ตอนที่10 ฟื้นแล้ว

“คนเยี่ยงข้าไม่ไร้ศักดิ์ศรี จนต้องลดตัวไปร้องขอชีวิต จากเด็กเมื่อวานซืนเยี่ยงพวกเจ้าหรอกนะ”

         สิ้นคำชายแปลกหน้า ได้สะบัดปลายกระบี่อ่อน ออกมาเต็มแรง ปราณสายหนึ่งพุ่งเข้าหาหญิงสาว ตูม! ทว่ายังไม่ทันที่จะถึงร่างของนาง ปราณสีแดงเพลิงจากฝ่ามือของซ่งเถียน ได้พุ่งสวนออกมาปะทะเข้าเสียก่อน

ใบหน้าที่ยังคงแย้มยิ้ม ทว่าส่งไม่ถึงดวงตานั้น ทำให้สองนายบ่าว ไม่คิดรั้งรอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ทั้งคู่พุ่งเข้าหาสองหนุ่มสาวในทันที ทางด้านต้านโจว เลี่ยงออกไปยืนในเงามืด เพื่อคอยเฝ้าระวังหลังให้กับผู้เป็นนายแทน ถึงตัวเขาจะเป็นครึ่งปีศาจ เขาก็ไม่ไร้ศีลธรรม ถึงขนาดจะรุมคนที่ไร้ทางสู้ได้

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด เพราะผู้บุกรุกทั้งสอง ต่างพากันใช้พลังจนถึงขีดสุดของตนเอง นั่นย่อมทำให้สองสหายรัก ไม่อาจที่จะลดการต้านรับได้แม้แต่เสี้ยววินาที ฉับ! ทว่าสุดท้ายแล้ว ความเพียรพยายามที่จะเอาชีวิตรอดของสองนายบ่าว ก็ไม่อาจที่จะต่อกรกับเจ้าถิ่นได้อยู่ดี ร่างของชายแปลกหน้า แม้ว่าใกล้จะสิ้นใจแล้ว

แต่เขาก็ยังคงไม่ยินยอม ที่จะก้มหัวให้แก่ผู้อ่อนวัยกว่า ตึก! เข่าสองข้างทรุดลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง ทว่าใบหน้าที่หยิ่งทะนง หาได้คิดที่จะยอมค้อมลงแม้แต่น้อย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น จับจ้องไปที่ใบหน้าของหญิงสาว

นี่คือพลังของผู้ล่าศักดิ์สิทธิ์สินะ! เหนือกว่าผู้ร่ำเรียนอาคมมาหลายสิบปีเยี่ยงเขา สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมนัก ผู้ร่ำเรียนเพียรฝึกตนมาเป็นสิบ ๆ ปี กลับสู้คนที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ ที่ไม่ได้ฝึกฝนทัดเทียมเขาได้อย่างไรกัน ช่างเป็นสิ่งที่น่าน้อยใจนัก

“ท่านจะเคียดแค้นข้าได้อย่างไรกัน ในเมื่อข้าเองก็ทำเพื่อปกป้องตนเอง หากท่านไม่ล้ำเส้นข้า มีหรือคนเยี่ยงข้าจะทำเช่นนี้”

เยว่เมี่ยวเอ่ยกับคนที่จับจ้องมาที่นาง ดวงตาอันแดงฉานนั้น นางเข้าใจมันได้เป็นอย่างดี แต่แล้วอย่างไรเล่า นางผิดอันใด ในเมื่อนางก็มิได้เดินมาสังหารเขาก่อนเสียเมื่อไหร่กัน แต่เป็นเขาต่างหาก ที่ลงมือกับนางก่อน หากเขาล่าถอยไปตั้งแต่ประตูร้านปิด ทุกอย่างมีหรือจะเป็นเช่นนี้ ในเมื่อเลือกที่จะล้ำเส้นนางเอง เขาก็ต้องยอมรับในจุดจบนี้ให้ได้เช่นกัน

