ตอนที่13 ดูแคลน

“อินอิน เจ้าไม่พอใจก็มิควรใช้คำพูดหยามเหยียดผู้อื่นเยี่ยงนี้”

         หลิวหนิง ตำหนิหลานสาว คล้ายหวังดี แต่ความเป็นจริง คือการตอกย้ำให้ผู้อื่น เห็นด้านไม่ดีของหลานสาวเสียมากกว่า

         “ท่านอาหญิง คนเช่นนี้มีสักครั้งหรือไม่ ที่คิดหยามเหยียดผู้อื่น ทุกคนที่นี่ล้วนรู้จักข้าเป็นอย่างดี ข้าเกิดและเติบโตมาด้วยกหารอบรมอย่างเข้มงวด ย่อมรู้ดีว่าตนเองมีคุณค่าและยืนอยู่ในจุดใด คำคล้ายตำหนิ แต่แท้จริงหมายเหยียบข้าให้จมดินนั้น ท่านอาหญิงมิควรเอ่ยมันให้ตนเองเสียหน้า จะเป็นการดีกว่านะเจ้าคะ”

         หลิวอินอิน หันไปจับจ้องที่ใบหน้าของหลิวหนิง รวมถึงสายตาของคนที่มาร่วมงาน ต่างจับจ้องไปที่หลิวหนิง หรงหลิ่วถึงกับขยับไปยืนแอบอยู่หลังมารดา เมื่อเห็นว่าตอนนี้ ทุกคนที่กำลังจะเดินเข้างาน ต่างหยุดหันมองการโต้เถียงในครั้งนี้

         “เจ้าคิดมากไปเอง อินอิน ข้าคืออาของเจ้า ไยจะไม่รักห่วงในตัวเจ้าเล่า”

         หลิวหนิง มีหรือจะยินยอมให้ตนเอง กลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เพียงลูกนกที่เพิ่งผลัดขน เล่ห์เหลี่ยมยังไม่ถึงครึ่งของนาง คิดหรือว่าความหยิ่งทะนงตน จะสามารถเอาชนะนาง ที่รู้จักอ่อนรู้จักแข็งได้อย่างถูกจังหวะ

         “หากท่านอาหญิงรักห่วงในตัวข้าจริง ย่อมรู้ที่จะอบรมบุตรสาว มิให้ก้าวล่วงข้าในเรื่องส่วนตัวของผู้ใด หรือการที่นางพูดจาเสียงดัง เพื่อเรียกสายตาผู้คน มาดูว่าข้ากำลังหึงหวงบุรุษ คือการกระทำอันควร ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ข้าที่ยังมิได้หมั้นหมายอย่างเป็นทางการ จะต้องแบกรับคำพูดที่หาความจริงไม่ได้เจ้าคะ แล้วการที่ข้าปกป้องเกียรติของตนเอง คือการหยามหมิ่นผู้อื่น และเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม ข้าคิดว่ามันช่างอยุติธรรมเหลือเกิน ในเมื่อข้าไม่ได้รู้สึกนึกคิด และกระทำอย่างที่ถูกกล่าวหา ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องตนเอง แต่กลับกลายเป็นข้าทำผิดเสียอย่างนั้น”

         หลิวอินอิน ไม่มีท่าทีของความแตกตื่น นางยังคงมีน้ำเสียงและท่าทางที่ราบเรียบ หนักแน่นในทุกถ้อยคำของตนเอง นี่พี่สาวของนาง ทนได้อย่างไร กับสังคมเช่นนี้ หากเป็นนางแล้วละก็ บอกได้คำเดียวว่าจะสั่งตบปากให้รู้หลาบจำไปสักครึ่งปี หรือทั้งชีวิตเลยทีเดียว

         “พี่สะใภ้! เห็นสิ่งที่นางกระทำต่อข้าที่เป็นอาหรือไม่เจ้าคะ”

         เป็นอีกครั้งที่หลิวหนิง หันไปหาพี่สะใภ้ เพื่อโยนทุกความผิดไปที่อีกฝ่าย ลูกไม่ดีต้องโทษมารดาที่ไม่สั่งสอน คำนี้ล้วนไม่มีผิดเพี้ยน

         “หากพวกเจ้าแม่ลูกติดตามมาร่วมงานเลี้ยง และมีปัญหามากนัก ข้าจะส่งพวกเจ้ากลับเสีย”

         เป็นการตัดปัญหาที่ไม่ยืดเยื้อ และนั่นทำให้เหล่าฮูหยินเอก ที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ต่างคลี่ยิ้มอย่างพึงใจ มีใครบ้างมองไม่ออก ถึงจุดประสงค์แท้จริงของสองแม่ลูกสกุลหรง ที่เพียรพยายาม ทำให้บุตรสาวสายตรงจากจวนใหญ่ กลายเป็นเพียงตัวตลกของคนในงาน แต่พอทำไม่สำเร็จ ก็เลือกที่จะโยนทุกความผิดมาที่คนเป็นแม่ ช่างโง่เขลาเกินไปแล้ว

         “พี่สะใภ้! ไยท่านพูดเยี่ยงนี้ อย่างไรข้าก็คือน้องสาวแท้ ๆ ของสามีท่านนะเจ้าคะ”

