13

“เหมยหลิง เหตุใดแม่รู้สึกว่าตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนตะกละไปเสียแล้วเล่า”

“ข้าเปล่าตะกละนะเจ้าคะท่านแม่ นี่มันสายแล้ว อีกอย่างถ้าอยากรู้ว่าฝันจริงหรือไม่ ก็แค่ให้พี่ใหญ่ไปพิสูจน์ก็พอนี่เจ้าคะ มีอะไรให้คิดมากขนาดนั้น หากพี่ใหญ่เป็นวรยุทธ์จริงอย่าลืมมาสอนข้าด้วยเล่า ข้าเองก็อยากเรียนเอาไว้ป้องกันตัวเองและปกป้องท่านแม่ในตอนที่พี่ใหญ่ไม่อยู่บ้านด้วย ดีเหมือนกันนะเจ้าคะท่านแม่ ข้ารู้สึกว่าตั้งแต่ พวกเราย้ายออกมาจากนรกขุมนั้นเหมือนพวกเราสามแม่ลูก ได้รับพรจากทวยเทพยังไงก็ไม่รู้สิ ท่านแม่คิดเหมือนข้าหรือไม่เจ้าคะ”

“ก็อาจจะเป็นจริงอย่างที่เจ้าว่ามา ที่ผ่านมาแม่ผิดต่อพวกเจ้าพี่น้อง หากแม่เข้มแข็งสักนิด พวกเจ้าคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้”

“ท่านแม่อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลยขอรับ มันผ่านไปแล้ว ตอนนี้พวกเรามีชีวิตที่ดีแล้ว อย่าได้เอาชีวิตไปยึดติดกับอดีตเลยขอรับ ท่านแม่แค่จำเอาไว้ก็พอ หากวันข้างหน้า ครอบครัวของเราเจริญรุ่งเรืองขึ้นมา แล้วชายชั่วคนนั้นซมซานกลับมา ท่านแม่อย่าได้ให้อภัยเขาเด็ดขาด เพราะ บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาชั่วช้าเช่นนั้น ต่อให้ใครจะประณามข้าว่าเป็นลูกอกตัญญูข้าก็หาได้ใส่ใจไม่ ขอเพียงท่านแม่อย่าได้พาตัวเองกลับเข้าสู่ขุมนรกเช่นนั้นอีก ทุกอย่างข้าจะแบกรับเอาไว้เอง”

“ตงหยาง แม่ขอบใจเจ้า แม่เองก็หาได้ใส่ใจคำคน ที่ผ่านมาแม่เพียงแต่คิดว่าจะทำเช่นไรให้พวกเจ้ามีพ่อเหมือนเช่นคนอื่น แต่มันกลับกลายเป็นว่าแม่ตัดสินใจผิด และความอดทนที่ผ่านมานั้นมันไร้ประโยชน์ ตอนนี้แม่หาได้มีความรักต่อชายผู้นั้นหลงเหลืออยู่ในใจ หากจะมีก็คงมีเพียงแค่ความเกลียดชังเท่านั้น คนเห็นแก่ตัวเช่นนั้นแม่หวังว่าสักวันเขาจะพบกับหายนะที่เขาก่อขึ้น”

“ท่านแม่ เช่นนั้นวันนี้พวกเราตามพี่ใหญ่ขึ้นเขาไปด้วยดีหรือไม่เจ้าคะ”

“วันนี้แม่มีงานปักที่ต้องเร่งมือให้เสร็จ พรุ่งนี้เป็นวันกำหนดส่งงานแล้ว แม่คงขึ้นเขาไปกับพวกเจ้าไม่ได้ หากเจ้าอยากไปก็ไปกับพี่ใหญ่ของเจ้าเถอะ”

“เช่นนั้น ข้าอยู่บ้านเป็นเพื่อนท่านแม่ก็แล้วกันเจ้าค่ะ ข้าลืมไปว่าข้ายังถอนหญ้าในแปลงผักยังไม่เสร็จเลย เอาไว้พรุ่งนี้ข้าค่อยไปหาของป่ากับพี่ใหญ่”

“เช่นนั้น ข้าไปเตรียมตัวขึ้นเขาก่อนนะขอรับท่านแม่ น้องสาวฝากเจ้าเลี้ยงล่อ แล้วก็แพะด้วยนะ อ้อยังมี เจ้าลูกหมาสองตัวนั่นอีก”

“ได้เจ้าค่ะพี่ใหญ่ เจ้าเทาเป็นล่อที่เชื่องมาก และข้าก็ชอบเจ้าเทามากเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ ส่วนแพะท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าดูแลได้ ส่วนเจ้าหมาน้อย ยังนอนหลับอยู่เลยเจ้าค่ะ”

หลินตงหยาง เดินขึ้นเขาพร้อมธนูและตะกร้าสะพายหลัง ในใจกำลังทบทวนถ้อยคำของชายชรา ถึงความสามารถ ทักษะที่เขาได้รับมาเมื่อคืนว่าเป็นจริงหรือไม่ ด้วยความร้อนใจเด็กชายจึงใช้วิชาตัวเบาที่เขาเพิ่งจะฝึกจนชำนาญได้เมื่อเร็ว ๆ นี้ รีบเข้าป่าลึกไปทันที ด้วยวิชาตัวเบาทำให้ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง ในกลางป่าลึกทันที

