14

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วงข้าสามารถไปกลับได้ ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง ข้ามีลู่ทางหา ตราบใดที่เราทำการเพาะปลูกเราจะมีกินไม่อดขอรับ”

“แม่จะสนับสนุนเจ้า”

“ข้าเองก็จะสนับสนุนพี่ใหญ่”

“ตงหยางกวางตัวนี้จะจัดการเยี่ยงไร”

“ข้าจัดการเองขอรับท่านแม่ ข้าจะแบ่งไปให้ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ท่านแม่จะว่าอันใดหรือไม่”

“แม่ไม่ว่า ดีแล้วลูก อย่างน้อย ๆ ผู้ใหญ่บ้าน ก็ดีกับพวกเรามาก ที่ผ่านมาก็ได้รับการช่วยเหลือจากผู้ใหญ่บ้านไม่น้อย”

 ในตอนที่สามแม่ลูกกำลังหารือกันเรื่องกวางอยู่นั้น นางสงผิงจื่อที่เป็นสหายสนิทกับสะใภ้ใหญ่บ้านซ่งที่บังเอิญเห็นหลินตงหยางแบกกวางลงมาจากภูเขา พอวางตะกร้าผักป่าได้ก็รีบวิ่งไปบ้านซ่งทันที ในใจนางหวังว่าบ้านซ่งจะตามไปแย่งเอากวางจากบ้านหลินมาได้ นอกจากกวางแล้วดูเหมือนว่าจะมีไก่ฟ้ากระต่ายป่าไม่น้อยเลย 

“ชุนอิง ชุนอิง เจ้าอยู่บ้านหรือไม่”

“อ้าว ผิงจื่อ เจ้ามาหาข้า รีบร้อนเช่นนี้มีอันใดหรือ”

“ก็มีน่ะสิ เมื่อสักครู่ข้ากลับจากเก็บผักป่า ตอนที่ลงจากเขา ข้าเห็นเจ้าเด็กตงหยางนั่นแบกกวางยองลงมา อีกทั้งยังมีไก่ฟ้ากระต่ายป่าอีกมาก เจ้าดูสิ ตอนนี้ความเป็นอยู่ของสามแม่ลูกนั่นดีขึ้นเพียงใด หลังจากที่แยกบ้านออกไปแล้ว ข้าว่าแม่สามีของเจ้าไม่น่าขับไล่พวกมันออกไปเลยนะ”

“ไม่ขับไล่แล้วจะทำเยี่ยงไร ท่านแม่ไม่ชอบ หลินเหมยเจียงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อีกทั้งตอนนี้น้องสี่ก็แต่งงานกับลูกสาวนายอำเภอแล้ว แถมยังมีลูกด้วยกันแล้ว เจ้าคิดว่าลูกสาวนายอำเภอจะยอมเป็นเมียรองหรือเยี่ยงไร”

“มันก็จริง แม่สามีเจ้าไม่ใช่ไม่รู้ว่าหลังจากที่น้องสามีเจ้าไปที่สำนักศึกษาที่อำเภอก็อยู่กินกับลูกสาวนายอำเภอแล้ว ไม่เช่นนั้น ลูกชายคนโตจะมีอายุน้อยกว่า ตงหยางเพียงแค่ 1 ปีหรือ แต่ข้าว่าช่างเรื่องของน้องสามีเจ้าเถอะ เจ้าไม่อยากกินเนื้อบ้างเลยรึ ข้าว่าหากแม่สามีของเจ้ารู้ เจ้าว่านางจะอยู่เฉย ๆ หรือไม่”

“นั่นสิ ข้าเองก็อยากรู้ แต่ว่าเจ้าเด็กตงหยางนั่น ร้ายกาจมากเลยนะ หนก่อนข้ายังโดนสามแม่ลูกนั่นทุบตีกลับมา ขอบใจเจ้าที่มาส่งข่าวนะ ผิงจื่อ ข้าจะไปบอกแม่สามี”

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ว่าข้าหวังดีต่อเจ้าหรือ ข้ากลับบ้านก่อนล่ะ”

หลังจากที่สงผิงจื่อกลับไปฉางชุนอิงก็เดินไปที่ห้องของแม่สามีทันที ด้วยใจที่นางนึกอิจฉาหลินเหมยเจียงที่มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นหลังจากที่โดนไล่ออกไปจากตระกูลซ่ง ฉางชุนอิงหวังให้หลินเหมยเจียงกับลูกไม่สามารถลืมตาอ้าปากได้ ใครใช้ให้หลินเหมยเจียงกล้าแข็งข้อกันล่ะ 

เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าถูกนางกดขี่ข่มเหงรังแกได้ตลอดเลยไม่ใช่หรือ ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้ว เช่นนั้นนางคงทำได้แค่ยุยงให้แม่สามีไปราวี แย่งชิงข้าวของคนบ้านหลินจะดีกว่า ถึงจะขับไล่ออกไปแล้วแต่ลูกชายหญิงทั้งสองคนนั้นย่อมเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของน้องสามีนาง เท่ากับว่ายังเป็นคนตระกูลซ่งอยู่วันยังค่ำ ของที่หามาได้ก็ต้องส่งมาให้บ้านซ่งเพื่อเป็นการแสดงความกตัญญูสิถึงจะถูก

“ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าคะ”

“สะใภ้ใหญ่เจ้ามีเรื่องอันใด แล้วเอะอะอะไรเสียงดัง”

“ท่านแม่เจ้าคะ ผิงจื่อมาบอกข้าว่าเห็นเจ้าตงหยางแบกกวางกลับมาจากภูเขา ท่านแม่ไม่คิดว่าพวกเขาต้องส่งมาให้บ้านซ่งเราหรือเจ้าคะ ถึงอย่างไรท่านแม่ก็ถือว่าเป็นท่านย่าของเจ้าเด็กนั่นนะเจ้าคะ พรุ่งนี้ เจ้าใหญ่จะกลับมาจากสถานศึกษาแล้ว ถ้าหากมีเนื้อเพิ่มบนโต๊ะอาหาร คงจะดีไม่น้อยนะเจ้าคะ”

“เจ้าพูดจริงรึ”

“จริงเจ้าค่ะท่านแม่ พวกเราไปเลยดีหรือไม่เจ้าคะ”

“เช่นนั้นก็ไปตอนนี้เลย”

“เจ้าค่ะ”

แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้ออกไปไหน ซ่งเหอจือกับซ่งเหอเจาก็กลับมาจากแปลงนาเสียก่อน ทั้งคู่กลับมาก่อนซ่งเหอฉาง โดยทิ้งให้เขาทำงานที่แปลงนากับสะใภ้สามสองคน ฉีกุ้ยเถียนเห็นลูกชายกลับมาก่อนเวลาก็ถามออกไปด้วยความสงสัย

“เหตุใดพวกเจ้าถึงกลับมาแล้ว แล้วเจ้าสามกับเมียล่ะ”

“ท่านแม่ ช่างเจ้าสามเถอะขอรับ ตอนนี้ พวกข้าสองคนหิวจะแย่แล้ว มีอันใดให้กินบ้าง”

“เช่นนั้นสะใภ้ใหญ่เจ้าไปทำอาหารให้เจ้าใหญ่กับเจ้ารองกินก่อน ส่วนเรื่องอื่น ข้าจะจัดการเอง”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

ยังไม่ทันที่ฉีกุ้ยเถียนจะได้ก้าวออกจากบ้าน ซ่งซีซวนกับซ่งเฟยฉีก็กลับมาเสียก่อน เดิมทีทั้งสองจะกลับมาพรุ่งนี้เพราะเป็นวันหยุดของสถานศึกษา แต่ด้วยทั้งสองคนได้รับมอบหมายจากซ่งเหอซีให้กลับมาแจ้งเรื่องด่วนให้ที่บ้านทราบ จึงได้ขอลาหยุดล่วงหน้าหนึ่งวัน

“ท่านย่าจะออกไปไหนหรือขอรับ”

“เหตุใดพวกเจ้าถึงกลับมาวันนี้ ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดหรือ”

“ท่านย่า เข้าบ้านก่อนขอรับ อย่าได้ยืนพูดคุยกันตรงนี้เลย”

“มีเรื่องอันใดเร่งด่วนขนาดนั้น”

หลังจากที่เข้ามาในบ้านแล้วซ่งเฟยฉีก็ปิดประตูหน้าต่างเรียบร้อย จากนั้นจึงได้บอกเล่าเรื่องที่ตนเองได้รับมอบหมายจากซ่งเหอซีให้กลับมาส่งข่าวที่บ้าน หลังจากนางฉีกุ้ยเถียนฟังแล้วก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก จะว่าตกใจก็ไม่ใช่เสียทีเดียวแต่นางยังมีความดีใจที่ลูกชายที่นางรักที่สุดไม่เคยมีความคิดที่จะทอดทิ้งนาง 

“พวกเจ้าบอกว่าท่านอาสี่ของพวกเจ้ามาหาที่สถานศึกษา แล้วบอกว่าจะเกิดสงครามขึ้นอีกไม่นาน และตอนนี้อาสี่ของเจ้ากำลังจะพาครอบครัวย้ายไปรับตำแหน่งทางใต้ใช่หรือไม่ และอาสี่ของพวกเจ้าอยากให้พวกเราย้ายไปตั้งรกรากทางใต้ ส่วนเรื่องที่อยู่นั้นอาสี่ได้ส่งคนไปจัดเตรียมเอาไว้แล้ว แต่เพียงพอแค่สองครอบครัวเท่านั้น”