LOGINซูเฟ่ยเจียสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามไม่แสดงความรู้สึกโมโห ทว่าปั้นหน้ายิ้ม ในห้องแห่งนี้ถูกปิดตายทุ
หวางหลินถูกจับจูงมือมาถึงเรือนนอนอีกหลัง พอปิดประตูเรียบร้อย ซ่งอ๋องก็ผลักนางเข้ากำแพง ฉับพลันข้อมือเรียวถูกเขารวบขึ้นเหนือศีรษะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจูบดุดัน ดูดดึงอย่างหิวโหย ก่อนที่จะแทรกลิ้นตักตวงความหอมหวาน หวางหลินสุขใจ ไม่ว่ายามใด รสจูบสามีก็ทำให้นางวาบหวามได้ทุกครา แม้ลมหายใจแทบจะถูกเขาเอาไปจนหมดสิ้นก็ตาม เขาจุมพิตนางเนิ่นนาน เวลาผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่ทราบได้ จวบจนเสียงลมหายใจหอบถี่ดังขึ้นพร้อมกับค่อย ๆ ถอนจุมพิตออก หวางหลินจึงเงยหน้ามองซ่งอ๋อง แววตาอ่อนระทวย บัดนี้ตามกรอบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเหงื่อ สีหน้าเขาแดงก่ำ มองมายังนางด้วยสายตาทรมานยากจะทานทน อันที่จริงก็พอเดาออกว่าเขาพบเจอกับเรื่องใดมา แต่นางอยากเอ่ยถามให้แน่ชัดอีกครั้ง “ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” “ข้าไปคารวะท่านแม่ที่จวนสกุลซ่ง นึกไม่ถึงว่าท่านยังมีความคิดอยากรับซูเฟ่ยเจียให้เป็นชายารองของข้า นางวางยาปลุกกำหนัดในชา จากนั้นก็ออกจากห้องไป และซูเฟ่ยเจียก็ออกมาจากหลังฉากกั้น ถอดอาภรณ์ยั่วยวนข้า...” หวางหลินตื่นตระหนก แต่ไม่
ซูเฟ่ยเจียสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามไม่แสดงความรู้สึกโมโห ทว่าปั้นหน้ายิ้ม ในห้องแห่งนี้ถูกปิดตายทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นประตูหรือหน้าต่าง การที่ซ่งอ๋องถูกวางยาปลุกกำหนัด ย่อมอยากปลดปล่อย เขาจะต้องเลือกนางแน่... ซูเฟ่ยเจียเห็นซ่งอ๋องหอบหายใจ ไม่รอช้า นางค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้น ไล่จากสายรัดเอว ตามด้วยเสื้อตัวบน กระทั่งเหลือเพียงเอี๊ยมชั้นในสีแดงสด แทบจะปิดส่วนสำคัญไม่มิดชิด บัดนี้ซ่งอ๋องเดินไปเขย่าประตูหน้าต่างทุกบาน ซึ่งท่าทางของเขาร้อนรนเป็นอย่างมาก ซูเฟ่ยเจียแสยะยิ้มร้าย วันนี้ซ่งอ๋องไม่มีทางหลุดพ้นจากนาง หากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว อีกฝ่ายย่อมแต่งนางเป็นชายา มิอาจหลีกหนีหรือปฏิเสธเฉกเช่นเมื่อครั้งอดีต พอนึกถ
ซ่งย่วนหยวนขมวดคิ้วแน่น สายข่าวท่านย่าช่างไวเสียจริง นางกับท่านแม่ยังไม่ทันได้พักจากการเดินทางด้วยซ้ำ ท่านย่ามาหาเรื่องท่านแม่อีกแล้วใช่หรือไม่! รอบนี้อย่าคิดว่าจะได้เข้ามาเลย! หวางหลินทอดถอนลมหายใจเหนื่อยหน่าย นางไม่ปรารถนาอยากทะเลาะกับท่านหญิงหนิ่วเหยียนสักนิด ดังนั้นไม่พบหน้ายังดีเสียกว่า “ไปบอกท่านหญิง ข้ากับลูกป่วย ขอเวลาพักฟื้นร่างกาย หากพบท่านหญิงตอนนี้ อาจทำให้ท่านหญิงป่วยไปด้วย” วิธีการนี้ดีที่สุดแล้ว เป็นการปฏิเสธอ้อม ๆ หากพูดอย่างตรงไปตรงมา ย่อมเป็นการเสียมารยาทต่อมารดาซ่งอ๋อง คนเฝ้าประตูรับคำสั่งพระชายาซ่งอ๋องแล้วเสร็จก็ออกไปแจ้งตามที่นางต้องการ บริเวณหน้าประตู ท่านหญิงหนิ่วเหยียนรอฟังคำตอบโดยที่ข้างกายมีซูเฟ่ยเจียติดตามไม่ห่าง ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่บุตรชายไม่อยู่เมืองหลวง นางได้คุณหนูสกุลซูผู้นี้มาเยี่ยมเยียนบ่อยครั้ง ก่อเกิดเป็นความผูกพันยากจะตัดขาด เรื่องอยากให้ซ่งอี้หลุนรับซูเฟ่ยเจียเป็นชายารองยังเป็นเหมือนเดิม บัดนี้บุตรชายกลับมาแล้ว ตนจะเจรจาอีกครั้ง “ท่านหญิง พระชายากับบุ