นางหาใช่พระโพธิสัตว์ ที่จะละเว้นชีวิตสรรพสิ่งในโลก แม้ว่าสิ่งเหล่านั้นหมายเอาชีวิต นางคือมนุษย์คนหนึ่ง ที่มีทั้งรักโลภโกรธหลง รูปรสกลิ่นเสียงเยี่ยงคนเดินดินทั่วไป ท้องต้องอิ่ม นอนต้องหลับ ไม่ใช่ต้องเมตตาจนตนเองไร้หนทางรอด

“ไปเถอะ! ได้เวลาออกเคาะยามของเจ้าแล้ว”

ซ่งเถียนเอ่ยขึ้น ก่อนที่เยว่เมี่ยวจะหันไปทางต้านโจว ที่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ไม่ห่าง ก่อนที่เขาจะยื่นถุงกลืนวิญญาณคืนให้แก่ผู้เป็นนาย แล้วค่อยก้าวเข้าไปหาร่างที่สิ้นลม ของผู้บุกรุกทั้งสอง เยว่เมี่ยวกับซ่งเถียน ได้พากันกลับเข้าไปในร้าน เพื่อจัดการกับสิ่งที่ค้างคาอยู่ ทั้งคู่ต่างพากันซ่อนอาการบาดเจ็บเอาไว้ได้อย่างมิดชิด เพื่อจะไม่ให้คนที่รออยู่ต้องเป็นห่วง

หาไม่แล้วพวกนางคงยากที่จะได้ออกไปไหน ได้ตามอำเภอใจอีก ครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกเลยจริง ๆ ที่มีคนมาหาเรื่องถึงที่ เพราะถ้าเป็นการรับงานล่าวิญญาณของนางนั้น นับเป็นเรื่องปกติ และไม่เคยทำอันใดโจ่งแจ้งเช่นนี้มาก่อน ครานี้ถึงกับมาเคาะประตูบ้านเพื่อหาเรื่อง ย่อมเป็นปกติที่ต้องกางกั้นอาณาเขตอย่างชัดเจนสิ จึงจะถูก...

“คืนนี้เจ้าจะไม่กลับจวนอีกแล้วหรือ”

เยว่เมี่ยวเอ่ยถามสหายข้างกาย ที่เดินอย่างวางท่า เฉกเช่นคุณชายผู้สูงศักดิ่ นางจงใจถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่มันคือการช่วยลดความเคร่งเครียดบนใบหน้าของนางลง หาไม่แล้วบิดาต้องซักไซ้จนรู้ว่านางบาดเจ็บ

“เหอะ! เจ้าทำเหมือนคนบ้านนั้นใส่ใจข้านักนี่!”

ซ่งเถียน ทำเสียงในลำคออย่างเยาะหยันตนเอง เขาทำทุกอย่างเพื่อคนบ้านนั้น แต่มีใครบ้างเล่าเห็นหัวเขา ก็หามีแม้แต่คนเดียว คุณชายไร้ค่าเยี่ยงเขา จะต้องไปใส่ใจต่อสายตาของผู้ใดเล่า จะกลับหรือไม่กลับ ก็ไม่มีใครคิดตามหาอยู่แล้ว

“เจ้าก็ลองเปลี่ยนตัวเอง มีภรรยาให้บิดาเจ้าสักคนสิ ข้ารับรองว่าเจ้าจะเป็นลูกคนโปรดดังเดิม”

นี่คือเรื่องถือเป็นสิ่งสำคัญยิ่งนัก สำหรับบิดาของซ่งเถียน เรื่องการมีทายาทสืบสกุล คือการรักษาฐานอำนาจของสกุลสายหลักเอาไว้ แต่เพราะคำยุยงของบุตรชายบุญธรรมของสกุลซ่ง ทำให้ซ่งเถียนในสายตาของทุกคนดูไร้ค่ายิ่งนัก นั่นเพราะสตรีที่เป็นคู่หมาย หลงรักพี่ชายบุญธรรม จนต้องหาเหตุผลที่จะไม่ต้องแต่งงานกับสหายของนาง มันก็แค่เรื่องเท่านี้ ในสายตาของคนอื่น แต่เบื้องหลังมันมากกว่านั้นนัก

