Home / รักโบราณ / บุปผาซ่อนไฟ / ตอนที่101 อ่อนหัด

Share

ตอนที่101 อ่อนหัด

last update publish date: 2026-09-24 20:35:56

“หึ ๆ สมแล้วกับการเป็นพ่อบ้านสกุลแม่ทัพ หูตาว่องไว เฉลียวฉลาดและมากด้วยฝีมือ แต่คืนนี้...ข้าผู้น้อย
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่149 หนึ่งดียว

    ก่อนฟ้าสาง ภายในห้องนอนของท่านแม่ทัพ ร่างบางที่ยังเปลือยเปล่า กำลังพลิกกายอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ หญิงสาวซุกไซ้ใบหน้ากับท่อนแขนแกร่ง โดยที่ดวงตาของนางยังคงหลับพลิ้ม ก่อนที่นางจะลืมตาขึ้น ด้วยความแตกตื่น เมื่อรับรู้ว่าตอนนี้ นางนอนหนุนแขนของสามี และบนกายของนางไร้ซึ่งอาภรณ์ “ตื่นแล้วหรือ” แม่ทัพหนุ่มพลิกกาย นอนตะแคงโอบร่างของภรรยาจากด้านหลัง พร้อมกับซิบถาม ด้วยน้ำเสียงปนหยอกเย้า ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาไม่รู้ว่านางไปเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด จึงสามารถ ทำให้เขา ลุกไปจากเตียงไม่ได้เลย แม้เพียงครึ่งก้าว ไม่สิ! เขาเดินไม่ได้ต่างหาก... “ท่านพี่ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้าทำให้ท่านตื่นหรือไม่” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้างามแดงก่ำ ลามไปจนถึงลำคอ ด้วยความขัดเขิน ยิ่งเวลานี้ท่อนแขนของเขา ได้รั้งร่างนางให้แนบชิด กับร่างเปลือยเปล่าของเขา ไหนจะท่อนล่างของเขากำลังขยับ เสียดสีกับก้นของนางอยู่อีกด้วย “ไม่เลย...เจ้านอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ ฟ้ายังมิทันสว่างเลย” แม่ทัพหนุ่มกระชับกอดภรรยาเอาไว้แน่น พร้อมกับพยายามปรับลมหายใจของตนเอง ให้สงบลงท

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่148 เร่าร้อน

    หลิวอินอิน รู้สึกเสียวซ่านไปทั้งกาย เมื่อถูกมือหยาบกร้านของสามี สัมผัสบีบเค้นสองเต้าของนาง เสียงครางต่ำในลำคอของสามี ทำให้หญิงสาวไม่สนแล้วว่าจะเป้นนางที่เริ่มก่อน หญิงสาวเลื่อนมือไปดึงสายผูกเสื้อของสามีออก ก่อนจะกระชากสาบเสื้อเขาเผยให้เห็นแผ่นอกกว้าง ร่างงามโน้มต่ำ ด้วยท่วงท่าเย้ายวน โดยที่มือของแม่ทัพนุ่มยังคงอยู่ที่ดอกบัวคู่งาม “ข้า...ไม่เคย” หญิงสาวเอ่ยอกมาด้วยเสียงแหบพร่า นั่นทำให้มือหยาบเลื่อนจากทรวงอกงาม ลงไปตามผิวเนียนละเอียด แล้วหยุดลงที่เอวขอดกิ่ว อ๊ะ! พลังแขนของเขาเหลือเฟือนัก เพียงออกแรงเล็กน้อย ร่างบางถูกยกขึ้นให้พ้นกายหนา หญิงสาวนั่งทำหน้างก ก่อนที่นางจะครางออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาพลิกตะแคงร่างมาหานาง มือหนาเลื่อนลงมาที่หน้าท้องแบนราบของนาง เลื่อนต่ำลงจนถึงขอบกางเกง แล้วเขาจึงออกแรงรั้งกางเกงนอนเนื้อบางของนาง ให้เคลื่อนลงไปอย่าที่ข้อเท้า ก่อนจะถูกกระชาดเพียงครั้ง หลุดพ้นไปจากปลายเท้าของนาง เท่ากับเวลานี้ นางนั่งกึ่งนอนชั้นเข่าเปิดอ้าสองขา อยู่ต่อหน้าเขาที่เอาแต่จับจ้อง อยู่ที่เนินเนื้อที่มีปุยขนเพียงบางเบา ด้วยแววตาสื่อความหมายชัดเจน อ๊ะ...อ่าร์!

