บทที่ 3

“ผู้ที่ควบม้านำหน้าขบวนคือคุณชายสามหลี่เทียนลู่ ส่วนคนที่อยู่ในรถม้าคงจะเป็นคุณชายรองหลี่เทียนเสียงกระมัง”

“ข้าเคยได้ยินว่าคุณชายรองตระกูลหลี่สุขภาพอ่อนแอไม่อาจออกมานอกป้อมปราการไม่ใช่หรือ”

“มีเรื่องสำคัญอันใดทำให้คุณชายรองหลี่ถึงกับลงเขามาด้วยตัวเองเช่นนี้นะ”

“ได้ยินข่าวลือเรื่องคุณชายรองผู้นี้ อายุเพียงยี่สิบสองก็เอ่อ...เส้นผมเขาขาวทั้งศีรษะจริงหรือไม่”

“เจ้าไปได้ยินมาจากที่ใดกัน เพียงจอนผมเท่านั้น หาใช่ทั้งศีรษะไม่ เฮ้อ พูดไปแล้วคุณชายรองผู้นี้น่าเห็นใจนัก ตั้งแต่เล็กก็ถูกพิษจนร่างกายไม่อาจทานทนต่อการฝึกวรยุทธ์ ทั้งที่เกิดในตระกูลจ้าวยุทธภพสามชั่วคนแท้ ๆ”

“เช่นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ที่เขาถูกพี่ชายของเขาผู้นั้นวางยาพิษ”

“เหลวไหล!!! เจ้าไปได้ยินข่าวลือนั่นมาจากไหนกัน คุณชายทั้งสามรักใคร่ปรองดอง ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองหรือก็อยู่ร่วมกันอย่างสันติ ไม่มีทางที่จะเกิดเรื่องเช่นที่เจ้าว่าเด็ดขาด”

“แล้วเรื่องจริงเป็นเช่นใดเล่า”

“เรื่องนี้...ข้าเองก็ไม่รู้ จะว่าไปไม่มีผู้ใดรู้นอกจากคนตระกูลหลี่ที่ไม่ยอมเปิดปาก แต่ข้ามั่นใจว่าหาใช่ฝีมือคนในตระกูลหลี่ไม่”

ขณะที่เสียงซุบซิบดังมาจากสองข้างทาง ภายในรถม้าบุนวมชายหนุ่มหน้าตาซีดเซียวนั่งพลิกสมุดบัญชีช้า ๆ ใบหน้าและดวงตาเคร่งขรึมจริงจังจดจ้องไปยังตัวเลขบนสมุด นิ้วเรียวยาวดุจหยกเนื้อดีแตะขอบกระดาษแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ ละมือ แล้วยื่นออกมาเลิกม่านรถม้าด้านข้าง

ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้ผิวพรรณซีดขาวโผล่ออกมามองผู้ที่ขี่ม้าอยู่ไม่ไกล เส้นผมยาวสลวยพลิ้วไหลตามแรงลม ทันทีที่ม่านรถม้าถูกเปิด เนื่องจากชายหนุ่มไม่ได้รวบขึ้นสูงเหมือนผู้อื่น เพียงมัดหลวม ๆ เอาไว้แล้วปล่อยยาวสยายลงมาปกปิดจอนผม ซึ่งมองเห็นชัดเจนว่ามีสีขาวแซม

ในบรรดาทายาทสายตรงของตระกูลหลี่ หลี่เทียนเสียงร่างกายอ่อนแอไม่อาจฝึกวรยุทธ์ แม้เขาจะปราดเปรื่อง และเป็นถึงผู้ดูแลกิจการทั้งหลายของเหลียนหัวซาน

กระนั้นเขาก็ไม่ใคร่จะได้ออกไปพบปะผู้คน เนื่องจากสุขภาพที่ไม่เอื้ออำนวย ดังนั้นจึงมีน้อยคนนักที่มีโอกาสได้พบและสนทนากับเขา

