LOGINShare
บทที่ 8 : ผู้เฝ้าดูอดีต
publish date:
2026-07-21 15:27:17เมืองเอเดนยังคงเงียบงัน
ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีเสียงเครื่องจักร ไม่มีแม้แต่เสียงลม เหมือนทั้งเมืองถูกหยุดเวลาไว้ในคืนเดียวเมื่อ 17 ปีก่อน ไคยืนอยู่กลางจัตุรัส มองชายชราที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขา ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมเก่า ใบหน้ามีร่องรอยของกาลเวลา แต่ดวงตาของเขากลับยังคงชัดเจน เหมือนคนที่เห็นทุกอย่างเกิดขึ้น "นายเป็นใคร?" ไคถาม ชายชรามองเขา ก่อนยิ้มเล็กน้อย "คำถามนี้..." "เหมือนกับพ่อของเจ้ามาก" ไคชะงัก "นายรู้จักพ่อฉัน?" ชายชราไม่ได้ตอบทันที เขาหันไปมองรูปปั้นกลางเมือง รูปปั้นของเด็กที่ไม่มีเงา "ข้าไม่ได้แค่รู้จักเขา" "ข้าอยู่ที่นั่นในวันที่เขาส่งเจ้ามา" หัวใจของไคเต้นแรง "ส่งฉันมา?" ชายชราพยักหน้า "ใช่" "เจ้าไม่ได้เกิดที่นี่" "แต่เจ้าเริ่มต้นที่นี่" เรนที่ยืนอยู่ด้านหลังเดินเข้ามา "ระวังตัว" เขาพูดกับไค "ชายคนนี้คือหนึ่งในนักวิจัยของโครงการ Forgotten City" ไคมองชายชรา "นักวิจัย?" ชายชราหัวเราะเบา ๆ "อดีตนักวิจัย" "ตอนนี้ข้าเป็นเพียงคนที่เฝ้ารอ" ไคกำหมัด "รออะไร?" ชายชรามองตรงมาที่เขา "รอวันที่เด็กไม่มีเงาจะกลับมา" ทันใดนั้น พื้นใต้เมืองเริ่มสั่น เสียงกลไกเก่าดังขึ้นจากใต้ดิน ฝุ่นที่ปกคลุมอาคารเริ่มหลุดออก ไฟตามถนนเริ่มติดขึ้นทีละดวง เมืองเอเดน... กำลังตื่นขึ้น ชายชราเดินไปยังอาคารหลังหนึ่ง "ตามข้ามา" ไคเดินตามไป ภายในอาคารเต็มไปด้วยเอกสารและเครื่องมือเก่า บนผนังมีภาพจำนวนมาก ภาพของ Gate of Void ภาพของสิ่งมีชีวิตจากอีกโลก และภาพของเด็กคนหนึ่ง ไคหยุดตรงหน้าภาพนั้น มันคือภาพของเขา แต่ไม่ใช่ตอนเด็กธรรมดา ในภาพ... เขายืนอยู่หน้าประตู Void พร้อมกับเงาขนาดใหญ่ด้านหลัง "นี่คืออะไร?" ไคถาม ชายชราตอบ "ความจริงที่พวกเขาพยายามซ่อน" เขาเปิดเครื่องบันทึกเก่า เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น เสียงที่ไคไม่เคยลืม แม้จะจำไม่ได้ "ถ้าเจ้ากำลังฟังข้อความนี้..." "แสดงว่าไคกลับมาแล้ว" ไคนิ่งไป เสียงนั้น... เป็นเสียงของพ่อเขา "ลูกชายของฉัน..." เสียงในบันทึกพูดต่อ "ถ้านายเห็นสิ่งนี้" "แสดงว่าฉันไม่สามารถกลับไปหาได้" ไคกำมือแน่น น้ำตาเริ่มไหลโดยไม่รู้ตัว "อย่าเกลียด Void" เสียงของพ่อดังขึ้น "เพราะ Void ไม่ใช่ศัตรู" "ศัตรูที่แท้จริง..." เสียงหยุดไป เหมือนมีบางอย่างรบกวนการบันทึก ก่อนประโยคสุดท้ายจะดังขึ้น "คือมนุษย์ที่พยายามใช้มัน" ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านนอก อาคารสั่นอย่างรุนแรง เรนมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป "มีคนตามมา" บนถนนของเมืองเอเดน กลุ่มคนในชุดเกราะสีดำกำลังเดินเข้ามา สัญลักษณ์บนชุดของพวกเขาไม่ใช่ของหน่วยเก็บกวาด Void แต่เป็นสัญลักษณ์ที่เก่ากว่า องค์กรที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ ชายชรามองพวกเขาผ่านหน้าต่าง "พวกเขามาแล้ว..." ไคถาม "ใคร?" ชายชราตอบด้วยเสียงจริงจัง "คนที่สร้างเจ้า" ประตูอาคารถูกเปิดออกอย่างแรง ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เขามองไคด้วยรอยยิ้ม "ในที่สุดก็พบกัน" "เด็กหมายเลขศูนย์" ไคมองเขา "หมายเลขศูนย์?" ชายคนนั้นหัวเราะ "ใช่" "เพราะก่อนจะมี Children of Void ทั้งหมด..." "มีเพียงเจ้าคนเดียว"