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่147 ปลุกเร้า

    “อือ...”เสียงครางต่ำดังขึ้นจากข้างใบหู นั่นยิ่งทำให้ร่างหนาแข็งทื่อราวท่อนไม้ มากกว่าเดิมหลายเท่านัก เกิดอะไรขึ้นกัน ไยนางจึงทำเช่นนี้อย่างไรสติไปได้ ก่อนที่ความรู้สึกหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในความคิด แม่ทัพหนุ่มคว้ามือของภรรยามากุมไว้ ไม่มีการตอบโต้หรือปัดป้อง คงมีเพียงการขยับกายบดเบียดตัวเขา อย่างคนไร้สติรับรู้“ข้าแค่ไปอาบน้ำครู่เดียว ใครลงมือต่อนางกัน”แม่ทัพหนุ่มรำพันอยู่ในใจ เมื่อนึกถึงสาเหตุ ที่ทำให้ภรรยาแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา มันมิใช่วิสัยปกติของนางเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่แต่งงานกันมาจะขวบเดือน นางกับเขาล้วนมีระยะห่างต่อกันเสมอ กลิ่นอ่อน ๆ ที่เขาสัมผัสได้ ตอนที่ออกจากห้องอาบน้ำ คงเป็นต้นเหตุของอาการที่ภรรยาเป็นอย่างแน่นอน นางดูเก่งกาจ แต่ท้ายที่สุดนางก็เพียงคุณหนูในหอห้อง ที่ยังมิทันเล่ห์กลคนพาลอยู่ดี“ท่านพี่ข้าร้อน”คำพูดคล้ายคนละเมอ ทำให้แม่ทัพหนุ่ม รีบพลิกตะแคงตัวมองภรรยา ที่เวลานี้ดึงทึ้งเสื้อผ้าบนกายอย่างไร้สติ กรามแกร่งขบกันแน่น เมื่อต้องตัดสินใจ ว่าเขาจะช่วยนางหรือทนเห็นนางทรมาน“อื้อ...”เสียงครางต่ำของนาง ในตอนที่มือบอบางนั้น เลื่อนลงไปยังเนินอกของนางเอง ทำให้แม่ทัพหนุ่มต

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่146 ข่มกลั้น

    เมืองหลวง ณ จวนแม่ทัพจ้าว ภายในห้องนอนอันโอ่อ่า ร่างระหงของภรรยาแม่ทัพ กำลังเอนกายเหยียดยาวอยู่บนเตียงนอนกว้าง หญิงสาวหลับตานิ่งด้วยความเหนื่อยล้า ภายนอกผู้คนจะมองเพียงว่า นางมีชีวิตที่สุขสบาย แต่ไหนเลยใครจะรู้ ว่าการที่นางจะต้องแบกชะตาของคนสองคน ไว้ด้วยตัวคนเดียว มันเหน็ดเหนื่อยเพียงใด แต่นี่คือสิ่งที่นางต้องทำ ตราบใดที่เรื่องของพี่สาวไม่กระจ่าง และครอบครัวยังถูกเพ่งเล็งอยู่แบบนี้ นางต้องทำให้จิ้งจอกร้าย โผล่ออกมาทั้งตัวเสียที ตึก ๆ เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา ไม่ได้ทำให้นางแสดงท่าทีใด เพราะรู้ดีว่าคนที่เดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวขอนางกับสามีได้ ย่อมต้องเป็นคนที่ได้รับอนุญาต จนกระทั้งเสียงประตูห้องเปิดออก แม้จะแผ่วเบา ทว่าสำหรับแล้ว มันดังชัดเจนเลยทีเดียวจนกระทั้งกลิ่นกายอันคุ้นเคย ลอยผ่านจมูกให้นางได้รับรู้ ว่าผู้ที่มาหาใช่ใครอื่นไม่ แต่เป็นสามีของนางเอง ชายผู้ที่ถูกขนานนามว่าพิการจนไร้ค่า เขากลับไม่คิดระวังตัวกับนางที่เป็นภรรยา เลยสักนิด ในเมื่อเขาไม่อยากที่จะบอกสิ่งใดกับนาง นางก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยากรู้ จนเพิ่มปัญหาให้แก่ตนเอง ร่างงามทำเพียงขยับตัวเล็กน้อย ภายใต