เมื่อคืนนางยังไม่หลับ แค่เพียงอยากให้พวกท่านได้พูดคุยกันตามประสาภรรยาและสามี ซึ่งนางได้ยินทุกอย่างจนกระจ่าง บัดนี้หยวนเอ๋อร์ทุกข์ใจมาก ท่านพ่อจะไม่อยู่ด้วยกันแล้วจริง ๆ หรือ? พอนึกถึงประโยค ‘ท่านพ่อจะไม่อยู่ด้วยกัน’ ในอกทารกก็เจ็บแปล๊บ ๆ มิอาจหักห้ามน้ำตาให้รินไหลอาบแก้มยุ้ยได้สักนิด ร่างกายเจ้าก้อนแป้งสั่นระริกเหมือนลูกนกตกน้ำ ซ่งอี้หลุนพลันตระหนก ดีดตัวลุกออกจากตั่งนิ่มเพื่อไปปลอบลูกทันที การที่ซ่งอ๋องขยับร่างกายกะทันหัน ทำให้หวางหลินตื่นขึ้นมาด้วย พอหญิงสาวเห็นลูกร้องไห้ก็ตามสามีไปช่วยปลอบ ซ่งย่วนหยวนเสียใจมาก นางร้องไห้ตัวสั่นระริก แม้ท่านพ่อท่านแม่พยายามพูดโน้มน้าวเท่าใด ก็มิอาจทำให้อารมณ์ดีได้เลย ซ่งอี
หวางหลินสบสายตาซ่งอ๋องนิ่งเงียบ รอฟังความจริงจากปากเขา ซ่งอี้หลุนมองซ้ายมองขวา ครั้นเห็นเงาทหารด้านนอกอยู่ห่างจากกระโจมค่อนข้างมากก็วางใจ จึงใช้น้ำเสียงเบาพูดกับภรรยา “ข้าคาดว่าพิษซวี่ในร่างกายเกิดจากไทเฮา เป็นตอนที่ข้าเข้าเฝ้าไทเฮา ได้ดื่มชาที่ตำหนักฉือหนิง ตอนนั้นรู้สึกร้อน แต่พอพบท่านหมอกลับตรวจไม่พบอะไร” ซ่งอี้หลุนย้อนนึกไปถึงตอนที่กลับเมืองหลวง พอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เรียบร้อย ไทเฮาเรียกเขาไปเข้าเฝ้าเพื่อมอบรางวัลเป็นหยกอันล้ำค่า และชักชวนดื่มชาชั้นดีพร้อมนั่งพูดคุยเกี่ยวกับทุกข์ของประชาชน ภายหลังเมื่อให้ท่านหมอทหารตรวจก็ไม่พบความผิดปกติ เพราะพิษซวี่ต้องใช้เวลาในการซึมเข้าสู่ร่างกายก่อนจึงจะทราบผล “…” หวางหลินกล่าวสิ่งใดไม่ออก ตื่นตระหนกกับเรื่องที่เพิ่งรับรู้ ไทเฮาเป็นพระมารดาฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบัน และฮ่องเต้โปรดปรานซ่งอ๋อง ไว้วางใจให้เป็นแม่ทัพใหญ่ ควบคุมเหล่าทหาร ในเมื่อพระโอรสชื่นชมซ่งอี้หลุนถึงขั้นพระราชทานยศอ๋องศักดินาให้ เหตุใดคนเป็นมารดาจึงทำเช่นนี้ “ไทเฮารักพระโอรสตนเองมาก ข้าเดาว่าไทเฮาทรงกลัวที่ข้ามีกำล
ซ่งอี้หลุนมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า เขารอวันนี้มานานแล้ว ในที่สุดก็ได้ยินกับหูตนเองว่าหวางหลินรักเขา ช่างเป็นความรู้สึกดีที่ยากเกินจะบรรยาย แต่เพราะกลัวภรรยายังคิดมากเรื่องพิษซวี่ เขาจึงเอ่ยหยอกเย้า “ตั้งแต่เมื่อใด ใช่ค่ำคืนเข้าหอหรือไม่” ดวงหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อ หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีสามี หากแต่จู่ ๆ คนตัวโตกว่ากลับขึ้นคร่อมนาง ทาบทับไม่ให้หนี เพียงครู่เดียวเขาก็จับใบหน้าให้หันไปดังเดิม ก่อนที่จะประกบจูบลงมาอย่างดุดัน หวางหลินเผลอไผล ปล่อยให้เขาจุมพิตตามใจ จูบของซ่งอ๋องครานี้ทั้งเร่าร้อนและลึกซึ้ง พอขบเม้มริมฝีปากจนพอใจก็แทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปาก กวาดชิมความหอมหวานอย่างตะกละตะกลาม มิหนำซ้ำมือซ่งอ๋องไม่หยุดนิ่ง เขาล้วงเข้าไปในสาบเสื้อภรรยา หมายจะกอบกุมเต้าอวบอิ่มที่โหยหา







