ตอนที่14 คนในอดีต

“พี่หญิง แบบนี้จะดีหรือขอรับ นางเป็นถึงท่านหญิง หากเราทำให้นางไม่พอใจ จะทำให้เราเดือดร้อนหรือไม่ขอรับ”

         เยว่จ้านเอ่ยถามพี่สาว โดยที่สายตาของเขา มองตามหลังรถม้า ที่เคลื่อนตัวออกห่างไปไกลแล้ว เขามิได้กลัวคนพวกนั้นเลย แต่เขาห่วงพี่สาวมากกว่า นางยังไม่ได้ออกเรือน หากถูกทำร้ายขึ้นมา ชีวิตของนางจะลำบากเพียงใด

         “เจ้ากลัวรึ!” หญิงสาวเอ่ยถามน้องชาย โดยที่มุมปากของนางยกยิ้มน้อย ๆ

         “ไม่เลยขอรับ” เยว่จ้านตอบตามความเป็นจริง

         “เจ้าต้องรู้จักกลัวเอาไว้บ้าง ต่อให้เจ้าเก่งกาจเพียงใด ก็ต้องรู้จักที่จะกลัว เพราะเราไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเรานั้น ซ่อนสิ่งใดเอาไว้บ้าง กลัวเพื่อตั้งหลักรับมือ ไม่ได้หมายความว่าเจ้าขี้ขลาด ฉะนั้นอย่าได้ทำเช่นวันนี้อีก อันใดอ่อนลงได้ก็สมควรอ่อน แต่วันนี้เจ้าทำดีแล้ว สำหรับการปกป้องที่เจ้ามีต่อท่านปู่หวง”

         หญิงสาวทั้งตักเตือน และชี้แนะแก่น้องชาย พร้อมทั้งไม่ลืมการชื่นชมเขา หากวันนี้นางไม่มาเห็นเหตุการณ์เข้าเสียก่อน ท่านหญิงผู้นั้น มิรู้จะรอดชีวิตไปได้หรือไม่ นางมีคนกระจายอยู่ทั่วทั้งเมือง เพื่อเป็นหูเป็นตา และคอยดูแลบิดาและน้องชาย ถ้าองครักษ์ผู้นั้น คิดที่จะแตะต้องเยว่จ้าน ความตายเท่านั้น คือคำตอบที่คนจากเมืองหลวงจะได้รับ

         “ข้าขอโทษขอรับ” เยว่จ้านเอ่ยกับพี่สาวเสียงอ่อย ๆ

         “กลับกันเถอะ ป่านนี้ตาแก่รอบ่นเจ้าแล้ว”

         หญิงสาววางมือบนไหล่ของน้องชาย ก่อนจะพาเข้าเดินตรงกลับไปยังทิศทางของร้าน กึก! ทว่าเท้าบางจำต้องหยุดลงไปชั่วขณะ เมื่อสายตาของนาง พลันเหลือบไปเห็นใครบางคน ที่นางคุ้นเคยมาก่อน กำลังเดินตรงมาทางนี้

         “ไปเถอะ”

         หญิงสาวเอ่ยกับน้องชายอีกครั้ง กึก! ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวเท้า ทั้งคู่จำต้องยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อมีร่างของชายหญิงคู่หนึ่ง เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้ม ที่ชวนให้สะอิดสะเอียนยิ่งนัก ทว่าสองพี่น้องยังคงไม่แสดงท่าทีใดออกมา

         “เจ้าสบายดีหรือเยว่เมี่ยว”

         น้ำเสียงที่ชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า เอ่ยถามออกมานั้น มันเต็มไปด้วยความเยาะหยันอย่างที่สุด สายตาที่เขามองนาง ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ล้วนเต็มไปด้วยความดูหมิ่น ทว่าสองพี่น้องกลับเห็น แววตาริษยา พาดผ่านดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน