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่145 ขบขัน

    อาหารมื้อแรก ของการเดินทางสู่เมืองหลวงได้เสร็จสิ้นลง ทุกคนในคณะเดินทาง หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว จึงพากันก้าวเดินออกจากจุดพักม้า ต้ากวงและชุ่นชาง คนขับรถม้าทั้งสอง ได้ออกมารอท่าอยู่ก่อนแล้ว เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเดินส่วนผู้ติดตามจากเมืองหลวง ที่นั่งร่วมโต๊ะกับทั้งคู่ เมื่อตอนที่อยู่ในจุดพักม้า ต่างพากันเดินก้มหน้า เลี่ยงไปยังรถม้าของนายตนเอง ด้วยไม่คิดว่าอาหารมื้อแรกนี้ พวกเขาแทบจะหมดเนื้อหมดตัว กับอาหารเพียงไม่กี่จาน ส่วนคนขับรถม้าชั้นต่ำสองคน กลับสามารถจ่ายได้อย่างสบายใจ ไม่มีแสดงท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจหรือแม้แต่น้อย ช่างเป็นเรื่องน่าขายหน้านัก หากนายท่านของพวกเขารู้เรื่องนี้ มิรู้ว่าจะถูกตำหนิมากแค่ไหน “ดูแล้วก็น่าสงสาร อาหารแก้มื้อเดียว ถึงกับไร้เรี่ยวแรงจะเดิน กว่าจะถึงเมืองหลวง คงไม่ได้ถึงขั้นแทะเปลือกไม้กินหรอกนะ ฮ่า ๆ” ชุ่นชางเอ่ยขึ้นเบา ๆ ก่อนที่เขาจะเดินเลยผ่าน ไปยังรถม้าเสบียงของตนเอง และนั่นทำให้สหายรักอย่างต้ากวง หัวเราะร่าอย่างมีความสุข ในความทุกข์ ของคนจากเมืองหลวง ที่ต้องเสียเงินมากมายกับอาหารเพียงมื้อเดียว ผู้อ่อนเยาว์คิดที่จะเทียบ

  • บุปผาซ่อนไฟ   ตอนที่144 ท้าทาย

    “เพียงแค่คนขับรถม้า เอาความกล้าใดที่จะนั่งร่วมโต๊ะ กับพวกข้า! มิเจียมตนนัก!” ต้ากวงที่กำลังจะหย่อนก้นลงนั่ง จำต้องชะงักค้าง เมื่อได้คำพูดจากผู้ติดตาม ของขุนนางทั้งสามที่มาจากเมืองหลวง เอ่ยขึ้นขัดจังหวะเขา นั่นทำให้ต้ากวง ที่ยังอยู่ในท่าเตรียมนั่งลง ช้อนสายตามองไปยังผู้พูด ก่อนที่เรียวปากหนาจะแสยะยิ้ม จนคนมองผงะไปเล็กน้อย “ที่นี่คือจุดพักม้า มิใช่จวนขุนนาง จะเป็นชาวบ้าน หรือแม้แต่ราชวงศ์ ล้วนมีสิทธิ์ที่จะนั่งร่วมกัน โต๊ะนี้เป็นข้าสองคนมาถึงก่อน ผู้ที่คิดแย่ง ควรทบทวนตนเองก่อน ที่จะพ่นวาจาต่ำช้าออกมา หาไม่แล้ว...โน่น ข้างนอกจะเป็นที่นั่งกินข้าวของพวกเจ้า” เอ่ยจบต้ากวงนั่งลง โดยมีสหายรักนั่งลงตรงกันข้าม คนขับรถม้าทั้งสอง ใช้สายตามอง ทหารติดตามของขุนนาง ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เป็นชุดของทหารขั้นเล็ก ๆ เท่านั้น แต่ช่างโอหังเหลือเกิน กล้าแบ่งแยกฐานะในพื้นที่ นอกเหนือสถานที่สำคัญ มีหรือพวกเขาจะไม่รู้ว่าการวางตัว จะต้องใช้ช่วงเวลาไหนบ้าง แต่ที่นี่คือพื้นที่สำหรับการค้า ร้านอาหาร...ใครจะนั่งก็ย่อมได้ ขอแค่มีเงิน “เจ้าใช้สายตาเช่นนี้กับข้า หมายความว่าอย่างไร”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status