ลายมือปริศนา

งานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวงมาถึงเร็วกว่าชาติก่อน หลินชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าในชุดสีม่วงอ่อนที่ดูสงบเยือกเย็น ทว่าปักลายด้วยด้ายดิ้นเงินอย่างละเอียดลออ นี่คือของขวัญที่เซียวเหยียนบอกไว้ เขาส่งมาให้ก่อนวันงานหนึ่งวัน ชุดที่ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าแต่คือใบคุ้มครองที่บอกทุกคนว่านางคือคนของชินอ๋อง

ในอดีตนางไม่เคยได้รับของกำนัลเช่นนี้มาก่อนนางจึงทำได้เพียงก้มหน้าอย่างอ่อนแอ

ทว่า ทันทีที่นางย่างเท้าเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน กลิ่นหอมของดอกโบตั๋นที่อบอวลกลับทำให้นางชาวาบไปทั้งตัว กลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่นางได้กลิ่นก่อนจะสิ้นใจในชาติก่อน

"ซูเฟยเสด็จ"

 เสียงขันทีประกาศก้อง

หลินชิงหว่านทรุดกายลงคุกเข่าพร้อมกับเหล่าคุณหนูคนอื่น ๆ หัวใจของนางเต้นระรัวเหมือนกลองรบ ขบวนเสด็จสีทองอร่ามเคลื่อนผ่านไป ทว่าสายตาของสตรีที่ย่างกรายกลับปรายมองมาที่นางชั่วครู่ แววตานั้นเย็นชาและดูหมิ่นดูแคลน

ซูเฟย สตรีผู้เป็นอาหญิงของหลินรั่วอวี๋ และเป็นคนที่ส่งยาพิษไปให้แก่หลินชิงหว่านในชาติที่แล้ว

ที่แท้คนที่สั่งฆ่าข้าหลังเข้าจวนแม่ทัพ ไม่ใช่ฮูหยินใหญ่แต่เป็นสตรีผู้อยู่เหนือคนนับหมื่นผู้นี้

ในงานเลี้ยงชมบุปผา บรรยากาศดูเหมือนจะรื่นเริง ทว่าหลินชิงหว่านกลับรู้สึกเหมือนถูกรายล้อมด้วยอสรพิษ หลินรั่วอวี๋เดินเข้าไปออดอ้อนซูเฟย พลางปรายตามองมาที่นางด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ

"ท่านอาเพคะ นี่คือน้องรองที่หม่อมฉันเคยเล่าให้ฟัง" 

หลินรั่วอวี๋เอ่ยเสียงหวาน

 "นางโชคดีนักที่ได้รับความเมตตาจากท่านอ๋องเซียวประทานชุดนี้ให้"

ซูเฟยวางจอกชาลงช้า ๆ สายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่หลินชิงหว่าน

 "ชุดงาม คนก็ดูหมดจด แต่น่าเสียดายที่คนบางคนเกิดมาพร้อมกับดวงชะตาที่ขัดลาภผู้อื่น หากปล่อยไว้ใกล้ตัวอาจจะนำภัยมาสู่ตระกูลหลินและจวนอ๋องได้"

คำพูดของซูเฟยทำให้ทั้งงานเงียบกริบ นี่คือการตราหน้าว่านางเป็นตัวกาลกิณีต่อหน้าเชื้อพระวงศ์

หลินชิงหว่านเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ นางไม่หวาดกลัวเหมือนชาติก่อนอีกแล้ว 

"พระสนมกล่าวหนักไปแล้วเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็ก ๆ จะมีอำนาจสั่นคลอนดวงชะตาใครได้ ทว่า หม่อมฉันเคยอ่านตำราโหราศาสตร์โบราณ พบว่าผู้ที่มีกลิ่นกายหอมดอกโบตั๋นจัดเช่นพระสนม มักจะเป็นผู้ที่มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ แต่ต้องระวังพิษในรากโบตั๋น ที่อาจจะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าของได้นะเพคะ"

ซูเฟยหน้าเปลี่ยนสีทันที

 "เจ้าบังอาจขู่ข้าหรือ!"

"หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ" 

หลินชิงหว่านยิ้มเย็น

 "หม่อมฉันเพียงแค่เป็นห่วงสุขภาพของพระสนม เหมือนที่พระสนมทรงเป็นห่วงดวงชะตาของหม่อมฉันอย่างไรเล่าเพคะ"

ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เซียวเหยียนที่นั่งอยู่ในมุมมืดก็ลุกขึ้นก้าวเข้ามาในวงล้อม เขาไม่ได้มองซูเฟย แต่กลับเดินตรงไปยืนเคียงข้างหลินชิงหว่าน มือหนาวางลงบนบ่าของนางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

"ซูเฟยอย่าได้ถือสานางเลย นางเป็นคน ตรงไปตรงมาเช่นนี้ล่ะ ข้าถึงได้ถูกใจนางนัก" 

เซียวเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ 

"หากใครคิดจะแก้เคล็ดดวงชะตาของนางก็คงต้องข้ามศพข้าไปก่อน"

ซูเฟยกำหมัดแน่นภายใต้แขนเสื้อยาว นางรู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ใช่วิธีจัดการกับเซียวเหยียนได้โดยตรง

ก่อนจะจบค่ำคืนนั้น ขณะที่หลินชิงหว่านกำลังจะกลับรถม้า ชิวเยว่ก็ยื่นจดหมายเล็ก ๆ ที่แอบเก็บได้จากใต้ที่นั่งให้นาง หลินชิงหว่านเปิดออกดูแล้วถึงกับตัวแข็งทื่อ

ในกระดาษมีเพียงข้อความสั้น ๆ ที่เขียนด้วยลายมือที่นางจำได้ดี ลายมือของมารดาที่ควรจะตายไปสิบกว่าปีแล้ว

