ตอนที่14 แตกต่าง

เจียงสือไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ เขาก้าวตามบ่าวชายของจวนราชครู ไปยังลานจัดเลี้ยงสำหรับบุรุษ ส่วนคนที่เหลือต่างก็แยกย้ายกันไป การมาร่วมงานของหลายคน ก็เพียงเพื่อดื่มกินให้สำราญ หรือเพียงตามมารยาทเท่านั้น มิได้หมายจะมามองหาคู่เช่นหลายสกุล

         “คุณชายเจียง”

         เสียงเรียกจากด้านหลัง ทำให้เจียงสือ ที่เหมือนคนโดดเดี่ยวในงาน หยุดเท้าลง แล้วหันกลับไปมองยังคนที่เรียกขาน

          “คุณชายท่านนี้คือ...” เจียงสือ เอ่ยถามออกไป ด้วยเขาไม่รู้จักคนตรงหน้าเลย

         “ข้าจ้าวเทียนหลง”

         ชายหนุ่มหน้าตาดี เอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มไมตรีมาให้แก่เขา เจียงสือนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เรียวปากของเขาจึงคลี่ออก นี่คือเป็นน้องชายของท่านแม่ทัพแห่งแดนตะวันตก จ้าวเทียนฉี แม่ทัพผู้เกรียงไกร ชายที่ยอมสละร่างกาย เพื่อปกป้องแดนตะวันตก ที่ถูกรุกราน แต่ถึงแม้เขาจะเดาฐานะของอีกฝ่ายออก ว่ามีความเกี่ยวพันกับท่านแม่ทัพจ้าว อย่างไรเสีย...เขาก็ยังคงไม่รู้จักคุณชายท่านนี้อยู่ดี

         “คุณชายจ้าวรู้จักข้าด้วยหรือ”

         เจียงสือแสดงความสงสัยอย่างไม่ปิดบัง แววตาแห่งการระวังภัย ฉายชัดให้อีกฝ่ายได้เห็น เขาอยู่ไกลถึงแดนเหนือ มีเพียงชื่อเป็นขุนพลซ้ายของผู้เป็นปู่ ไม่ได้รู้จักมักคุ้นกับเหล่าลูกหลานขุนนางในเมืองหลวง แต่ไยวันนี้เขาจึงถูกทักทาย ราวกับคนที่เอ่ยเรียก รู้จักตัวเขาเป็นอย่างดีเช่นนี้

         “สกุลเจียงแห่งแดนเหนือ ย่อมเลื่องชื่อในแผ่นดิน ข้าที่เป็นขุนนางย่อมได้ยินชื่อเสียงเหล่านั้นขอรับ”

         จ้าวเทียนหลง ยังคงแสดงความถ่อมตนอยู่หลายส่วน ก่อนที่เขาจะเงียบนิ่งไป เมื่อสายตาเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เข็ญ ซึ่งอยู่ด้านหลังของเจียงสือ เพียงคนผู้นี้ปรากฏตัว เขาก็ไม่ต่างจากเศษดินในสายตาของผู้คน...

         “เช่นนั้นข้าก็ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”

         เจียงสือ ไม่ได้หยิ่งทะนงแต่อย่างใด ทว่าเขาที่เจนจัดเรื่องการมองคน รู้ดีว่าอีกฝ่ายเข้าหาเขา ก็เพื่อผลประโยชน์บางอย่าง คนที่อยู่ด้วยการพึ่งพาอำนาจของผู้อื่น จะมีความจริงใจให้ใครได้ สีหน้านั้นจะแปรเปลี่ยนไปกี่แบบ ย่อมทำได้อย่างไม่รู้สึกสิ่งใด แต่สายตานนั้น ยากนักที่จะเก็บซ่อนมันเอาไว้ได้

         “คุณชายเจียง ข้าคือหนิงเชียน ภรรยาของท่านพี่เทียนหลงเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวใบหน้างดงามหยาดเยิ้ม ได้ก้าวมาย่อกายให้แก่เขา พร้อมแนะนำตนเองต่อหน้าเขา ทว่าสายตาของนาง มันช่างไม่เหมือนสตรีออกเรือน ที่ภักดีต่อสามีเอาเสียเลยเล่า

         “ฮูหยินน้อยจ้าว ข้าเจียงสือยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”

         เจียงสือ ยังคงตอบรับไปตามมารยาท ไม่ได้แสดงท่าทีสนใจในความของนางไม่ เพราะเขาเติบโตมาท่ามกลางพี่สาวน้องสาว ที่งดงามกันทั้งนั้น ใบหน้าที่แต่งแต้มเสียจนเหมือนก้นลิงเช่นนี้ จะเอาอันใดมาเพียบญาติผู้พี่ของเขา และน้องสาวแท้ ๆ ของเขาได้เล่า

         “คุณชายเจียงเพิ่งมาเมืองหลวง ยังคงไม่คุ้นเคยกับผู้ใด เช่นนั้นให้ท่านพี่ของข้า อยู่เป็นเพื่อนคุยดีไหมเจ้าคะ”

