ตอนที่11 ต่อรอง

         ภายในห้องนอน ที่มีแสงสว่างจากเทียน ซึ่งถูกจุดจนสว่างโร่ ทำให้คนที่เพิ่งรู้สึกตัว ทำได้เพียงกระพริบตาถี่ ๆ เขากำลังประมวลความคิดต่าง ๆ เพื่อเรียบเรียง ว่าตัวเขามาอยู่ตรงนี้ ในสภาพนี้ได้อย่างไร

         ก่อนที่เขาจะเอียงใบหน้าไปยังทิศทางที่มาของเสียง ฝีเท้าที่ใกล้ประตูเข้ามาทุกขณะ ทำให้ใจของเขาเต้นมิเป็นส่ำ แม้จะรู้สึกขอบคุณที่ได้รับการรักษา แต่จากสายตาที่เขาได้เห็น จากชายคนนั้นเมื่อครู่ มันทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่าย มิได้ต้องการจะเป็นมิตรกับเขาเลยแม้แต่น้อย

         “เจ้าฟื้นแล้วสินะ!”

         เสียงที่เขาคุ้นเคยเอ่ยขึ้น โดยที่สายตาของคนบนเตียง ไม่ได้ละไปจากผู้มาใหม่เลย หญิงสาวคนนี้ เจ้าของเสียงที่พร่ำพูดให้เขาได้ยินทุกวัน ทว่าเขากลับมิอาจลืมตาขึ้น มองหน้านางได้เลย ใบหน้าที่ดูเรียบเฉยของนาง ไยมันน่ามองกว่าสตรีมากมายในเมืองหลวง ที่แต่งแต้มใบหน้าฉูดฉาด ไม่ชวนมองแม้แต่น้อย

         “เจ้าเป็นใบ้หรืออย่างไร ข้าถามแล้วไม่ตอบ”

         ความคิดในการชื่นชมทั้งหมดในหัวของชายหนุ่ม ถูกเขวี้ยงทิ้งไปเสียในทันที เมื่อคำถามต่อมาของนาง มันช่างขัดกับความน่ามองของใบหน้านางนัก!

         “ข้าฟื้นแล้ว”

         ชายหนุ่มหันใบหน้ากลับ สายตาของเขาเพ่งมองไปที่หลังคาเตียงนอน ที่อยู่เหนือร่างในตอนนี้แทน การมองใบหน้าชวนมอง ทว่าวาจาแสบสันนั้นของนางแทนเสีย สตรีผู้นี่ยังไม่รู้ฐานะแท้จริงของเขา เลยไร้การเอาใจ หากนางรู้ว่าเขาคือใคร ทั้งกิริยาวาจาก็คงต่างออกไป เมื่อคิดถึงตรงนี้ ชายหนุ่มจึงสลัดทุกความชื่นชม ในความชวนมองของนางทิ้งไปเสียสิ้น

         “ฟื้นแล้วก็ดี ข้าจะได้แจกแจงเรื่องค่าใช้จ่าย ในการรักษาชีวิตของเจ้าในครั้งนี้”

         เยว่เมี่ยว ไม่ได้ถามไถ่อาการของเขาแม้แต่น้อย ทว่านางกลับเลือกที่จะคิดค่าใช้จ่าย ที่นางต้องใช้ไปในการรักษาเขา มันมิใช่เรื่องง่ายเลย กับการแย่งวิญญาณเขากับยมบาล ดังนั้นค่าเสียหายเหล่านี้ ชายสูงศักดิ์ผู้นี้ต้องจ่าย ไหนจะเรื่องค่ำคืนนี้ นางมั่นใจว่าเขาต้องมีส่วน เพราะการมาของคนแปลกหน้า มิใช่เพื่อระรานอย่างไรที่ไปที่มา แต่เพื่อมาหาตัวใครบางคน นางจดจำได้ว่าชายผู้นั้น เอ่ยถามคำหนึ่งว่าแอบซ่อนใครไว้ นั่นหมายความว่าเจ้าตัวซวยนี่! จะต้องเป็นคนผู้นั้น ที่ชายแปลกหน้าตามหา ค่าใช้จ่ายส่วนนี้ต้องแพงกว่าเดิมหลายเท่านัก

         “เจ้ากำลังจะคิดเงินกับข้างั้นรึ!”

ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงแตกตื่น สตรีผู้นี้กล้าที่จะทวงเงินเขาทันทีที่ลืมตา นางไม่ถามเลยหรือว่าเขาดีขึ้นหรือไม่ เป็นใครมาจากไหน ไยคำแรกของนางช่างหน้าเลือดได้ถึงเพียงนี้กัน!