“หากสตรีที่ข้าจะแต่งด้วยยังไม่เกิด ข้าก็จะรอต่อไป ดีกว่าแต่งพวกคุณหนู ที่เอาแต่หึงหวง ไร้สาระไปวัน ๆ”

ชายหนุ่มพูดติดตลกกับเรื่องนี้ เขารู้ดีว่าเพราะอะไร จึงยังไม่อาจแสดงตัวตนอีกด้านออกมาได้ สู้เขาอยู่ในเงาของความไร้ค่านี้ไปก่อน รอจนถึงจังหวะเวลาอันเหมาะสม เขาจะทำให้ทุกคนได้เห็น ว่าความไร้ค่าของเขา แท้จริงมันเป็นเพียงเปลือก

การสนทนาที่ดูเหมือนจะเป็นปกติของทั้งคู่ เริ่มที่จะกลับมาแล้ว ความตึงเครียดเมื่อครู่ พลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งนี่นับว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่มีคนรุกล้ำเข้ามาถึงในพื้นที่ของพวก ความสงบของเมืองหน้าด่านแห่งนี้ กำลังจะหายไปจริง ๆ แล้วสินะ!

“พวกเจ้าปลอดภัยดีใช่หรือไม่”

เยว่ฉงที่เดินวนไปมาอยู่หน้าเรือน รีบก้าวยาว ๆ มาหยุดต่อหน้าของคู่หนุ่มสาว เมื่อเห็นทั้งคู่เดินออกจากประตูหลังร้าน เพื่อกลับมาที่เรือนพัก เสียงการต่อสู้ข้างนอก เขาได้ยินมันอย่างชัดเจน และนั่นยิ่งทำให้เขาไม่อาจสงบใจได้เลย พรุ่งนี้ต้องมีคนมาซักถามอย่างแน่นอน แม้ว่าร้านขายโลงศพของเขา จะอยู่ห่างออกจากตัวตลาดอยู่มาก แต่เสียงการต่อสู้มันหาได้เบาสักนิดไม่ แค่ทหารยามไม่เดินผ่านมาตรวจตรา ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ไม่เช่นนั้นคงมีเองวุ่นวายตามมาอีกมาก

“เราปลอดภัยดีเจ้าคะ”

หญิงสาวเดินเข้าไปสวมกอดบิดา เพื่อปลอบโยนมิให้ต้องเป็นกังวล ซึ่งปกติแล้วนางจะไม่ค่อยทำเช่นนี้เท่าใดนัก นับตั้งแต่นางเติบโตเลยวัยปักปิ่น แต่ครั้งนี้นางเองก็ต้องการไออุ่นจากอ้อมอกของผู้เป็นพ่อ เพื่อชโลมใจของนางเองเช่นกัน นางรู้สึกเหมือนกำลังต้องห่างจากชายผู้นี้ไปไกลทีเดียว และไม่รู้ว่าจะต้องห่างกันในแบบใดด้วย และจะได้พบกันเมื่อไหร่

“เมี่ยวเอ๋อร์ เขาตื่นแล้ว”

เยว่ฉงกอดบุตรสาวเอาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้รู้สึกดีนัก ที่คนเจ็บด้านในเรือน ได้รู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว เพราะในความรู้สึกของเขา คนข้างในนั่นล่ะ คือตัวนำพาความยุ่งยากมาสู่ครอบครัวของเขา เจ้าคนน่าตายนั่นดันยังรอดตายมาได้อย่างหน้ามิอาย