บทที่ 9

แม้ว่าจะชูช่ออยู่เพียงดอกเดียว ทว่ากลีบดอกที่กำลังจะเผยอบานกลับยังคงยืนหยัดงดงาม แม้ว่าพระพิรุณจะสาดซัดครั้งแล้วครั้งเล่า

แม้ว่าลมแรงจะพัดโบกจนเอนไหว บัวดอกนั้นก็ยังคงชูช่อเหนือน้ำอย่างมั่นคงเช่นเดิม

“ข้าจะเป็นดังปทุมดอกนั้น” ซูฉิงเยี่ยนพึมพำคนเดียวเบาๆ สายตายังคงจดจ้องไปยังบัวดอกนั้น

ใบหน้าเรียบเฉยปรากฏรอยยิ้มแห่งความหวังขึ้นมา ชั่วขณะกลับมีสายลมหอบหนึ่ง ซัดสาดสายฝนเข้ามายังศาลา ทว่าร่างของนางยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ขณะที่คนอื่นๆ บ้างก็ถอยหลังกลับเข้าไปหลบ บ้างก็รีบยกมือขึ้นบดบัง บ้างก็โค้งตัวหลบสายฝนพัลวัน

“คุณหนูเจ้าคะ” ซวงเอ๋อร์เรียกเสียงเบาทั้งยังเดินเข้ามาสะกิด

ซูฉิงเยี่ยนขมวดคิ้ว เมื่อมองเห็นบ่าวไพร่ของคฤหาสน์ที่กำลังกางร่มเดินเข้ามายังศาลา ด้านหลังบ่าวคนนั้นยังมีรถม้าของตระกูลจอดอยู่

นางไม่ต้องเดาก็แน่ใจแล้วว่าบิดาให้คนมารับนางกลับ และสาเหตุก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องการมาเยือนจวนตระกูลซูของถานเจียง เพราะก่อนหน้านี้บิดาให้คนมาเร่งรัดนางหลายครั้งเพื่อให้นางกลับให้ทันเวลา

“ไปเถิด ข้าถ่วงเวลาได้เพียงเท่านี้ อย่างไรเสียก็ต้องกลับไปเผชิญหน้า” ซูฉิงเยี่ยนหมุนตัวไปมองบัวดอกนั้นเป็นครั้งสุดท้าย

ร่างงามเดินแทรกตัวผ่านผู้คนที่ยังคงหลบฝนออกไปอย่างระมัดระวัง ในใจก็ครุ่นคิดเกี่ยวกับงานมงคลที่กำลังจะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เนื่องจากความพยายามของนางไร้ผล ถานเจียงไม่เพียงยกเลิกงานมงคลไม่สำเร็จ ตอนนี้แม้แต่เรื่องที่นางโกหกเอาไว้ว่านางมีคนรักอยู่ ก็ย้อนกลับมาทำร้ายนางเข้าแล้ว

หลังจากบิดาของนางรู้เรื่องที่นางมีคนรัก ทั้งยังเป็นคนธรรมดาที่แม้แต่ตัวนางเองยังไม่กล้าที่จะบอกว่าเป็นใคร เขาก็ยื่นคำขาดว่าไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องแต่งงาน ไม่อย่างนั้นจะตัดขาดกับนาง ไม่ให้นางใช้แซ่ซู ทั้งยังจะไล่นางออกไปจากจวนเรื่องเหล่านั้นนางไม่กังวลเท่ากับเรื่องที่นางเห็นใบหน้าที่ดูจะแก่ตัวลงทันใดของบิดา ในตอนที่เอ่ยออกมาว่านางกำลังทำให้เขาผิดหวังในตัวนาง

บิดาบังเกิดเกล้าที่บอกว่าผิดหวังในตัวบุตรสาว!!!

ซูฉิงเยี่ยนก้าวเดินออกไปจากศาลาหลิวชิง โดยมีซวงเอ๋อร์ที่รับร่มมายืนประจำตำแหน่งอยู่ข้างหลัง ร่างอรชรค่อยๆ ก้าวเดินออกห่างจากศาลาหลิวชิง กระทั่งขึ้นรถม้าหญิงสาวก็ไม่รู้ตัวว่ามีสายตาคมคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางด้วยสีหน้าหลากหลาย

“นั่นมิใช่คุณหนูใหญ่ตระกูลซูหรอกหรือ”

“หมายถึงแม่นางซูฉิงเยี่ยน คนที่กำลังจะแต่งกับมือปราบถานน่ะหรือ”

เยวี่ยเทียนฉีดึงสายตากลับมาจากรถม้าที่กำลังวิ่งห่างออกไป เสียงพูดคุยของผู้คนที่กำลังหลบฝนอยู่ในศาลาดังขึ้นทันทีที่หญิงสาวลับตาไป

และก็เป็นสิ่งที่เขากำลังคิดที่จะหาคำตอบอยู่พอดี

“ใช่เป็นนางนั่นแหละ ข้าเคยเจอนางบ่อยๆ เพราะนางไปที่โรงทานหลายครั้ง”

“คุณหนูตระกูลร่ำรวยขนาดนั้น ทำไมมาเดินอยู่นอกเมืองเช่นนี้ เจ้าจำผิดหรือไม่”

