LOGINทว่าซ่งย่วนหยวนไม่แม้แต่จะสบสายตาท่านย่า ผินหน้าหนีราวกับรำคาญคำพูดชื่นชมเมื่อครู่ ท่านหญิงหนิ่วเหยียนรู้สึกเจ็บปวดกลางอก แววตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด นี่ตนน่ารังเกียจถึงขั้นนี้เลยหรือ แม้แต่หลานแท้ ๆ ยังเมินเฉยกันได้ หญิงวัยกลางคนทอดถอนลมหายใจ ก่อนจะหันไปสบสายตาบุตรชายอย่างรู้สึกผิด “ท่านอ๋อง แม่ขอโทษ เรื่องเช่นเมื่อคืนจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก” หลังบุตรชายออกมาจากห้องโถง เอ่ยประโยค ‘เก็บคำขอโทษของท่านแม่ไปเถอะ ท่านทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ’ ออกมา ทั้งค่ำคืนนั้นตนมิอาจข่มตาหลับได้เลย รู้สึกผิดกับบุตรชายเป็นอย่างมาก หากไม่ได้มาขอโทษด้วยตนเอง คงอึดอัดในใจและค้างคาไม่จบสิ้น ส่วนเรื่องซูเฟ่ยเจีย นางตระหนักว่าอี
“อืม ข้าง่วง” ต่อให้เขามีความต้องการมากเพียงใด นางไม่มีทางยอมแล้ว ผ่านมาหลายครั้ง ป่านนี้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดคงไม่หลงเหลือ ซ่งอี้หลุนทอดมองภรรยา บัดนี้ท่าทางนางไม่ไหวแล้วจริง ๆ เปลือกตาคล้ายหนักอึ้งเหมือนคนง่วง หากเขายังเคี่ยวกรำต่อก็ดูใจร้ายมากเกินไป ชายหนุ่มดึงภรรยาเข้ามากอดแนบอก ลูบศีรษะนางเบามือ “นอนเถิด ข้าไม่ทำอะไรเจ้าแล้ว” ค่ำคืนที่ผ่านมา หวางหลินมอบความสุขอันหวานล้ำให้เขามากมาย ในเมื่อนางเหนื่อยล้าก็ไม่ควรทำต่อ หวางหลินยังไม่ทันฟังคนเป็นสามีบอกว่าจะไม่ทำอันใดก็นอนหลับไป ซ่งอี้หลุนเอื้อมมือจับเส้นผมดำขลับที่ปรกหน้าทัดหูภรรยา ก่อนจะลูบไล้ตามกรอบหน้างามด้วยความรักใคร่ ก้มลงจุมพิตหน้าผากครั้งหนึ่ง ชีวิตนี้สิ่งที่เขาเลือกเองและไม่เคยเสียใจนั่นก็คือแต่งหวางหลินเป็นพระชายา ส่วนลึกก็หวังว่าจะมีโอกาสอยู่กับนางมากกว่าหนึ่งปี หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น... ด้วยกลับจากปราบกบฏ เขาจึงมีวันหยุดหลายวัน หลังจากนี้คงได้อยู่กับครอบครัวมากหน่อย ซ่งอี้หลุนมองหวางหลินต่อครู่หนึ่ง ค่อยปิดเปลือกตาหล
ชายหนุ่มจึงถูส่วนหัวบานหยักขึ้นลงซ้ำ ๆ เฝ้ารอการอ้อนวอนของภรรยา มีหรือหวางหลินจะมองไม่ออกว่าซ่งอี้หลุนต้องการแกล้งนาง หญิงสาวย่นจมูกใส่สามี เตรียมขยับตัวหนีจากอีกฝ่าย แต่ซ่งอี้หลุนไม่ยอม จับความเป็นบุรุษเพศส่งเข้าไปในกลีบกุหลาบทันที เพราะไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งนานมากแล้ว ช่องทางรักหวางหลินคับแคบมาก ซ่งอี้หลุนจึงส่งเข้าไปอย่างยากลำบาก เขาพยายามกัดฟัน ค่อย ๆ ส่งเข้าไปกระทั่งลึกสุดทาง คนตัวโตกว่าแช่ความแข็งขืนไว้เช่นนั้น ยังไม่ยอมขยับร่างกาย สายตาคมกริบจับจ้องมองสตรีใต้ร่าง แววตารักใคร่หวงแหน ใครหน้าไหนก็อย่าได้มีโอกาสเห็นความงามเหมือนกับตน “หลินหลินคนดี เจ้าชอบหรือไม่” ซ่งอี้หลุนยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ เขายังไม่ขยับเข้าออกเพราะต้องการหยอกเย้าหวางหลินให้เขินอาย&nb
