บุตรสาวแลกตำแหน่ง

ทุก ๆ วันผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีผู้ใดรู้ว่าบุตรสาวอนุผู้ต่ำต้อยกำลังคิดและกระทำสิ่งใดอยู่

บรรยากาศในจวนตระกูลหลินที่เคยดูเหมือนจะเอื้อเฟื้อต่อหลินชิงหว่านกลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง เมื่อหลินเจิ้งคุณเรียกนางเข้าไปพบที่ห้องหนังสือส่วนตัว ทว่าคราวนี้นางไม่ได้พบเพียงบิดา แต่ยังมีเสนาบดีกรมพิธีการ  ขุนนางเฒ่าตัณหากลับที่มีอายุคราวปู่ของนางนั่งอยู่ด้วย

สายตาที่เสนาบดีหวังมองสำรวจเรือนร่างของนางนั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหาย ทำให้หลินชิงหว่านรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างรุนแรง ทว่าใบหน้าของนางยังคงนิ่งสนิท

"ชิงหว่าน ท่านเสนาบดีหวังชื่นชมในกิริยามารยาทของเจ้ามาก"

 บิดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูนุ่มนวล แต่ดวงตากลับฉายแววละโมบ

 "ใต้เท้าเสนอว่าหากเจ้าสามารถไปปรนนิบัติท่านที่จวนสักระยะก่อนงานแต่งงานกับจวนแม่ทัพ ท่านจะช่วยผลักดันให้ข้าได้เลื่อนตำแหน่งในฤดูกาลนี้"

นี่มันไม่ใช่แค่การแต่งงานแทน แต่มันคือการส่งบุตรสาวไปเป็นของเล่นเพื่อแลกตำแหน่ง

ในชาติก่อน หลินชิงหว่านจำได้ว่าบิดาเคยทำเช่นนี้กับอนุคนหนึ่งจนนางต้องฆ่าตัวตาย มาชาตินี้นางคือเป้าหมายสินะ

"ท่านพ่อเจ้าคะลูกเป็นห่วงว่าหากทางจวนแม่ทัพเซียวรู้เข้า เกียรติของท่านพ่อจะมัวหมองนะเจ้าคะ"

 หลินชิงหว่านเอ่ยเสียงเบา ท่าทางดูอ่อนน้อมแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ท่านเสนาบดีจะจัดการปิดข่าวเอง"

บิดาตัดบทอย่างไม่ไยดี

"ถ้าเช่นนั้น ลูกก็ขัดคำสั่งท่านพ่อไม่ได้เจ้าค่ะ"

 หลินชิงหว่านย่อกายลง มุมปากของนางแอบยกยิ้มเล็กน้อยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

 "แต่ลูกขอเวลาสามวัน เพื่อจัดเตรียมข้าวของและทำใจก่อนลาจากเรือนนี้ไปนะเจ้าคะ"

"ได้ เจ้าเป็นเด็กดีของพ่อจริง ๆ"

เขากล่าวเหมือนภาคภูมิใจนักหนา

ทันทีที่เดินออกจากห้องหนังสือ หลินชิงหว่านไม่ได้กลับเรือนของตน แต่นางเรียกชิวเยว่เข้ามาใกล้

"ไปที่หอสดับลม แสดงป้ายหยกดำที่ข้าให้เจ้าเก็บไว้ แล้วบอกพวกเขาว่าข้าต้องการหลักฐานการยักยอกเงินกองทุนบูรณะศาลบรรพชน และรายชื่อเด็กสาวที่หายไปจากจวนเสนาบดีหวังทั้งหมด ภายในคืนนี้"

คืนถัดมา ในห้องทำงานลับของเซียวเหยียน

เงาร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับยื่นม้วนกระดาษหนาเตอะให้เขา

 "ท่านอ๋อง มีคนส่งสิ่งนี้มาให้จากหอสดับลมขอรับ เป็นหลักฐานของเสนาบดีหวังที่ท่านกำลังตามหาอยู่พอดี"

