ตอนที่13 ล่าถอย

“วาจาช่างไม่สมกับฐานะเอาเสียเลย จ้านเอ๋อร์ พาท่านปู่หวงหลีกทางเขาไป”

         เยว่เมี่ยวคร้านจะต่อคำกับคนในรถม้า จึงได้หันไปบอกน้องชาย ช่วยพยุงชายชราถอยออกจากตรงนี้เสีย และที่นางยินยอมเปิดทางให้แก่อีกฝ่าย มิใช่เพราะกลัวเกรงในฐานะของอีกฝ่าย แต่มันไร้สาระเกินที่นางจะมาเสียเวลาอยู่ตรงนี้ ส่วนอีกฝ่ายจะคิดเช่นไรนั้น ก็หาใช่ปัญหาที่นางต้องแบกรับ

         “ขอรับ”

         เยว่จ้าน เดินกลับไปประคองชายชรา พาเดินเข้าไปยังข้างถนน เพื่อเปิดทางให้แก่ท่านหญิงจากเมืองหลวง เรื่องนี้คงทำให้ท่านหญิงสูงศักดิ์อยู่ไม่สุขอย่างแน่นอน ที่นี่เมืองหน้าด่าน ผู้มีอำนาจคือคนที่มีเงินในมือ มิใช่ชนชั้น ต่อให้เป็นขุนนางถ้ายากจน ก็ไม่มีปากเสียงสำหรับใครทั้งนั้นในเมืองหน้าด่านแห่งนี้

         “พวกชั้นต่ำ! กล้าวิจารณ์ข้าเช่นนั้นรึ! ตบปากสั่งสอนนาง!”

         คนในรถม้าสั่งการเสียงกร้าว เหล่าองครักษ์ ที่หมายจะเข้าล้อมหญิงสาวชาวบ้าน จำต้องหยุดเท้าลง เมื่ออยู่ ๆ มีกลุ่มชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคน เดินโอบล้อมพวกเขาอีกชั้น นั่นทำให้เหล่าองครักษ์ จำต้องดูให้แน่ใจ ว่าคนเหล่านี้ต้องการสิ่งใด หรือหากพวกเขาลงมือต่อหญิงสาว ผลจะเป็นเช่นไร...

         “ลงมือสิ! ข้าต้องการเห็นนางคุกเข่าร้องขอชีวิต”

         เมื่อยังไม่มีเสียงการลงโทษจากด้านนอก คนในรถม้าได้สั่งการสำทับออกมาอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดกว่าเดิมหลายเท่านัก ทว่าเหล่าองครักษ์ กลับไม่อาจที่จะทำได้ตามคำสั่งนั้น เพราะต่อให้พวกเขามีอาวุธ และวิชาการต่อสู้ แต่คนที่กำลังโอบล้อมพวกตนอยู่ ก็ใช่ว่าจะไร้ฝีมือเสียเมื่อไหร่กัน ดูจากรูปร่างที่กำยำนั่นแล้ว คงมีฝีมือไม่ธรรมดาเลย

         “ท่านหญิงมาต่างถิ่น ไยมิศึกษาหน่อยเล่าเจ้าคะ ว่าสิ่งใดควรล่วงเกิน สิ่งใดควรหลีกเลี่ยง หาไม่แล้วผลที่ตามมา มันอาจไม่สวยหรูนักหรอกนะเจ้าคะ”

         เอ่ยจบเยว่เมี่ยว ก็ได้หมุนกายเดินออกจากตรงนั้น หากสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้ ยังมิรู้แยกแยะ หรือคิดให้ได้ก่อนทุกอย่างจะเลวร้าย นางก็คงช่วยสิ่งใดไม่ได้แล้ว ชายฉกรรจ์เมื่อครู่ ล้วนเป็นคนที่กินใช้เงินของนาง ทำงานให้แก่นางทั้งสิ้น คิดจะแตะต้องนางกับครอบครัว ก็ต้องถามว่ากำลังทรัพย์ที่นำมา มากพอที่จะงัดข้อกับนางได้หรือไม่

