ตอนที่12 ไร้มารยาท

         “อินอิน เจ้าไม่พอใจก็มิควรใช้คำพูดหยามเหยียดผู้อื่นเยี่ยงนี้”

         หลิวหนิง ตำหนิหลานสาว คล้ายหวังดี แต่ความเป็นจริง คือการตอกย้ำให้ผู้อื่น เห็นด้านไม่ดีของหลานสาวเสียมากกว่า

         “ท่านอาหญิง คนเช่นนี้มีสักครั้งหรือไม่ ที่คิดหยามเหยียดผู้อื่น ทุกคนที่นี่ล้วนรู้จักข้าเป็นอย่างดี ข้าเกิดและเติบโตมาด้วยกหารอบรมอย่างเข้มงวด ย่อมรู้ดีว่าตนเองมีคุณค่าและยืนอยู่ในจุดใด คำคล้ายตำหนิ แต่แท้จริงหมายเหยียบข้าให้จมดินนั้น ท่านอาหญิงมิควรเอ่ยมันให้ตนเองเสียหน้า จะเป็นการดีกว่านะเจ้าคะ”

         หลิวอินอิน หันไปจับจ้องที่ใบหน้าของหลิวหนิง รวมถึงสายตาของคนที่มาร่วมงาน ต่างจับจ้องไปที่หลิวหนิง หรงหลิ่วถึงกับขยับไปยืนแอบอยู่หลังมารดา เมื่อเห็นว่าตอนนี้ ทุกคนที่กำลังจะเดินเข้างาน ต่างหยุดหันมองการโต้เถียงในครั้งนี้

         “เจ้าคิดมากไปเอง อินอิน ข้าคืออาของเจ้า ไยจะไม่รักห่วงในตัวเจ้าเล่า”

         หลิวหนิง มีหรือจะยินยอมให้ตนเอง กลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เพียงลูกนกที่เพิ่งผลัดขน เล่ห์เหลี่ยมยังไม่ถึงครึ่งของนาง คิดหรือว่าความหยิ่งทะนงตน จะสามารถเอาชนะนาง ที่รู้จักอ่อนรู้จักแข็งได้อย่างถูกจังหวะ

         “หากท่านอาหญิงรักห่วงในตัวข้าจริง ย่อมรู้ที่จะอบรมบุตรสาว มิให้ก้าวล่วงข้าในเรื่องส่วนตัวของผู้ใด หรือการที่นางพูดจาเสียงดัง เพื่อเรียกสายตาผู้คน มาดูว่าข้ากำลังหึงหวงบุรุษ คือการกระทำอันควร ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ข้าที่ยังมิได้หมั้นหมายอย่างเป็นทางการ จะต้องแบกรับคำพูดที่หาความจริงไม่ได้เจ้าคะ แล้วการที่ข้าปกป้องเกียรติของตนเอง คือการหยามหมิ่นผู้อื่น และเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม ข้าคิดว่ามันช่างอยุติธรรมเหลือเกิน ในเมื่อข้าไม่ได้รู้สึกนึกคิด และกระทำอย่างที่ถูกกล่าวหา ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องตนเอง แต่กลับกลายเป็นข้าทำผิดเสียอย่างนั้น”

         หลิวอินอิน ไม่มีท่าทีของความแตกตื่น นางยังคงมีน้ำเสียงและท่าทางที่ราบเรียบ หนักแน่นในทุกถ้อยคำของตนเอง นี่พี่สาวของนาง ทนได้อย่างไร กับสังคมเช่นนี้ หากเป็นนางแล้วละก็ บอกได้คำเดียวว่าจะสั่งตบปากให้รู้หลาบจำไปสักครึ่งปี หรือทั้งชีวิตเลยทีเดียว

         “พี่สะใภ้! เห็นสิ่งที่นางกระทำต่อข้าที่เป็นอาหรือไม่เจ้าคะ”

         เป็นอีกครั้งที่หลิวหนิง หันไปหาพี่สะใภ้ เพื่อโยนทุกความผิดไปที่อีกฝ่าย ลูกไม่ดีต้องโทษมารดาที่ไม่สั่งสอน คำนี้ล้วนไม่มีผิดเพี้ยน

         “หากพวกเจ้าแม่ลูกติดตามมาร่วมงานเลี้ยง และมีปัญหามากนัก ข้าจะส่งพวกเจ้ากลับเสีย”

         เป็นการตัดปัญหาที่ไม่ยืดเยื้อ และนั่นทำให้เหล่าฮูหยินเอก ที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ต่างคลี่ยิ้มอย่างพึงใจ มีใครบ้างมองไม่ออก ถึงจุดประสงค์แท้จริงของสองแม่ลูกสกุลหรง ที่เพียรพยายาม ทำให้บุตรสาวสายตรงจากจวนใหญ่ กลายเป็นเพียงตัวตลกของคนในงาน แต่พอทำไม่สำเร็จ ก็เลือกที่จะโยนทุกความผิดมาที่คนเป็นแม่ ช่างโง่เขลาเกินไปแล้ว

         “พี่สะใภ้! ไยท่านพูดเยี่ยงนี้ อย่างไรข้าก็คือน้องสาวแท้ ๆ ของสามีท่านนะเจ้าคะ”

         “ไม่ผิด! แต่ที่ผิดคือเจ้ามิรู้จักวางตัว ที่นี่คืองานเลี้ยงลมบุปผา สิ่งที่ทุกคนต้องการ คือความรื่นเริง มิใช่เรื่องแก่งแย่งความโดดเด่น จนกลายเป็นการไร้ซึ่งมารยาท”

         เป็นการด่าทอที่ไม่หยาบคาย แต่ก็ชัดเจนอย่างยิ่ง หลิวฮูหยินแม้จะดูเป้นคนอ่อนโยน ทว่าด้วยนิสัยของบุตรสาวแม่ทัพ มีหรือยามลงมือจะปราณีต่อเป้าหมาย