เสียงแผ่วเบาดังขึ้น “น้องสาม”

“พี่รอง” หลี่เทียนลู่ไสม้าเข้าไปใกล้ม่านรถม้า

เขาคือคุณชายสามที่ได้รับขนานนามว่าเป็นคุณชายเจ้าสำราญ เนื่องจากใบหน้าอันหล่อเหลาและนิสัยร่าเริงขี้เล่น สตรีมากมายที่ได้พบและสนทนากับหลี่เทียนลู่ ต่างก็ยอมสยบแทบเท้าเขาจนสิ้น

สมุดบัญชีเล่มหนึ่งถูกโยนออกมา เขารับไว้อย่างคล่องแคล่ว

“เจ้าไม่ต้องไปด้วยตัวเอง เพียงส่งชิวหลิงไปจัดการก็พอ”

“ขอรับ” หลี่เทียนลู่โยนสมุดบัญชีเล่มดังกล่าวไปให้คนสนิท

หากสมุดบัญชีถูกส่งกลับ นั่นย่อมหมายถึงมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ยิ่งหากมีคำสั่งให้เขาออกไปตรวจสอบด้วยตัวเอง นั่นย่อมหมายถึงเงินที่ถูกยักยอกไปนั้นเป็นจำนวนที่ไม่น้อย

ครั้งนี้หลี่เทียนเสียงให้เขาส่งชิวหลิงไป แสดงว่าไม่ใช่เรื่องที่น่ากังวล

หลี่เทียนเสียงยังคงไม่ปล่อยมือจากม่านรถม้า เขารู้ดีว่าหากเขาออกมาภายนอกเช่นนี้ ย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนสูงลิบ แต่กระนั้นเขากลับรู้สึกสดชื่นยิ่งนัก เมื่อมีโอกาสได้มองบรรยากาศของผู้คนกำลังเดินอยู่บนท้องถนน

“ได้ออกมาสักครั้ง แม้ต้องนอนซมไปอีกสักสองเดือนจะเป็นไรไปเล่า” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบากับตัวเอง

ดวงตาเศร้าสร้อยในยามอยู่เพียงลำพังหรุบลงต่ำ เมื่อวางมือลงไปยังหน้าขา แล้วบางอย่างหล่นจากแขนเสื้อ หยกแกะสลักรูปผีเสื้อครึ่งซีกสีขาวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นพรมใต้พนักวางเท้า

ความทรงจำเมื่อนานมาแล้วปรากฏขึ้น ภาพใบหน้าของสหายตัวน้อยกุมมือเขาเอาไว้ด้วยแววตาตื่นตระหนก ก่อนที่เจ้าตัวจะถูกพรากไปโดยทิ้งเอาไว้เพียงหยกชิ้นเดียว

‘ช่วยข้าด้วย! อย่าให้นางพาข้าไป!’

จากวันนั้นเมื่อเขารู้สึกตัวขึ้นก็พบว่าตัวเองถูกพิษร้ายแรง กว่าจะสามารถผ่านพ้นช่วงเลวร้ายมาได้กระทั่งถึงทุกวันนี้ เขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่าเขาเคยคิดอยากตายไปกี่ครั้ง

ทว่าทุกครั้งที่เขาคิดจะปลิดชีพตัวเอง ใบหน้าของสหายตัวน้อยผู้นั้นจะปรากฏขึ้นเสมอ และความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็ทำให้เขารู้สึกผิด

ความจริงแล้วหลี่เทียนเสียงจดจำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ไม่รู้และไม่มีผู้ใดในตระกูลหลี่บอกเขาได้ เขาลืมเลือนเรื่องทั้งหมดก่อนหน้านั้นไปจนสิ้น

สิ่งที่จำได้มีเพียงใบหน้าสิ้นหวัง และดวงตาร้องขอความช่วยเหลือในยามที่อีกฝ่ายถูกพรากไป