         “พวกเจ้าทำอันใดกันอยู่ มิเห็นหรือว่านางด่าข้า! ไยไม่ลงมือ”

         ท่านหญิงเหมยชูเหริน ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยโทสะ ตะโกนสั่งการเสียงดัง ทว่าเหล่าองครักษ์ ทำได้เพียงเดินกลับไปที่ม้าของตนเอง มิใช่พวกเขาอยากขัดคำสั่ง แต่จากการประเมินแล้ว พวกเขาควรพาท่านหญิง ไปให้ถึงโรงเตี๊ยมที่พักอย่างปลอดภัยจะเป็นการดีกว่า หากคิดลงมือกับหญิงสาวผู้นั้น คงยากที่จะอยู่ในเมืองนี้ได้เกินครึ่งวัน

         “ท่านหญิง สงบใจก่อนขอรับ เราต้องไปให้ถึงที่พักก่อนขอรับ”

         องครักษ์หนุ่มเอ่ยกับผู้เป็นนาย พร้อมส่งสัญญาณให้คนขับรถม้า เคลื่อนตัวออกไปได้แล้ว เพราะสายตาของผู้คนที่มองมา หาได้เป็นมิตรอย่างที่ควรจะเป็นไม่ ดูท่าตำแหน่งของท่านหญิงไม่ใช่สิ่งที่ใครที่นี่จะรู้สึกหวั่นเกรง

         “นี่พวกเจ้ากำลังขัดคำสั่งข้าอยู่รึ!”

         เหมยชูเหริน เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ หรือเพียงเพราะคนพวกนี้ กำลังคิดว่านางจะไร้ที่พึง เหอะ! อย่างไรนางก็ยังคงเป็นธิดาอ๋องผู้มากด้วยอำนาจ ต่อให้นางมีความผิดเพียงใด ก็ไม่มีใครกล้าสอดปากพูดถึงมันออกมาอยู่ดี

         “ท่านหญิง ที่นี่ไม่เหมาะนักที่จะลงมือบุ่มบ่ามได้ขอรับ อย่างไรเราไปที่พักกันก่อนดีกว่าขอรับ”

         องครักษ์หนุ่มเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงกึ่งปลอบโยน เขามีหรือจะไม่รู้นิสัยของนาง แต่ถ้าเมื่อครู่เขาลงมือกับสตรีผู้นั้น บางทีอาจไร้ลมหายใจ กลับมาปกป้องนางเลยก็เป็นได้ อีกทั้งท่านหญิงเติบโตมาภายใต้การเอาใจ และปกป้องเป็นอย่างดี นางจึงไม่เคยเห็น ว่าโลกภายนอกกำแพงเมืองหลวง มันเต็มไปด้วยอันตรายเพียงใด

         “ข้าคือบุตรสาวแห่งจิ้งอ๋องเสิ่น มีสิ่งใดที่ข้าต้องยำเกรงต่อสตรีบ้านนอก ที่ไร้การศึกษาเช่นนั้นด้วย”

         หญิงสาวยังคงพูดออกมาด้วยความถือดี นางไม่เคยถูกทำให้รู้สึกอับอายเช่นนี้มาก่อน เรื่องนี้นางไม่อาจทำใจยอมรับได้ อย่างไรสตรีบ้านนอกคนนั้น จะต้องมาคุกเข่าต่อหน้านาง หาไม่แล้วเรื่องนี้นางจะไม่มีวันปล่อยผ่านเป็นอันขาด

         “ที่นี่คือเมืองชายแดนขอรับ ไม่ว่าอย่างไร เราก็ต้องระวังเอาไว้ก่อนขอรับ”

         องครักษ์หนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะกระตุ้นม้า ให้เดินออกห่างจากตรงนั้น หาไม่แล้วเขาคงต้องอึดอัด ที่ไร้คำตอบให้แก่ท่านหญิง

         “ต่ำช้า! ข้าเป็นถึงท่านหญิง ยังต้องมาเกรงกลัวต่อสตรีบ้านนอกนั่นอีกรึ!”