แน่นอนว่าคนตรงหน้า ต้องรู้สึกอย่างนั้นอยู่แล้ว เพราะเนื้อผ้าบนกายของชายหญิงคู่นั้น รวมกันแล้ว ราคายังไม่เทียบอาภรณ์บนกายของเยว่จ้านเลย ไม่ต้องคิดเทียบกับเยว่เมี่ยว ผู้เป็นพี่สาว ที่ตลอดร่างล้วนล้ำค่าทั้งสิ้น ถึงสีอาภรณ์จะราบเรียบ ทว่าเนื้อผ้าไหมชั้นดี มันก็บอกได้ว่านาง มีชีวิตที่สุขสบายยิ่งนัก

         “ข้าย่อมสบายดี คุณชายเจิ้งมีสิ่งใดกับข้าหรือ”

เยว่เมี่ยวมิได้โกหก นางสุขสบายดี ไม่เดือดร้อนเรื่องกินอยู่ ซึ่งมันก็ไม่เคยเดือดร้อนสักครั้ง เพราะบิดาของนาง ไม่เคยให้นางกับน้องต้องอดสักมื้อ

         “คนเคยรู้จัก ทักทายกันบ้าง ก็ไม่น่าจะมีสิ่งใดผิดมิใช่หรือ”

เจิ้งคังพูดราวกับเป็นสิ่งที่นางต้องยอมรับ ว่ายังคงอาวรณืต่อเขาอยู่ ในฐานะคู่หมายที่จบกันไปแล้ว

         “แม่นางเมี่ยวนี่ดีนะเจ้าคะท่านพี่ ขายเพียงโลงศพ บิดาก็เป็นเพียงคนเคาะยาม แต่ดูการแต่งกาย ช่างหรูหรายิ่งนัก” หญิงสาวที่ยืนเคียงข้างชายหนุ่ม พูดด้วยน้ำเสียงแฝงความนัย

         “ฮูหยินต้องรู้จักคำว่า ทำงานหนักเจ้าคะ จะได้รู้ว่าเมื่อเราทำงานหนัก เราจะได้ผลตอบแทนที่ดี แต่ถ้าเอาแต่คอยพูดถึงคนอื่น จับผิดคนนั้นทีคนนี้ที คำว่าสุขสบายด้วยเงินตรา คงเป็นเพียงฝันอันลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้น”

         “หากินกับคนตายเช่นนั้น จะมีสิ่งใดเรียกว่าดี”

         “เช่นนั้นตอนที่เจ้าตาย ก็อย่าได้เรียกใช้ข้าก็แล้วกัน”

         “จะมากไปแล้วนะ เยว่เมี่ยว เจ้ามันก็แค่คนที่มีความมืดรอบกาย กลิ่นคนตายติดตัว เจ้าแค้นเคืองที่ข้าได้แต่งเป็นภรรยาเอกของท่านพี่ เจ้าจึงมาสาปแช่งข้าให้ตายเช่นนั้นสินะ” หรูเชียนแห้วใส่เยว่เมี่ยวเสียงดัง เมื่อถูกด่าทอกลับมา

         “ฐานะบ้านเจ้าไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก ข้าจึงไม่แปลกใจ ที่เจ้าจะไม่ได้ร่ำเรียนวิชา จนไม่รู้จักตีคำให้แตกฉาน”

         “เยว่เมี่ยว เจ้าจะไปขุ่นเคืองเชียนเอ๋อร์ทำไม ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าเพียงเจ้ายอมเป็นอนุ ข้าก็พร้อมรับเจ้าเข้าบ้าน” เจิ้งคัง พูดแทรกขึ้น ด้วยรอยยิ้มกระหยิ่มใจ

         “เหอะ! ไปเป็นอนุ หรือไปเป็นคนหาเลี้ยงพวกเจ้าสกุลเจิ้งกันแน่ ถ้าข้าต้องหาเงินให้คนอื่นใช้ สู้ข้าเอาเงินนั่น มาใช้กับครอบครัวของข้ามิดีกว่าหรือ”