         “ใช่! ข้าไม่ได้เสกเอาใบไม้เป็นยา มารักษาชีวิตเจ้าหรอกนะ ทุกอย่างล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น ไหนจะเวลาที่ข้าต้องเสียไป แทนที่จะได้หลับนอน ดื่มกินอย่างสำราญ แต่ข้าต้องเอาเวลาเหล่านั้น มาคอยเฝ้าดูเจ้า ไหนจะการขับถ่ายของเสียในตัวเจ้าอีก อันนี้จะราคาสูงหน่อย

เพราะเจ้ามิใช่บิดาข้า พี่น้องข้า ที่ข้าต้องสละมือมาช่วยทำความสะอาดให้ ยังไม่รวมเรื่องเมื่อครู่ ที่ข้ายังไม่แน่ชัด ว่าเกิดมาจากเจ้าอีกไหม ถ้าใช่! เจ้าต้องรู้ว่าทุกการช่วยเหลือ ย่อมมีราคาต้องจ่าย และข้ามิต้องการให้เจ้าตอบแทนแบบชนชั้นสูง ที่รับเข้าจวนเป็นอนุ แต่ข้าต้องการเพียงเงินทองเท่านั้น เพราะมันคือสิ่งหยั่งยืนและไม่ต้องแก่งแย่งกับใคร เงินในมือข้าย่อมเป็นเพียงของข้าผู้เดียว”

         เยว่เมี่ยว ไม่ได้สนใจหรอก ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร ในเมื่อเขายังหายใจได้ก็เพราะนาง ก็ต้องจ่ายตามราคาที่เหมาะสม ส่วนเรื่องเช็ดตัวนั่นนี่ของเขา เป็นต้านโจวทำแล้วอย่างไร เพราะยังไงต้านโจวก็ต้องกินใช้เช่นคนอื่น ๆ ทุกอย่างล้วนมีราคา

         “ว่ามาเถอะว่าเท่าไหร่ แต่ข้าจะจ่ายให้แก่เจ้า ก็ต่อเมื่อพาข้ากลับถึงบ้านเท่านั้น”

         ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างอับจน ต่อคำที่จะมาสาธยายในตัวตนของนาง ที่เขากำลังรู้สึกอยู่ในตอนนี้ สตรีบ้าผู้นี้ ไยสนเพียงแค่เงิน ชีวิตของคน...คนหนึ่ง ไม่สำคัญต่อนางเลยหรืออย่างไร เพียงลืมตาตื่น นางก็เอ่ยปากถึงเงินเสียแล้ว ไหนจะยังกล้าดักคอเขา เรื่องการรับเข้าจวนอีก หญิงบ้านนอกที่มากด้วยปัญญา ไม่แปลกเลยที่นางสามารถยื้อชีวิตเขาเอาไว้ได้เช่นนี้ จวนอ๋องของเขามิได้ยากไร้ เงินทองเท่าไหร่ที่นางต้องการ เขาจะหามันมาให้แก่นาง จะได้มิต้องติดหนี้บุญคุณต่อกัน

         “ไยเจ้าต้องต่อรอง ตอนข้าช่วยเจ้า ไม่เห็นข้าต้องต่อรองว่าจะช่วยหรือไม่”

         เยว่เมี่ยวใบหน้าตึงขึ้นในทันที เมื่อนางถูกต่อรองในเรื่องที่ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง แต่นางไม่ชื่นชอบ ถ้าเขาเปลี่ยนเป็นร้องขอให้นางไปส่งถึงบ้าน เพื่อรับเงิน นางก็ไม่ได้รู้สึกเยี่ยงนี้แน่นอน

         “เจ้าแน่ใจหรือ...”

ชายหนุ่มเอียงใบหน้ามาอีกครั้ง เขามองคนที่พูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ว่าไม่เคยต่อรองสิ่งใดกับชีวิตของเขา แม้ว่าคืนนั้นเขาแทบไร้ซึ่งสติและลมหายใจ แต่เขาจดจำได้ว่านางตั้งใจ ที่จะก้าวผ่านเขาไป

         “แน่ใจสิ!”

         เยว่เมี่ยวนึกถึงคืนนั้น ที่นางเองก็บาดเจ็บ และคิดที่จะก้าวผ่านเขาไป ในตอนที่ซ่งเถียนบอกว่าเขาใกล้ตายแล้ว ไม่จำเป็นที่นางต้องเสียเวลา ทว่าเขากลับยื่นมือมารั้งนางเอาไว้ เป็นการร้องขอชีวิตอย่างสุดความสามารถ มันคือการต่อรองในใจของนางอยู่นั่นล่ะ แล้วจะทำไมเล่า ในเมื่อนางมองว่านี่คือการสูญเสียทรัพย์สินส่วนตัว ในการยื้อลมหายใจของเขาเอาไว้ การที่เขาต้องจ่ายเงินให้แก่นาง มันก็สมควรแล้วมิใช่หรือ…

         “แล้วถ้าข้าไม่มีเงินเล่า” ชายหนุ่มลองหยั่งเชิงหญิงสาวดู ว่านางจะตอบเช่นไร หากเขาไร้เงินทองจ่ายให้แก่นาง

         “ข้าก็จะส่งเจ้ากลับไปในที่ ที่เจ้าควรจะไปแต่แรกอย่างไรเล่า”

         เป็นคำตอบที่ไม่ต้องไตร่ตรองใด ๆ สายตาของทั้งคู่หันมาสบกันนิ่ง คนนึ่งเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ อีกคนนั้นจริงจังและแน่วแน่ หากนางไม่ได้เงินเป็นค่าตอบแทน ชีวิตที่ยังเหมือนผักของเขา จะไม่หลงเหลือให้เห็นอีกเลยในโลกใบนี้