Latest chapter
บุตรแห่งความว่างเปล่า บทที่ 40 : สภาผู้เขียน (ตอนที่ 2/2)
เสียงหัวเราะยังคงดังก้องอยู่เหนือท้องฟ้า ตัวอักษรสีทองนับล้านตัวแตกสลายเป็นละอองแสง รอยแยกสีขาวค่อย ๆ ถูกความมืดกลืนกิน แสงอาทิตย์หายไป ท้องฟ้าทั้งผืนกลายเป็นสีดำสนิท สมาชิกสภาผู้เขียนทั้งสามคนเงยหน้ามองพร้อมกัน ชายคนกลางกำหนังสือสีขาวแน่น ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "เป็นไปไม่ได้..." "ผนึกยังไม่ควรแตก" เสียงนั้นหัวเราะอีกครั้ง "ผนึก..." "ไม่มีวันขังข้าไว้ได้ตลอดกาล" ทันใดนั้น มือขนาดมหึมาที่สร้างจากความมืดยื่นออกมาจากรอยแยก มันไม่ใช่มือของมนุษย์ นิ้วทั้งห้านิ้วประกอบด้วยตัวอักษรสีดำที่บิดเบี้ยว เพียงแค่ปรากฏตัว พื้นดินทั่วโลกก็สั่นสะเทือน ผู้ถือคัมภีร์หลายคนทรุดลงกับพื้น พลังในคัมภีร์เริ่มคลุ้มคลั่ง แม้แต่คัมภีร์แห่งจุดกำเนิดของไคก็เปิดออกเอง หน้ากระดาษพลิกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดที่หน้าหนึ่ง ข้อความปรากฏขึ้นเอง "คำเตือนระดับสูงสุด" "ผู้ลบเรื่องราวกำลังตื่น" Zero รีบอ่านข้อมูล ใบหน้าของเขาซีดลง "ถ้าผู้ลบเรื่องราวตื่นเต็มที่..." "ทุกเรื่องราวจะถูกลบ" ครอว์ลดดาบลงทันที แม้แต่ Black Raven ก็หยุดต่อสู้ เพราะศัตรูที่แท้จริง... ไม่ใช่กันเ
บุตรแห่งความว่างเปล่า บทที่ 40 : สภาผู้เขียน (ตอนที่ 1/2)
รอยแยกสีขาวบนท้องฟ้าขยายตัวออกอย่างช้า ๆ เมฆทั้งหมดถูกผลักออกจากกัน แสงสีเงินส่องลงมายังสนามรบ ทั้งฝ่าย Children of Void และ Black Raven ต่างหยุดการต่อสู้โดยไม่ได้นัดหมาย ไม่ใช่เพราะคำสั่ง แต่เพราะร่างกายของทุกคนไม่สามารถขยับได้ แรงกดดันมหาศาลปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด บุคคลสามคนในชุดคลุมสีขาวค่อย ๆ ลอยลงสู่พื้น ใบหน้าของพวกเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากเรียบไร้อารมณ์ แต่ละคนถือหนังสือสีขาวเล่มหนึ่ง หนังสือไม่มีชื่อ ไม่มีลวดลาย แต่เพียงแค่เปิดออก ตัวอักษรสีทองนับไม่ถ้วนก็ลอยเต็มท้องฟ้า นักเขียนก้าวออกมาข้างหน้า เป็นครั้งแรกที่เขาคุกเข่าลงต่อหน้าผู้ใด "ขอคารวะ..." "สภาผู้เขียน" เรนเบิกตากว้าง "นักเขียน...คุกเข่า?" Zero พูดเบา ๆ "ถ้าเขาเป็นผู้เขียนเรื่องราว..." "งั้นคนพวกนี้..." ชายคนกลางของสภาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "พวกเราคือผู้ตรวจสอบ" "ผู้รักษาสมดุลของเรื่องราว" "และผู้ตัดสินนักเขียน" ไคกำดาบแน่น "พวกคุณคือคนสร้างโลกนี้หรือ?" ชายคนเดิมส่ายหน้า "ไม่" "พวกเราสร้างกฎ" "ส่วนนักเขียน..." "คือผู้สร้างเรื่อง" ทันใดนั้น หนังสือสีขาวของชายคนกลางเปิดออกเอง ตัวอ
