ซื้อความภักดี

"ฮูหยินใหญ่ แย่แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ในตลาดมีคนปล่อยข่าวว่า ที่ตระกูลหลินต้องประหยัดมัธยัสถ์ เพราะนำเงินในบัญชีกลางไปอุดหนุนหนี้พนันของคุณชายรองจนหมดสิ้นเจ้าค่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง หลินเจี้ยน คุณชายรองคือน้องชายแท้ ๆ ของหลินรั่วอวี๋ และเป็นแก้วตาดวงใจของฮูหยินใหญ่ ซึ่งเป็นเรื่องจริงที่เขามักแอบไปเข้าบ่อนการพนันอยู่บ่อยครั้ง

ฮูหยินใหญ่หน้าซีดเผือด มือกำแน่นถามอย่างกราดเกรี้ยว

 "ใครมันกล้าปล่อยข่าวนี้!"

นางหันมามองหลินชิงหว่านด้วยความสงสัยทันที แต่กลับพบว่าหลินชิงหว่านกำลังทำหน้าซื่อตาใส 

"ท่านแม่เจ้าคะ หรือว่าจะเป็นพวกร้านค้าที่ลูกไปสั่งซื้อของหมั้นเมื่อวาน ลูกจำได้ว่าหลงจู๊ร้านทองถามลูกว่าเหตุใดปีนี้ตระกูลหลินถึงสั่งของน้อยลง ลูกเลยเผลอบอกไปว่าช่วงนี้คุณชายรองมีค่าใช้จ่ายส่วนตัวเยอะ ลูกไม่คิดว่าเขาจะเอาไปพูดต่อ"

 "เจ้าจงใจใส่ความข้า!"

 ฮูหยินใหญ่ถลันเข้าจะตบหลินชิงหว่าน

ทว่าเสียงเข้มของหลินเจิ้งคุณ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

 "หยุดเดี๋ยวนี้!"

ใต้เท้าหลินเดินเข้ามาด้วยใบหน้ามืดดำ เขาเพิ่งกลับจากราชสำนักและโดนเพื่อนขุนนางล้อเลียนเรื่องลูกชายล้างผลาญสมบัติจนตระกูลต้องให้ลูกสาวใส่ชุดเก่าออกงาน 

"ชื่อเสียงตระกูลหลินป่นปี้หมดแล้ว! ฮูหยิน เรื่องที่เจี้ยนเอ๋อร์ไปเล่นพนัน ข้าบอกให้เจ้าจัดการให้เรียบร้อย เหตุใดถึงปล่อยให้คนภายนอกรู้ได้!"

"ท่านพี่... คือข้า..."

 ฮูหยินใหญ่น้ำท่วมปากพูดอะไรไม่ออก

หลินชิงหว่านก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มสะใจ นี่คือผลลัพธ์ของการวางหมาก ก่อนหน้านี้นางไม่ได้ปล่อยข่าวเอง แต่ใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำไปสะกิดหูคนในตลาดให้คนเหล่านั้นต่อเติมข่าวลือไปเองตามสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์

"ท่านพ่อเจ้าคะ"

หลินชิงหว่านเอ่ยเสียงสั่นเครือ

 "ลูกผิดเองเจ้าค่ะ หากลูกแต่งงานกับท่านอ๋องเซียวไปแล้ว ลูกจะรีบขอให้ท่านอ๋องช่วยสนับสนุนด้านการเงินของตระกูลเรา เพื่อไม่ให้ใครดูแคลนท่านพ่อได้อีก ลูกจะยอมทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษเจ้าค่ะ"

คำพูดนี้เหมือนน้ำเย็นชโลมใจใต้เท้าหลินที่กำลังโกรธจัด เขาหันมามองบุตรสาวอนุที่ดูว่าง่ายและเสียสละที่สุดในบ้าน

"ชิงหว่าน เจ้าช่างกตัญญูนัก"

ใต้เท้าหลินทอดถอนใจ แล้วหันไปตวาดฮูหยินใหญ่

 "ตั้งแต่วันนี้ไป ห้ามใครแตะต้องชิงหว่าน นางต้องเตรียมตัวแต่งงานเข้าจวนแม่ทัพอย่างสมเกียรติที่สุด ส่วนเจี้ยนเอ๋อร์ให้กักบริเวณสามเดือน!"