หวางหลินถูกจับจูงมือมาถึงเรือนนอนอีกหลัง พอปิดประตูเรียบร้อย ซ่งอ๋องก็ผลักนางเข้ากำแพง ฉับพลันข้อมือเรียวถูกเขารวบขึ้นเหนือศีรษะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจูบดุดัน ดูดดึงอย่างหิวโหย ก่อนที่จะแทรกลิ้นตักตวงความหอมหวาน หวางหลินสุขใจ ไม่ว่ายามใด รสจูบสามีก็ทำให้นางวาบหวามได้ทุกครา แม้ลมหายใจแทบจะถูกเขาเอาไปจนหมดสิ้นก็ตาม เขาจุมพิตนางเนิ่นนาน เวลาผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่ทราบได้ จวบจนเสียงลมหายใจหอบถี่ดังขึ้นพร้อมกับค่อย ๆ ถอนจุมพิตออก หวางหลินจึงเงยหน้ามองซ่งอ๋อง แววตาอ่อนระทวย บัดนี้ตามกรอบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเหงื่อ สีหน้าเขาแดงก่ำ มองมายังนางด้วยสายตาทรมานยากจะทานทน อันที่จริงก็พอเดาออกว่าเขาพบเจอกับเรื่องใดมา แต่นางอยากเอ่ยถามให้แน่ชัดอีกครั้ง “ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” “ข้าไปคารวะท่านแม่ที่จวนสกุลซ่ง นึกไม่ถึงว่าท่านยังมีความคิดอยากรับซูเฟ่ยเจียให้เป็นชายารองของข้า นางวางยาปลุกกำหนัดในชา จากนั้นก็ออกจากห้องไป และซูเฟ่ยเจียก็ออกมาจากหลังฉากกั้น ถอดอาภรณ์ยั่วยวนข้า...” หวางหลินตื่นตระหนก แต่ไม่
ซูเฟ่ยเจียสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามไม่แสดงความรู้สึกโมโห ทว่าปั้นหน้ายิ้ม ในห้องแห่งนี้ถูกปิดตายทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นประตูหรือหน้าต่าง การที่ซ่งอ๋องถูกวางยาปลุกกำหนัด ย่อมอยากปลดปล่อย เขาจะต้องเลือกนางแน่... ซูเฟ่ยเจียเห็นซ่งอ๋องหอบหายใจ ไม่รอช้า นางค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้น ไล่จากสายรัดเอว ตามด้วยเสื้อตัวบน กระทั่งเหลือเพียงเอี๊ยมชั้นในสีแดงสด แทบจะปิดส่วนสำคัญไม่มิดชิด บัดนี้ซ่งอ๋องเดินไปเขย่าประตูหน้าต่างทุกบาน ซึ่งท่าทางของเขาร้อนรนเป็นอย่างมาก ซูเฟ่ยเจียแสยะยิ้มร้าย วันนี้ซ่งอ๋องไม่มีทางหลุดพ้นจากนาง หากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว อีกฝ่ายย่อมแต่งนางเป็นชายา มิอาจหลีกหนีหรือปฏิเสธเฉกเช่นเมื่อครั้งอดีต พอนึกถ
ซ่งย่วนหยวนขมวดคิ้วแน่น สายข่าวท่านย่าช่างไวเสียจริง นางกับท่านแม่ยังไม่ทันได้พักจากการเดินทางด้วยซ้ำ ท่านย่ามาหาเรื่องท่านแม่อีกแล้วใช่หรือไม่! รอบนี้อย่าคิดว่าจะได้เข้ามาเลย! หวางหลินทอดถอนลมหายใจเหนื่อยหน่าย นางไม่ปรารถนาอยากทะเลาะกับท่านหญิงหนิ่วเหยียนสักนิด ดังนั้นไม่พบหน้ายังดีเสียกว่า “ไปบอกท่านหญิง ข้ากับลูกป่วย ขอเวลาพักฟื้นร่างกาย หากพบท่านหญิงตอนนี้ อาจทำให้ท่านหญิงป่วยไปด้วย” วิธีการนี้ดีที่สุดแล้ว เป็นการปฏิเสธอ้อม ๆ หากพูดอย่างตรงไปตรงมา ย่อมเป็นการเสียมารยาทต่อมารดาซ่งอ๋อง คนเฝ้าประตูรับคำสั่งพระชายาซ่งอ๋องแล้วเสร็จก็ออกไปแจ้งตามที่นางต้องการ บริเวณหน้าประตู ท่านหญิงหนิ่วเหยียนรอฟังคำตอบโดยที่ข้างกายมีซูเฟ่ยเจียติดตามไม่ห่าง ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่บุตรชายไม่อยู่เมืองหลวง นางได้คุณหนูสกุลซูผู้นี้มาเยี่ยมเยียนบ่อยครั้ง ก่อเกิดเป็นความผูกพันยากจะตัดขาด เรื่องอยากให้ซ่งอี้หลุนรับซูเฟ่ยเจียเป็นชายารองยังเป็นเหมือนเดิม บัดนี้บุตรชายกลับมาแล้ว ตนจะเจรจาอีกครั้ง “ท่านหญิง พระชายากับบุ