“เจ้าไม่รู้หรือว่านางไม่ค่อยใส่ใจเรื่องความสะดวกสบายเช่นคุณหนูตระกูลอื่นๆ นางออกจะจิตใจดีงาม ไม่ถือเนื้อถือตัวสักนิด วันก่อนข้าได้ยินมาว่านางช่วยแม่ลูกคู่หนึ่งที่เดินทางมาจากนอกเมืองเพื่อขายตัวเป็นทาส ตอนนั้นมีแม่เล้ากำลังชักชวนให้พวกนางขายตัวเข้าหอนางโลม ทั้งยังเสนอราคาให้ในราคาที่ต่ำแสนต่ำ คุณหนูซูผ่านมาพอดีนางจึงรับสองแม่ลูกนั้นไว้ ให้สองคนไปทำงานในจวน ทั้งยังจ่ายค่าแรงให้ด้วย”

“ไม่เพียงแต่หน้าตาสะสวย กิริยาก็งดงาม จิตใจก็ดี นางแต่งให้มือปราบเช่นนี้นับว่าคู่ควรแล้ว”

“บุรุษล้ำเลิศ แต่งฮูหยินที่เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติ และนามสมบัติ นับเป็นกิ่งทองใบหยกโดยแท้”

เยวี่ยเทียนฉีที่ตอนนี้หันหลังกลับไปคล้ายกำลังชื่นชมบุปผา แท้ที่จริงเขากำลังรับฟังรายละเอียดอยู่เงียบๆ คิ้วเข้มขมวดเป็นปมแน่น บอกไม่ถูกว่าในตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร

ในตอนที่เขากำลังยืนชื่นชมธรรมชาติท่ามกลางสายฝน เขาคล้ายรู้สึกว่ามีหญิงสาวเดินผ่านด้านหลังของตน ที่จริงเขาไม่เคยใส่ใจว่าใครจะเดินสวน เดินชน หรือแม้กระทั่งตั้งใจเอาตัวเข้ามาใกล้เขา ไม่ว่าหญิงสาวนางนั้นจะงดงาม จนได้ชื่อว่าสะคราญโฉมที่สุดในแคว้นก็ตาม

ทว่าเป็นกลิ่นหอมเย็นขุมหนึ่งที่ลอยผ่านไปต่างหากที่ทำให้เขาชะงัก กลิ่นหอมเย็นที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสงบ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายมีคล้ายไม่มีในขณะเดียวกัน

จังหวะที่หันกายไปมองหญิงสาวอย่างแนบเนียน เพียงเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท เขาก็เห็นนางยืนจ้องมองดอกบัวในบึงอย่างใจจดใจจ่อ ในสายตาเขานั้นนางไม่ได้งดงามจนไม่อาจละสายตาไปได้ เนื่องจากเขาเคยพบหญิงสาวที่หน้าตาสะสวยในวังหลวงมานักต่อนัก ทุกนางล้วนอรชรอ้อนแอ้นน่าหลงใหล

ทว่าซีกหน้าด้านข้างที่แม้จะฉายชัดถึงความว้าวุ่นในใจ แต่เขากลับยังรู้สึกว่านางช่างน่ามองนัก

ด้วยความสงสัยเขาจึงมองนางสลับกับดอกบัวในบึงกว้าง ในใจก็พยายามครุ่นคิดว่านางกำลังมองสิ่งใด ปทุมงดงามนับร้อยที่ชูช่อในบึง มีดอกไหนที่นางปรารถนา นางจึงได้จ้องมองนิ่งและเนิ่นนานเช่นนั้น กระทั่งนางขยับริมฝีปากสีระเรื่อคล้ายกำลังรำพึงกับตัวเอง

‘ข้าจะเป็นดังปทุมดอกนั้น’

เขารู้จากการอ่านริมฝีปากอวบอิ่มของนาง และเขาคิดว่าเขารู้ว่านางหมายถึงดอกบัวสีชมพูอมม่วงดอกหนึ่งที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำอย่างโดดเดี่ยว ลมพัดวูบไหว สายฝนซัดสาด ทว่าบัวดอกนั้นเพียงไหววูบเล็กน้อย จากนั้นก็ยังคงเอนกลับมายืนหยัดอยู่ท่ามกลางสายลม และพายุฝนที่โหมกระหน่ำ

‘เจ้าพานพบเรื่องหนักอกหนักใจเพียงใดหนอจึงได้ดูเหนื่อยล้าเช่นนี้’

เยวี่ยเทียนฉีสะดุ้งกับคำถามห่วงหาอาทรที่ผุดขึ้นในใจ เขาไม่เคยแอบมอง หรือลอบพิจารณาผู้ใดนานเช่นนี้มาก่อน ยิ่งอีกฝ่ายเป็นหญิงสาวด้วยแล้ว เขาแทบจะไม่เคยเสียเวลามอง

เขาดึงสายตากลับทันทีที่รู้ตัว ทว่ากลับพบว่าตัวเองยังคงปรารถนาเพียงแค่ได้ลอบมองเพียงซีกหน้าด้านข้างของนางจนยากจะห้ามใจ