เยว่เมี่ยวแค้นเสียงออกมาด้วยความเย้ยหยัน คนพวกนี้คิดได้อย่างไร ว่านางต้องการแต่งงานออกเรือน เหอะ! ชีวิตคนเราไม่ได้ผูกติดที่คำว่าสามีภรรยา แต่มันคือการมีกินมีใช้ไปทั้งชีวิตต่างหาก ถึงจะเรียกว่าดีและยั่งยืน

         “เจ้าเลยวัยออกเรือนมาแล้ว ใครกันจะสนใจสตรีหยาบกร้านเยี่ยงเจ้า หากไม่ยอมแต่งเป็นอนุให้แก่ข้า นี่ข้าเห็นแก่สัมพันธ์อันดีในอดีต เอ่ยปากออกมาต่อหน้าภรรยาเอกเชียวนะ”

         “แล้วข้าต้องสนใจหรือ ข้าสนเพียงเงิน! ข้ามีเงิน! จะมีสามีหรือไม่ มิใช่สิ่งสำคัญ เพราะถ้าข้าไม่มีเงิน ชีวิตข้านั่นจึงจะเรียกว่าลำบาก”

         “เจ้าจะไปคุยกับนางทำไม หญิงสกปรกผู้นี้”

         เจิ้งฮูหยินเดินมาหยุดอยู่ข้างบุตรชาย ก่อนจะปรายตา มองไปยังอดีตคู่หมายของบุตรชาย ด้วยแววตาหยามเหยียด หญิงที่อยู่กับคนตาย มีแต่กลิ่นไออัปมงคล ไม่คู่ควรต่อบุตรชายของนางสักนิด

         “ข้าก็แค่เห็นใจนาง ที่จนป่านนี้ ก็ยังไม่มีใครมาสู่ขอเท่านั้นขอรับท่านแม่”

         “ฮึ! พี่สาวข้า ไม่จำเป็นต้องลดตัว ลงไปแต่งกับคนต่ำทรามเยี่ยงเจ้า! หลีกไป!”

         เยว่จ้านที่นิ่งฟังมานาน พูดขึ้นเสียงดัง จนทำให้คนจากบ้านเจิ้ง ก้มมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อหู ว่าเด็กตัวแค่นี้ จะกล้าพูดจาจาบจ้วงผู้ใหญ่

         “ไร้การอบรม เจ้าลูกกำพร้า” เจิ้งฮูหยิน ตำหนิเยว่จ้าน

         “ข้ายังไม่ตาย ไยลูกข้าถึงเป็นกำพร้าได้”

เสียงเย็นเยียบ ดังขึ้นจากเบื้องหลังของคนสกุลเจิ้ง ก่อนที่ทั้งสามจะหันกลับไปมองยังผู้มาใหม่ เยว่ฉงเดินผ่านคนทั้งสาม เข้าไปยืนซ้อนหลังบุตรชายหญิงของเขา สตรีผู้นี้ช่างกล้าดูหมิ่นลูก ๆ ของเขา หากไม่เพราะอดีตภรรยาที่ตายจาก ได้เคยตกปากรับคำเรื่องหมั้นหมาย ระหว่างเยว่เมี่ยกับเจิ้งคัง มีหรือเจ้าพวกมิรู้คุณตรงหน้า จะได้เข้าใกล้บุตรสาวของเขา

ก็แค่ครอบครัวพอมีจะกิน ไม่ได้ร่ำรวยอันใด แต่เพราะมีสกุลเยว่ของเขามิใช่หรือ ที่คอยช่วยสนับสนุนให้เจิ้งคังได้เล่าเรียน จนมีดอกาสเข้าเมืองหลวงไปสอบจองหงวน แต่เท่าที่คนของเขาส่งข่าวมา เจิ้งคังยังไม่ประสบผลสำเร็จ เงินทองที่มีก็เริ่มอัตคัดขัดสน จึงได้กลับมาที่นี่ และคงหวังมาให้บุตรสาวของเขา ไปเป็นอนุเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวสินะ! ช่างเพ้อฝันสิ้นดี