เซียวเหยียนเปิดดูเพียงครู่เดียว ดวงตาของเขาก็วาวโรจน์ด้วยความประหลาดใจ ข้อมูลเหล่านี้ลึกซึ้งและแม่นยำกว่าที่สายลับของเขาหามาได้เสียอีก และที่สำคัญมีจดหมายเล็ก ๆ แนบมาด้วยลายมือที่เขาคุ้นเคย

'เหยื่อติดกับแล้ว หากท่านอ๋องอยากกำจัดขุนนางโฉดและช่วยว่าที่ภรรยาของท่าน นี่คือโอกาสที่ดีที่สุด

หลินชิงหว่าน'

เซียวเหยียนขยำกระดาษแผ่นนั้นในมือ พลางหัวใจเต้นผิดจังหวะ

 "สตรีผู้นี้ กล้าดียังไงมาสั่งข้า!"

ทว่ารอยยิ้มกลับปรากฏบนใบหน้าคมคาย 

"แต่ก็นับว่าฉลาดนัก ยืมมือข้ากำจัดศัตรูของนาง โดยที่นางไม่ต้องออกแรงเองสักนิด"

ถึงกำหนดครบสามวันตามที่ขอไว้ ขณะที่เสนาบดีหวังนำรถม้ามารับหลินชิงหว่านที่หน้าจวนตระกูลหลิน ทหารจากกรมอาญาพร้อมหนังสืออนุมัติที่ลงนามโดยชินอ๋องเซียวเหยียนก็บุกเข้ารวบตัวเขาต่อหน้าธารกำนัล

"เสนาบดีหวัง ท่านถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงินหลวงและพรากผู้เยาว์ หลักฐานทั้งหมดส่งถึงองค์ฮ่องเต้แล้ว"

หลินเจิ้งคุณที่ยืนรอนอนรอตำแหน่งใหม่ถึงกับเข่าอ่อนด้วยความหวาดกลัวว่าตนเองจะติดร่างแหไปด้วย หลินชิงหว่านเดินออกมาจากด้านข้างของประตูจวน นางมองบิดาที่ยืนมือสั่นด้วยสายตาเย็นชา

"ท่านพ่อเจ้าคะ ดูเหมือนวาสนาของลูกกับเสนาบดีหวังจะหมดสิ้นเสียแล้ว"

 นางแสร้งทำเป็นปาดน้ำตา

 "ช่างน่าเสียดายตำแหน่งรองเสนาบดีของท่านพ่อนัก แต่เพื่อไม่ให้ตระกูลหลินต้องมัวหมองลูกว่าท่านพ่อควรจะตัดสัมพันธ์กับเขาตั้งแต่ตอนนี้ดีไหมเจ้าคะ"

บิดามองบุตรสาวด้วยความรู้สึกสับสนและหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก นางดูอ่อนโยน แต่ทำไมคำพูดของนางถึงดูเหมือนใบมีดที่เชือดเฉือนเขาช้า ๆ เช่นนี้

ยามดึกสงัดในเรือนเล็กยังมีไฟสลัวแสงเทียนในห้องนอนของหลินชิงหว่านวูบไหวตามแรงลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แสร้งทำเป็นบรรจงเช็ดเครื่องหน้าอย่างเชื่องช้า ทว่าดวงตาที่สะท้อนในกระจกกลับคอยสังเกตความเคลื่อนไหวในเงามืดด้านหลัง

"ลอบเข้าห้องสตรีในยามวิกาลเช่นนี้ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ไม่เกรงว่าจะเสียเกียรติบ้างหรือเจ้าคะ"

นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

"เกียรติของข้าเทียบไม่ได้กับความ อันตรายของสตรีที่นั่งอยู่ตรงนี้หรอก" 

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืด ก่อนที่ร่างสูงสง่าของเซียวเหยียนจะก้าวออกมา เขามองสำรวจแผ่นหลังบอบบางของนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

หลินชิงหว่านวางผ้าเช็ดหน้าลงแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขา

 "หม่อมฉันเพียงแค่ปกป้องตัวเอง หากท่านอ๋องหมายถึงเรื่องเสนาบดีหวัง ท่านก็ได้ประโยชน์ไปไม่น้อยนี่เจ้าคะ"