         เมื่อองครักษ์กระตุ้นม้าเดินออกห่างไปแล้ว หญิงสาวก็หันมาแสดงความเกรี้ยวกราดกับสาวใช้ ที่นั่งอยู่ในรถม้า

         “ค่อยจัดการภายหลังจะเป็นการดีกว่าเจ้าค่ะ ที่นี่คือถิ่นของนาง หากเราทำสิ่งใดแบบไม่คิดให้ถี่ถ้วน ท่านหญิงอาจได้รับอันตรายได้เจ้าค่ะ”

         สาวใช้ที่มากวัยกว่า และรู้เรื่องราวภายนอกมากว่าผู้เป็นนาย รีบอธิบายอย่างใจเย็น นางรู้ว่าท่านหญิงมีนิสัยเอาแต่ใจ แต่ที่นี่คือชายแดน การจะทำสิ่งใดเหมือนครั้งอยู่เมืองหลวง ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะมันจะส่งผลร้ายมากกว่าผลดี ยิ่งไม่รู้ว่าหญิงบ้านนอกผู้นั้นทีฐานอำนาจใดในมือ ยิ่งไม่ควรที่จะบุ่มบ่ามใด ๆ ทั้งสิ้น

         “ทำไมต้องภายหลัง! ก็แค่คนจน ๆ จะเอาอำนาจใดมาเหนือข้าได้”

         หญิงสาวยังคงไม่ยินยอม นางรู้สึกเสียหน้า ที่คนของนางไม่คิดทำตามคำสั่ง แต่กลับเลือกที่จะพานางหลีกหนีจากคนพวกนั้น คิดจะทำให้นางอับอาย...

         “ทุกอย่างหากไม่วางแผนอย่างรัดกุม ย่อมส่งผลร้ายได้นะเจ้าคะ ยิ่งตอนนี้เรามาเพื่อติดตามหาชินอ๋อง เราต้องใช้เวลาอยู่ในเมืองนี้นานพอสมควร จึงจำเป็นยิ่งนัก ที่เราจะไม่เป็นศัตรูกับคนท้องถิ่น ท่านหญิงทำใจให้สบายเถอะเจ้าคะ เรื่องนี้อย่างไรเสีย บ่าวต้องจัดการให้ท่านหญิงได้สมใจเจ้าค่ะ”

         สาวใช้ผู้เป็นพี่เลี้ยงของหญิงสาว มีหรือจะไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร ให้ใจของผู้เป็นนายสงบลง แน่นอนว่าทุกครั้งที่นางรับปาก ว่าจะจัดการกับปัญหาต่าง ๆ ให้แก่ผู้เป็นนาย มันจะสำเร็จในทุกครั้ง ถึงแม้ว่าครั้งนี้ นางจะไม่มั่นใจเท่าใดนัก ว่าจะทำได้อย่างที่พูดไหม เพราะดูจากที่เหล่าองครักษ์ เลือกที่จะล่าถอยจากสตรีผู้นั้น แสดงว่าต้องมีสิ่งที่ไม่ควรที่จะก้าวเท้าล้ำเส้น

         ทุกพื้นที่ย่อมมีผู้ครองอำนาจ ท่านหญิงเองแม้จะมีฐานะสูงส่ง แต่ก็ต้องรู้จักอ่านสีหน้าผู้อื่น เพื่อไม่ให้ขัดใจต่อผู้ที่มากอำนาจกว่า ทว่าไยท่านหญิงของนาง จึงไม่นึกถึงเรื่องนี้ก่อน ที่จะขัดแย้งกับสตรีบ้านนอกผู้นั้น