         “ไม่ผิด! แต่ที่ผิดคือเจ้ามิรู้จักวางตัว ที่นี่คืองานเลี้ยงลมบุปผา สิ่งที่ทุกคนต้องการ คือความรื่นเริง มิใช่เรื่องแก่งแย่งความโดดเด่น จนกลายเป็นการไร้ซึ่งมารยาท”

         เป็นการด่าทอที่ไม่หยาบคาย แต่ก็ชัดเจนอย่างยิ่ง หลิวฮูหยินแม้จะดูเป็นคนอ่อนโยน ทว่าด้วยนิสัยของบุตรสาวแม่ทัพ มีหรือยามลงมือจะปราณีต่อเป้าหมาย

ตอนที่13

         “หลิวฮูหยิน คุณหนูใหญ่หลิว มาแล้วหรือเจ้าคะ”

         ฮูหยินท่านราชครู เดินเข้าหาสองแม่ลูก ด้วยท่าทางอันสง่า สมกับการเป็นสตรีสูงศักดิ์ แน่นอนว่าเรื่องที่เกิดขึ้น นางย่อมรู้เห็นมันดีอยู่แล้ว จนเห็นว่าเรื่องท่าจะบานปลาย อีกทั้งคนจากสกุลใหญ่ เริ่มหลั่งไหลเข้างานมากแล้ว จึงได้ออกมาตัดบทการโต้เถียง ของคนจากสกุลมหาเสนาบดี

         “จางฮูหยิน ข้ากับครอบครัวเสียมารยาทนัก ที่กระทำเรื่องไม่อันควรเช่นนี้”

         หลิวฮูหยิน รีบที่จะเอ่ยขออภัยในเรื่องที่เกิดขึ้น แน่นอนว่าความผิดนี้ ทุกคนพุ่งเป้าไปที่หลิวหนิง และนี่คือเหตุผลที่ไม่เชื้อเชิญ เหล่าอนุและบุตรสาวเข้าร่วมงาน การเปรียบเทียบและกระทบกระทั่ง อย่างไรก็ต้องเกิดขึ้น

         “เรื่องเข้าใจผิดของเด็ก ๆ หลิวฮูหยินอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ เช่นนั้นเราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะเจ้าคะ”

         จางฮูหยินเลือกที่จะชวนแม่ลูกสกุลหลิวเข้าไปในลานจัดเลี้ยง เพื่อยุติการโต้เถียงนี้เสีย หลิวอินอิน ย่อกายให้เจ้าของงานอย่างรู้ผิด ก่อนจะหันไปมองน้องชาย เรียวปากงามคลี่ยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเดินตามมารดาและเจ้าของงานไป

         “นี่คือความต่างของชาติกำเนิด”

         คนที่ไม่เคยดูหมิ่นคนที่ฐานะต่ำกว่าอยี่ยงเจียงสือ ถึงกับเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจ สายตาที่มองไปยังสองแม่ลูกสกุลหรง รวมไปถึงเหยาโจว มันเต็มไปด้วยการดูแคลน นี่อย่างไรเล่า เหตุผลที่เขาไม่ชื่นชอบงานเลี้ยงดูตัวเช่นนี้ แม้ว่าจะไม่บ่งบอกอย่างโจ่งแจ้ง ว่านี่คือการหาคู่ให้บุตรชายหญิง แต่ย่อมเป็นเรื่องที่รู้กันดีในแวดวงของสังคม

         “คนไร้การศึกษาเยี่ยงเจ้า! อย่าได้มาพุดถึงเรื่องชาติกำเนิด”

         เท้าที่กำลังจะก้าวเดิน พลันหยุดลง เจียงสือหันกลับไปมองคนพูดอย่างช้า ๆ แววตาของชายหนุ่ม เต็มไปด้วยรังสีแห่งการฆ่า

         “ข้าคือขุนพลซ้ายสกุลเจียง คนที่เอาตำราบังหน้าจากไร้ชื่อ ช่างอาจหาญใช้วาจาหมิ่นข้าอย่างไม่ก้มดูกำพืดตนเอง”

         คำพูดของเจียงสือ ทำให้เหยาโจวเสมือนถูกหมัดหนัก ๆ ซกมาที่ใบหน้าเต็มแรง จนเขาไม่อาจยืนอยู่ได้ เพราะเวลานี้สายตาของเหล่าผู้มีฐานะ ต่างจับจ้องมาที่เขาอย่าดูแคลน สกุลโจวที่เพิ่งมีทายาทก้าวมาเป็นขุนนางขั้นเก้าเล็ก ๆ กล้าดีอย่างไรมาเทียบเคียง ทายาทจากสกุลขุนนางขั้นหนึ่งอย่างสกุลเจียง ไม่รู้ที่ยืนของตนเองเลยจริง ๆ

         “เจ้าหมิ่นคนต่างชนชั้นสินะ!”

         “คนเยี่ยงข้าไม่เคยดูหมิ่นใครโดยไม่ไตร่ตรอง เพราะครอบครัวของข้าสอนอยู่เสมอ ว่าคนทุกคนล้วนมีค่าในตนเอง ยกเว้นคนที่ขลาดเขลาจนเกินเยียวยา”

         “เจ้า!”

         เหยาโจวไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาตอนนี้ เพราะคำพูดนั้นมันคือคำด่าทอเขา ว่ามีการศึกษาแต่ไร้หัวคิด