ฮูหยินใหญ่และหลินรั่วอวี๋ทำได้เพียงยืนตัวสั่นด้วยความแค้น พวกนางต้องการจะทำลายหลินชิงหว่าน แต่กลับกลายเป็นว่านางกลายเป็นความหวังเดียวของบิดาไปเสียแล้ว

สามวันหลังจากพายุในโถงกลางสงบลง หลินชิงหว่านอาศัยช่วงเวลาที่บิดาสั่งให้ทุกคนปรนนิบัตินางอย่างดีเพื่อเตรียมงานมงคล ขออนุญาตออกไปวัดนอกเมืองเพื่อถือศีลกินเจให้แก่มารดาที่ล่วงลับ ซึ่งนายท่านหลินที่กำลังหลงในความกตัญญูจอมปลอมของนางย่อมไม่อาจปฏิเสธ

ทว่า รถม้าที่ควรจะมุ่งหน้าไปยังอารามกลับหยุดลงที่ถนนเส้นเล็ก ๆ ท้ายตลาดทิศตะวันตก

ชาติก่อนนางรู้ว่ามีใครคนหนึ่งที่จบชีวิตตนเองอย่างหมดหนทางโดยไร้ความช่วยเหลือ เขาคือคนสำคัญที่มีสิ่งที่นางต้องการ ชาตินี้นางจึงเข้ามาแก้ไขที่ได้ทั้งประโยชน์และมอบชีวิตใหม่ให้

หลินชิงหว่านในชุดชาวบ้านเรียบง่ายสวมผ้าคลุมหน้า เดินเข้าไปในร้านขายยาที่ดูซบเซาและทรุดโทรมจนแทบจะไม่มีป้ายชื่อร้าน ภายในเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรเก่า ๆ และฝุ่นเขรอะ หลงจู๊หรง ชายวัยกลางคนที่ดูซูบเซียวและมีแววตาหมดอาลัยตายอยากในชีวิต นั่งเหม่อมองโต๊ะบัญชีที่ว่างเปล่า

"หลงจู๊หรง หนี้พนันที่ท่านติดค้างบ่อนไว้สามร้อยตำลึงทอง หากพรุ่งนี้ยังไม่มีจ่าย ท่านคงรู้ใช่ไหมว่ามือข้างที่ใช้ชั่งยาของท่านจะถูกสับทิ้ง"

เสียงนุ่มนวลแต่เย็นเฉียบทำให้ชายผู้นั้นสะดุ้งสุดตัว

 "เจ้า... เจ้าเป็นใคร!"

หลินชิงหว่านไม่ตอบ แต่วางถุงเงินหนักอึ้งลงบนโต๊ะ

 "เงินนี่คือสามร้อยตำลึงทอง และอีกห้าร้อยตำลึงสำหรับฟื้นฟูกิจการร้านยาแห่งนี้"

หลงจู๊หรงมองเงินสลับกับสตรีลึกลับด้วยความสับสน

 "เจ้าต้องการอะไร คนอย่างข้าไม่มีอะไรเหลือให้เจ้าปล้นแล้ว"

"ข้าไม่ได้มาปล้น แต่ข้ามาซื้อความภักดีของท่าน"

นางนั่งลงช้า ๆ ท่วงท่าสง่างามขัดกับชุดชาวบ้าน

 "ข้ารู้ว่าท่านคือศิษย์สายตรงของสำนักโอสถที่ถูกใส่ร้ายจนต้องหนีมาเปิดร้านยาเล็ก ๆ แห่งนี้ วิชาปรุงยาของท่านข้ายังต้องการ และจากนี้ไปร้านยาแห่งนี้จะรับซื้อเพียงหญ้าน้ำค้างแข็งเท่านั้น"