จากนั้นเขาก็เริ่มต้นจากฝ่ามือเก้าสุริยัน หลังจากซัดฝ่ามือออกไป ต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าก็หักทันที ต่อจากฝ่ามือเก้าสุริยัน ก็เป็นหมัดนพนภา ต่อด้วยธนูเจ็ดดาวสังหาร เสียดายที่เขาไม่มีกระบี่ ทำได้แค่เอากิ่งไม้มาทดสอบ วิชากระบี่อัสนีพิฆาตเท่านั้น

“อ่า ในที่สุด ข้าก็ไม่ได้ฝันไป ฮึ่มคอยดูเถอะ เจ้าพ่อสารเลว เจ้าซ่งเหอซีข้าจะทำให้เจ้าเสียใจไปจนวันตาย โทษฐานที่เจ้า ทำตัวชั่วช้าข้ามฝั่งเสร็จรื้อสะพาน บังอาจทรยศหักหลังท่านแม่คนงามของข้า ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะไปได้ไกลสักแค่ไหน” หลินตงหยางที่มีความแค้นฝังใจกับพ่อผู้ให้กำเนิดของร่างนี้ ได้ลั่นวาจาว่าจะเอาคืนให้สาสม

หลังจากที่ทดสอบทักษะความสามารถเสร็จแล้ว หลินตงหยางก็ล่าหมูป่า กวางป่า เก็บเอาไว้ในช่องเก็บของ นอกจากนี้เขายัง ล่าไก่ฟ้า กระต่ายป่า รวมไปถึงกวางยองตัวเมียได้อีกหนึ่งตัว เพราะตอนนี้เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วทำให้ร่างกายแข็งแรงกว่าคนปกติหลายเท่า กวางตัวเมียมีขนาดไม่ใหญ่มาก น้ำหนักอยู่ที่ 50-60 จิน เด็กชายสามารถแบกกลับไปได้ไม่ถือว่าลำบากจนเกินไป 

หลินตงหยางมีความคิดที่จะซื้อที่ดินเพิ่ม เพื่อทำการเพาะปลูก และซื้อบ่าวชายมาทำไร่ทำนา ซื้อบ่าวหญิงมาช่วยท่านแม่ทำงานบ้าน แต่ตอนนี้ต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้เสียก่อน เงินที่ขายเห็ดหลินจือครั้งนั้น สองพันตำลึงยังฝากเอาไว้ที่ร้านรับเงิน หากจะให้ดีคงต้องหาสมุนไพรล้ำค่าไปขายเสียแล้ว ตอนนี้เขามีวรยุทธ์แล้ว มันง่ายมาก ยิ่งมีวิชาตัวเบา ก้าวเท้าพริบตายิ่งทำให้ความรวดเร็วในการเดินทางมีมากขึ้นที่สำคัญไม่ต้องห่วงเรื่องความสูงหากพบเจอสมุนไพรล้ำค่าที่ขึ้นอยู่ตามหน้าผาเขาสามารถขึ้นไปเก็บได้ เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลินตงหยางก็หันหลังมุ่งหน้ากลับบ้านทันที โดยแบกกวางยองตัวเมียเอาไว้บนหลัง

ตอนกลับลงมาจากบนเขา พบเจอชาวบ้านที่ขึ้นไปหาผักป่าไม่น้อย แต่หลินตงหยางไม่ได้สนใจคนเหล่านั้น เขามุ่งหน้ากลับบ้านทันที เพราะในกลุ่มชาวบ้านมีสตรีปากยื่นที่เอาท่านแม่ของเขาไปนินทาว่าร้ายกันอย่างสนุกปากกับสะใภ้ใหญ่บ้านซ่ง 

“ท่านแม่ น้องสาวข้ากลับมาแล้ว”

“ตงหยางกลับมาแล้วหรือลูกเหตุใดจึงกลับมาช้านักล่ะ”

“พอดีว่าข้ามัวไปพิสูจน์ความฝันอยู่น่ะสิท่านแม่ ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเป็นที่ข้าคิดไปเอง”

“พี่ใหญ่ แล้วเป็นเยี่ยงไรเจ้าคะ เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องล้อเล่นกัน”

“แน่นอนว่าย่อมเป็นเรื่องจริง”

“เช่นนั้น เช่นนั้น พี่ใหญ่ช่วยสอนข้าจะได้หรือไม่”

“แน่นอน ว่าย่อมได้อยู่แล้ว”

 

“ตงหยาง กวางนี่ลูกจะเอาไปขายหรือไม่ หากเก็บเอาไว้ถึงพรุ่งนี้แม่กลัวว่าเนื้อจะไม่สดแล้ว”

“ท่านแม่ ข้าไม่ขายหรอกขอรับ เอาเก็บไว้กิน ส่วนของที่จะขายข้าย่อมมีอยู่แล้ว ตอนนี้ข้ามีวิชาติดตัวท่านแม่อยู่บ้านให้สบายสอนน้องสาวให้ร่ำเรียนเขียนอ่าน เพราะสตรีไม่สามารถเข้าเรียนได้ ข้าคิดว่าจะซื้อที่ดินเพิ่ม และสร้างบ้านใหม่ จากนั้นข้าจะซื้อบ่าว เพื่อมาทำการเพาะปลูก ท่านแม่ว่าดีหรือไม่”

“หากเจ้าว่าดี แม่ก็ตกลงตามใจเจ้า แต่อย่าลืมว่าเจ้าต้องไปเรียนที่สำนักศึกษา”