"ข่าวสารของหอสดับลมไม่ใช่สิ่งที่ใครจะเข้าถึงได้ง่าย ๆ" 

เซียวเหยียนก้าวเข้ามาประชิดจนกลิ่นหอมจาง ๆ วนเวียนรอบกาย

 "เจ้าเป็นแค่บุตรสาวอนุที่ถูกกักตัวอยู่ในจวน แต่กลับสั่งการหน่วยข่าวกรองที่ข้าตามหามานับสิบปีได้ หลินชิงหว่าน เจ้าเป็นใครกันแน่"

เขาเอื้อมมือมาเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตาคมดุคู่นั้น

"หม่อมฉันคือคนที่จะช่วยท่านอ๋องไม่ต้องตายด้วยพิษของคนสนิทอย่างไรเล่าเจ้าคะ" 

นางยิ้มบาง ๆ ไม่ได้หลบสายตา

 "ป้ายหยกนั่น หม่อมฉันได้มาด้วยความบังเอิญจากการช่วยชีวิตชายชราผู้หนึ่ง ท่านอ๋องอย่าได้กังวล หม่อมฉันไม่มีกองกำลังทหารในมือ มีเพียงความจริงที่ท่านต้องการเท่านั้น"

"ความจริงที่เจ้าคอยหยิบยื่นให้ข้าทีละนิดน่ะหรือ"

 เซียวเหยียนลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ

 "เจ้าทำเหมือนกำลังฝึกสุนัขล่าเนื้อ คอยโยนชิ้นเนื้อให้ข้าเดินตามกลิ่นที่เจ้าวางไว้"

"สุนัขล่าเนื้อที่ดุร้ายเช่นท่านอ๋อง ใครจะกล้าฝึกเจ้าคะ" 

หลินชิงหว่านยกมือเรียวเล็กขึ้นแตะที่อกของเขาเบา ๆ เป็นการรักษาระยะห่าง 

"หม่อมฉันเพียงแค่อยากมั่นใจว่า เมื่อหม่อมฉันแต่งเข้าจวนแม่ทัพไปแล้ว หลังที่พักพิงของหม่อมฉันจะแข็งแกร่งพอที่จะไม่พังลงมาทับหม่อมฉันเอง"

เซียวเหยียนจ้องมองมือนางที่แตะอยู่บนอกของเขา ก่อนจะจับข้อมือนางไว้แต่คราวนี้แรงบีบกลับเบามือลงกว่าเดิม

 "ข้าส่งคนมาเฝ้าเจ้าสามวันแต่ละวันเจ้าทำเพียงแค่ปักผ้าและคัดตำรา เป็นคุณหนูว่าง่ายผู้หนึ่ง เจ้าช่างตบตาคนเก่งนัก"

"ในที่แจ้งหม่อมฉันคือกระต่าย ในที่มืดหม่อมฉันคือเสือ นี่คือวิธีเดียวที่สตรีไร้ทางสู้อย่างหม่อมฉันจะรอดชีวิตในจวนที่เต็มไปด้วยฝูงหมาป่าเจ้าค่ะ"

เซียวเหยียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความระแวงในใจยังคงมีอยู่ ทว่าความพึงพอใจกลับเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด 

"พรุ่งนี้ข้าจะส่งของขวัญมาให้ที่จวน ในเมื่อเจ้าอยากเล่นบทว่าที่ภรรยาที่ข้าโปรดปรานนัก ข้าก็จะจัดฉากให้เจ้าสมใจ"

"หม่อมฉันขอบพระคุณในความเมตตาเจ้าค่ะ"

"จำไว้ อย่าให้ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนของฝ่ายนั้น ไม่อย่างนั้นต่อให้เจ้ามีหอสดับลมสิบหอ ข้าก็จะฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ ด้วยมือข้าเอง" 

เขาทิ้งคำขู่ไว้พร้อมกับสายตาที่วาวโรจน์ ก่อนจะหายวับไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็วราวกับปีศาจร้าย

หลินชิงหว่านระบายลมหายใจยาว นางทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยขาที่สั่นเล็กน้อย