บุตรแห่งความว่างเปล่า บทที่ 39 : สงครามผู้ถือคัมภีร์ (ตอนที่ 2/2)
ฝูงอีกาสีดำบินปกคลุมท้องฟ้าจนแสงอาทิตย์มืดลง ลมหนาวพัดผ่านฐานบัญชาการของ Children of Void ทุกคนเข้าสู่ตำแหน่งรบ ผู้ถือคัมภีร์รุ่นใหม่ต่างจับอาวุธแน่น แม้หลายคนจะยังควบคุมพลังของตัวเองไม่ได้ ชายสวมหน้ากากอีกาก้าวลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา เขาถอดหน้ากากออกช้า ๆ เผยให้เห็นชายวัยประมาณสามสิบปี ดวงตาสีแดงเข้ม บนหน้าผากมีรอยสลักเป็นรูปปีกอีกา เขายิ้มบาง ๆ "ข้าชื่อ..." "ครอว์ (Crow)" "ผู้นำของ Black Raven" ไคชักดาบ Asterion ออกมา "นายไล่ล่าผู้ถือคัมภีร์ไปเพื่ออะไร" ครอว์มองไคด้วยสายตาเย็นชา ก่อนยกคัมภีร์ทั้งสามเล่มที่สะพายไว้ "เพื่อปกป้องโลก" ทุกคนชะงัก เรนขมวดคิ้ว "ปกป้อง?" ครอว์พยักหน้า "ยิ่งมีผู้ถือคัมภีร์มากเท่าไร" "ผู้ลบเรื่องราวก็ยิ่งตื่นเร็วขึ้น" "ถ้ากำจัดผู้ถือคัมภีร์ให้หมด..." "โลกก็จะรอด" Zero รีบเปิดคัมภีร์แห่งจุดกำเนิด ตัวอักษรหลายหน้าปรากฏขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะหยุดอยู่ที่ข้อความหนึ่ง 'จำนวนผู้ถือคัมภีร์มีผลต่อการคลายผนึก' Zero เงียบไป "เขา..." "พูดความจริง" บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที แม้แต่ไคเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเช่นนี้ ครอว์กางแขนออก "เห็นหรือยัง"
บุตรแห่งความว่างเปล่า บทที่ 39 : สงครามผู้ถือคัมภีร์ (ตอนที่ 1/2)
เจ็ดวันหลังจากผู้ถือคัมภีร์รุ่นใหม่เริ่มปรากฏตัว โลกเข้าสู่ความโกลาหลอย่างรวดเร็ว เมืองหลายแห่งถูกแบ่งออกเป็นเขตอิทธิพลของผู้ถือคัมภีร์ บางคนตั้งตนเป็นผู้พิทักษ์ คอยปกป้องผู้คนจากสัตว์ประหลาดและพลังที่ควบคุมไม่ได้ ขณะที่อีกหลายคนใช้พลังสร้างกองกำลังของตนเอง ยึดครองเมืองและทรัพยากร รัฐบาลของหลายอาณาจักรเริ่มสูญเสียอำนาจ ผู้คนต่างหวาดกลัวว่าโลกกำลังเข้าสู่ยุคที่ "ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด" ภายในฐานบัญชาการแห่งใหม่ของกลุ่ม Children of Void ซึ่งสร้างขึ้นจากซากป้อมปราการร้างกลางหุบเขา ไคกำลังประชุมกับเรน, Zero, โนอาห์ และเอล บนโต๊ะหินมีแผนที่ขนาดใหญ่ จุดแสงสีแดงปรากฏขึ้นมากกว่าห้าสิบจุด Zero รายงานข้อมูล "ภายในสัปดาห์เดียว..." "เราพบผู้ถือคัมภีร์แล้ว 53 คน" "และมีอย่างน้อย 18 คน ที่ใช้พลังโจมตีผู้บริสุทธิ์" เรนกำหมัดแน่น "ถ้าปล่อยไว้แบบนี้..." "สงครามจะยิ่งขยาย" โนอาห์พยักหน้า "ที่น่ากังวลกว่านั้น..." "มีคนกำลังตามล่าผู้ถือคัมภีร์คนใหม่" ไคเงยหน้าขึ้น "อัลเทียร์?" โนอาห์ส่ายหน้า "ไม่ใช่" "มีอีกกลุ่มหนึ่ง" เขาวางตราสัญลักษณ์สีดำรูปอีกาดวงตาแดงลงบนโต๊ะ "พวก
บุตรแห่งความว่างเปล่า บทที่ 38 : ผู้ถูกเลือกคนใหม่ (ตอนที่ 2/2)