'จงระวังซูเฟย ความลับของเจ้าไม่ได้จบลงแค่นี้'

หลินชิงหว่านเงยหน้ามองวังหลวงที่มืดมิด ความหนาวเหน็บแล่นจับหัวใจ พายุที่นางคิดว่าควบคุมได้ แท้จริงแล้วมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ไม่นานหลังงานเลี้ยงสิ้นสุดลง ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของบ่าวไพร่ในจวนตระกูลหลิน รถม้าตราประทับสีทองของจวนชินอ๋องเคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าประตูใหญ่ องครักษ์ในชุดเกราะสองนายก้าวลงมาพร้อมกับสตรีลึกลับในชุดรัดกุมสีดำสองนางที่ดูเคร่งขรึมและเปี่ยมด้วยไอสังหาร

"พวกเจ้าเป็นใคร บังอาจบุกรุกจวนเสนาบดี!" 

เสียงตวาดของพ่อบ้านของจวนดังขึ้น ทว่ากลับต้องหุบปากเมื่อเห็นป้ายหยกตราพยัคฆ์ในมือองครักษ์

"ท่านอ๋องมีรับสั่ง คุณหนูรองหลินชิงหว่านตรากตรำเตรียมตัวงานมงคล เกรงว่าบ่าวไพร่ในจวนจะปรนนิบัติไม่ทั่วถึง จึงส่งมู่หลันและมู่ชินมาคอยรับใช้ข้างกายและดูแลความปลอดภัยให้ว่าที่พระชายา"

หลินชิงหว่านเดินออกมาจากเรือนพักด้วยท่าทีสงบ นางลอบยิ้มเมื่อเห็นมู่หลันและมู่ชินย่อกายคำนับนางอย่างนอบน้อม สองคนนี้ไม่ใช่สาวใช้ธรรมดา แต่เป็นยอดฝีมือที่เซียวเหยียนฝึกมากับมือ

"ขอบพระคุณท่านอ๋องที่เมตตา"

 หลินชิงหว่านเอ่ยเสียงเรียบ 

"มู่หลัน มู่ชิน พวกเจ้าก็ตามข้าเข้าไปในเรือนเถิด"

ทว่ายังไม่ทันจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงของฮูหยินใหญ่ก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน นางเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเชิดรั้น พยายามข่มความกลัวที่มีต่อองครักษ์จวนอ๋อง

"ช้าก่อน ชิงหว่าน จวนตระกูลหลินของเรามีกฎระเบียบ การจะรับคนนอกเข้ามาในเรือนหลังต้องผ่านการอนุญาตจากข้าที่เป็นแม่ใหญ่เสียก่อน อีกอย่างของกำนัลที่ท่านอ๋องส่งมาเมื่อครู่ ข้าในฐานะมารดาจะช่วยเก็บรักษาไว้ให้เจ้าเอง เพื่อไม่ให้ใครครหาว่าเจ้ายังเด็กจัดการทรัพย์สินไม่เป็น"

นี่คือสันดานเดิม ฮูหยินใหญ่ไม่เพียงแต่จะคุมตัวคนของนาง แต่ยังจะปล้นของหมั้นต่อหน้าต่อตา

หลินชิงหว่านหยุดก้าวเท้า นางหันกลับมามองฮูหยินใหญ่ด้วยสายตาที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น

 "ท่านแม่เจ้าคะ ของเหล่านี้คือของประทานจากชินอ๋อง การที่ท่านแม่จะเอาไปเก็บรักษาเองนั้น ลูกเกรงว่าจะไม่เหมาะสมนัก หากท่านอ๋องทรงทราบว่าของที่ตั้งใจมอบให้ลูกกลับไปอยู่ในคลังของท่านแม่ ท่านอ๋องอาจจะเข้าใจผิดว่าจวนตระกูลหลินกำลังยักยอกของพระราชทานนะเจ้าคะ"

"เจ้า บังอาจขู่ข้าหรือ!" 

ฮูหยินใหญ่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ 

"ในจวนนี้ข้าใหญ่ที่สุด ใครจะกล้า"

ยังไม่ทันขาดคำ มู่หลันก็ขยับกายเพียงนิดเดียว ดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็พุ่งออกไปปักลงบนพื้นไม้ แทบจะเฉียดปลายเท้าของฮูหยินใหญ่ไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

"ขออภัยฮูหยินใหญ่"

 มู่หลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ 

"หน้าที่ของข้าคือปกป้องคุณหนูรองและทรัพย์สินของจวนอ๋อง หากใครก็ตามแม้จะเป็นคนในครอบครัวคิดจะแตะต้องโดยมิชอบ ข้าได้รับอนุญาตให้จัดการได้ทันทีโดยไม่ต้องรายงาน"

ฮูหยินใหญ่ถอยร่นด้วยความตกใจ หลินรั่วอวี๋ที่เดินตามมาถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

"ท่านแม่!" 

หลินชิงหว่านก้าวเข้าไปหาฮูหยินใหญ่ช้า ๆ นางโน้มตัวลงกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน 

"จากนี้ไป คลังของเรือนข้า ข้าจะดูแลเอง และบ่าวไพร่คนไหนที่ท่านแม่ส่งมาสอดแนม ข้าจะถือว่าเป็นศัตรูของจวนอ๋องทั้งหมด หวังว่าท่านแม่จะเข้าใจเจตนาดีของท่านอ๋องนะเจ้าคะ"

หลินชิงหว่านเดินจากไปพร้อมกับขบวนสาวใช้และของกำนัล ทิ้งให้ฮูหยินใหญ่ยืนสั่นเทาอยู่กลางโถงทางเดินทั้งหวาดกลัวทั้งเจ็บใจ