมไปแตะรอยเลือดแห้งเกรอะที่ติดอยู่บนเกราะของเขา

 "รางวัลของหม่อมฉันคือการที่ท่านอ๋องกลับมาอย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ เพราะหากท่านล้มลง หม่อมฉันที่กำลังจะแต่งเข้าไปย่อมไร้ที่พึ่ง"

"หึ เจ้าช่างเป็นสตรีที่เห็นแก่ตัวอย่างซื่อตรงนัก"

แม้คำพูดจะดูตำหนิ แต่แววตาของเซียวเหยียนกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด 

"ข้าสัญญา ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ใครก็แตะต้องเจ้าไม่ได้แม้แต่ซูเฟย"

เขากุมมือนางไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือหนาทำให้นางรู้สึกถึงความปลอดภัยที่นางไม่เคยได้รับเลยในชาติก่อน