         หนิงเชียวเก็ยสีหน้าไม่พอใจเอาไว้ ภายใต้รอยยิ้มละมุน นางไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีบุรุษใด มองข้ามความงามของนางไปได้

         “ขอบคุณในน้ำใจของคุณชายจ้าวและฮูหยิน แต่ข้ายังพอมีญาติจากสกุลฝั่งมารดา มาร่วมงานนี้อยู่บ้าง ข้าคงต้องขอตัวพบปะพวกเขาสักหน่อยขอรับ”

         เจียงสือ ปฏิเสธอย่างสุภาพ เขาไม่ชอบความวุ่นวาย สามีภรรยาคู่นี้ คงจะไม่ใช่ความสงบของเขาอย่างแน่นอน เลี่ยงได้ย่อมเป็นการดีที่สุด

         “เช่นนั้นเราค่อยคุยกันต่อที่ด้านในนะขอรับ”

         จ้าวเทียนหลง ยังคงมิได้แสดงความไม่พอใจ เขาต้องการพันธมิตร ที่จะพาตัวเขาก้าวขึ้นสูงกว่าพี่ชายพิการ ดังนั้นต่อให้ได้รับการดูแคลนไปบ้าง เขาก็ไม่คิดใส่ใจ ขอเพียงเขาก้าวถึงอำนาจที่แท้จริง คนเหล่านั้นที่ดูแคลนตัวเขา จะต้องได้รับการตอบแทน ที่สาสมจากเขาอย่างแน่นอน

         “ได้! ข้าขอตัวก่อน”

         เจียงสือเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนกาย หันกลับไปยังทิศทางของลานจัดเลี้ยงฝั่งบุรุษ ก่อนที่เขาจะชะงักไปเล็กน้อย เพราะคนที่อยู่เบื้องหน้าในตอนนี้ คือชายผู้เป็นเสมือนกำแพงหนาของแดนตะวันตก

         “เจียงสือ คารวะท่านแม่ทัพจ้าว”

         เจียงสือก้าวยาว ๆ ไปหยุดอยู่ต่อหน้าของแม่ทัพหนุ่ม ก่อนจะประสานมือโค้งกายให้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ภาพนั้นทำให้จ้าวเทียนหลง กำหมัดแน่น ไยเจ้าคนบ้านนอกนี่ แสดงกิริยาแตกต่าง ในตอนสนทนากับเขาเยี่ยงนั้น

         “คุณชายเจียง ขุนพลฝ่ายซ้ายแดนเหนือ สง่าและภาคภูมิยิ่งนัก”

         แม่ทัพหนุ่ม เอ่ยกับชายหนุ่มตรงหน้า ด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม นั่นทำให้หลายคนถึงกับนิ่งอึ้ง น้อยนักที่จะเห็นจ้าวเทียนฉีแย้มยิ้มเช่นนี้ ทว่ากับเหล่านักรบด้วยกันแล้ว นี่คือรอยยิ้มแห่งมิตรภาพ ที่พวกเขาคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

         “ท่านแม่ทัพจ้าว กล่าวชมเกินไปแล้วขอรับ ข้าน้อยยังคงห่างชั้นกับท่านแม่ทัพอีกมากขอรับ”

         เจียงสือไม่ได้โป้ปดแม้แต่น้อย หากคนที่จะเทียบกับแม่ทัพหนุ่มตรงหน้าได้ คงมีเพียงพี่สาวของเขาหลิวหนวนหนวนเท่านั้น จะเป็นอย่างไรนะ ถ้าแม่ทัพผู้เจนสงคราม กับขุนพลแดนเหนือเดินเคียงกัน เมื่อนึกถึงตรงนี้ ชายหนุ่มได้แต่ลอบขบขันอยู่ภายในใจ แม้ว่าท่านแม่ทัพจะไม่อาจลุกขึ้นเดินได้ แต่แผนการรบ มิได้หยุดนิ่งเช่นขาที่เดินไม่ได้เสียหน่อย หาไม่แล้วฮ่องเต้จะยังคงยกย่องจ้าวเทียนฉีอยู่อีกหรือ

         “คุณชายเจียงเข้าเมืองหลวงครั้งนี้ คงเป็นการเดินทางมาส่งคุณหนูใหญ่หลิวสินะ!”

         “ใช่แล้วขอรับ ท่านพี่หลิวเอิน ติดภารกิจรัดตัว จึงไม่อาจติดตามมาส่งพี่หญิงหลิวได้ ข้าน้อยจึงเดินทางมาส่งแทนขอรับ”

         “หากมีวาสนาข้าคงได้พบป่ะกับท่านแม่ทัพผู้เฒ่า และขุนพลหลิวบ้าง”

         “ย่อมเป็นเรื่องที่ดีขอรับ”

         ความรื่นเริงของเจียงสือ ที่มีต่อการสนทนากับจ้าวเทียนฉี ทำให้จ้าวเทียนหลง ขบฟันแน่นจนแทบแหลกละเอียกคาปาก เจ้าคนแซ่เจียง! ยามพูดคุยกับเขาวางตัวสูงส่ง แต่เมือ่อยู่ต่อหน้าเจ้าคนไร้ค่านั่น กลับนอบน้อมแทบกราบกราน น่าตายนัก!