"หญ้าน้ำค้างแข็ง นั่นมันวัชพืชที่ขึ้นตามที่ชื้นแฉะไม่ใช่หรือ เจ้าจะเอาไปทำอะไรตั้งมากมาย"

"เรื่องนั้นท่านไม่ต้องรู้ รู้เพียงว่าชีวิตของท่านและบุตรสาวที่กำลังป่วยหนักอยู่ในเรือนหลังเป็นของข้าแล้ว"

หลินชิงหว่านเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าประโยคหลังกลับทำให้หลงจู๊หรงตัวสั่นเทา

การที่นางรู้ถึงการมีอยู่ของบุตรสาวที่เขาซ่อนไว้อย่างดี แสดงถึงการเป็นนักวางแผนที่น่ากลัว นางไม่ได้ใช้เพียงเงินซื้อใจ แต่ใช้พันธนาการที่สลัดไม่หลุด

หลงจู๊หรงคุกเข่าลงทันที

 "ขอเพียงช่วยบุตรสาวข้าได้ ชีวิตนี้ของหรงเสียนย่อมเป็นของคุณหนู"

ในขณะที่นางกำลังจะเดินออกจากร้าน ชายชราคนหนึ่งที่นั่งไอโขลก ๆ อยู่มุมร้าน ซึ่งดูเหมือนขอทานธรรมดา กลับดึงชายเสื้อนางไว้ หลินชิงหว่านชะงัก สายตาที่ผ่านโลกมาสองชาติของนางสังเกตเห็นนิ้วมือของชายผู้นี้ มันหนาและแข็งจากการจับอาวุธมานาน ไม่ใช่ขอทานทั่วไป

นางไม่ได้สะบัดหนี แต่หยิบขวดยาเล็ก ๆ ที่ปรุงเองจากตำรามารดาส่งให้เขา

 "ยานี้แก้ไอและขับพิษเย็นสะสมในปอดได้ ท่านตารักษาสุขภาพด้วย"

ชายชราผู้นั้นมองขวดยาในมือ แล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลินชิงหว่าน เขาหยิบป้ายหยกดำสลักลายพยัคฆ์คำรามที่ดูหมองมัวยื่นให้นางแทนคำขอบคุณ

"คุณหนูจิตใจดี หากวันใดมีภัยที่เงินทองแก้ไม่ได้ จงไปที่หอสดับลมแล้วแสดงป้ายนี้"

หลินชิงหว่านรับมาพลางหัวใจเต้นรัว นางจำป้ายนี้ได้ นี่คือสัญลักษณ์ของหน่วยองครักษ์เงาที่หายสาบสูญไปหลังจากอดีตแม่ทัพใหญ่ถูกใส่ร้ายเมื่อสิบปีก่อน ชาติก่อนนางเคยได้ยินท่านอ๋องเซียวตามหาคนกลุ่มนี้แทบพลิกแผ่นดินเพื่อคานอำนาจขุนนางกังฉิน มาชาตินี้นางได้พานพบอย่างบังเอิญ จะเรียกว่าสวรรค์กำลังเข้าข้างนางก็คงไม่ผิดนัก

ชายชราพยักหน้าให้นางก่อนจากกัน หลังจากวันนั้นมานางแอบมาที่นี่เพื่อเรียนการปรุงยากับหลงจู๊หรงแต่กลับไม่เคยพบเขาอีก

ในทุก ๆ วันนางจะอ่านตำราปรุงยาของมารยาและฝึกฝนทั้งจากตำราและวิชาโอสถจากหรงจู๊ที่เรือนหลังทุกวันโดยไม่มีผู้ใดสนใจ

นอกจากนางได้วิชาแพทย์ผสมผสานจนเริ่มชำนาญ ยังได้ร่วมคิดค้นยาสูตรใหม่ช่วยบุตรสาวของหลงจู๊หรงจนอาการดีวันดีคืน