สามวันผ่านไป โลกทั้งสองไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ข่าวลือเกี่ยวกับ "หนังสือประหลาด" แพร่กระจายไปทุกทวีป มีคนที่ได้รับพลังจนสามารถควบคุมไฟ สายฟ้า น้ำแข็ง หรือเงามืดได้ บางคนใช้พลังเพื่อช่วยเหลือผู้คน แต่บางคนกลับใช้มันเพื่อยึดครองเมืองและสร้างความหวาดกลัว โลกกำลังเข้าสู่ยุคใหม่ ยุคแห่งผู้ถือคัมภีร์ ภายในห้องประชุมลับของอาณาจักรน็อกซ์ กษัตริย์ชั่วคราว อาเธอร์ กำลังฟังรายงานจากหน่วยสอดแนม "พบผู้ถือคัมภีร์ใหม่แล้วทั้งหมด 27 คน" นายทหารกล่าว "และจำนวนยังคงเพิ่มขึ้น" อาเธอร์มองแผนที่ จุดแสงสีแดงค่อย ๆ ปรากฏทั่วโลก "ส่งคนไปเฝ้าดู" "ห้ามเข้าโจมตี" "เรายังไม่รู้ว่าใครเป็นมิตรหรือศัตรู" ขณะเดียวกัน... ไคและพรรคพวกเดินทางออกจากดินแดนจันทราสีดำ ระหว่างทาง พวกเขาพบหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ถูกไฟไหม้ บ้านหลายหลังพังเสียหาย ผู้คนบาดเจ็บจำนวนมาก เรนรีบวิ่งเข้าไปช่วย "เกิดอะไรขึ้น!" ชายชราคนหนึ่งตอบด้วยน้ำเสียงสั่น "เด็กคนหนึ่ง..." "เขาเจอหนังสือสีดำ" "แล้วทุกอย่างก็..." เสียงร้องไห้ดังมาจากท้ายหมู่บ้าน ไครีบวิ่งตามไป กลางลานกว้าง เด็กชายอายุราวสิบสองปีนั่งกอดเข่า ในมือของเขามีคัมภ
บุตรแห่งความว่างเปล่า บทที่ 38 : ผู้ถูกเลือกคนใหม่ (ตอนที่ 1/2)
รุ่งเช้าหลังจากวิหารแห่งจันทราพังทลาย ท้องฟ้าทั่วโลกเปลี่ยนไป เศษกระดาษสีดำหลายพันแผ่นยังคงลอยอยู่เหนือผืนฟ้า ราวกับหิมะที่ไม่มีวันละลาย ไม่ว่าประเทศ เมือง หรือหมู่บ้านใด ต่างมองเห็นภาพเดียวกัน บางคนคิดว่ามันคือปาฏิหาริย์ บางคนเชื่อว่าเป็นลางร้าย แต่ไม่มีใครรู้ว่า... ทุกแผ่นกำลังเลือก "เจ้าของ" ของมัน ไคยืนอยู่บนหน้าผา มองเศษกระดาษปลิวผ่านเหนือศีรษะ เขายื่นมือออกไป เศษกระดาษแผ่นหนึ่งลอยเข้ามาใกล้ แต่ก่อนจะสัมผัสมือ มันก็เปลี่ยนทิศทาง ราวกับรู้ว่าไคไม่ใช่ผู้ที่มันกำลังตามหา นักเขียนเดินมายืนข้างเขา สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง "เริ่มแล้ว..." ไคหันไปถาม "อะไรเริ่ม" นักเขียนตอบโดยไม่ละสายตาจากท้องฟ้า "ยุคของผู้ถือคัมภีร์" เรนเดินเข้ามา "มันไม่ใช่เรื่องดีเหรอ" นักเขียนส่ายหน้า "ไม่" "เพราะผู้ที่ถูกเลือก..." "ไม่ได้เป็นคนดีเสมอไป" ภาพเปลี่ยนไปยังเมืองเล็กแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของโลก เด็กสาวอายุประมาณสิบหกปีนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดเก่า จู่ ๆ เศษกระดาษสีดำก็ลอยผ่านหน้าต่าง ตกลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ ทันทีที่เธอแตะมัน ตัวอักษรสีเงินก็ปรากฏขึ้น ยืนยันผู้ถือ
You May Also Like
ข้าเกิดใหม่เป็นคุณหนูตกอับตระกูลบัณฑิต
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค34.3K viewsสามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ
กัญจารีย์3.4K viewsUndisclosure
Jes/JinMingZin/Quendaya/ThisDamnSoul 4.1K viewsปีศาจสาวและเหล่าฮาเร็มของนาง
ซูเมี่ยวหลิง2.2K viewsอวี๋เซิง หัตถ์เทวะจากวันสิ้นโลก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.2K viewsสามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว
กัญจารีย์6.1K viewsสาวผู้เยียวยาผู้มีรอยแผลของอัลฟ่า
Sada Vii220 viewsม่านหมอกลวงตา มายาลวงใจ
ซูเล่อเหยียน816 views
