บทที่ 4

มือเรียวงามขาวซีดปล่อยม่านรถม้าลง ก่อนก้มลงหยิบหยกขึ้นมา ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ลวดลายแกะสลักบนเรือนหยกอย่างทะนุถนอม

เขาเก็บมันเอาไว้กับตัวจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เป็นเวลาสิบห้าปีแล้ว ชะตากรรมของสหายตัวน้อยผู้นั้นจะเป็นเช่นไรเขาก็สุดรู้

“สิบห้าปีแล้ว...เจ้าอยู่ที่ใด จะเป็นตายร้ายดีเช่นไรบ้าง ตลอดมานับจากวันนั้นข้าก็ตามหาเจ้ามาโดยตลอด”

ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะเก็บหยกเข้าไปในอกเสื้อ

ความพยายามในการตามหาหยกอีกครึ่งหาเป็นผลไม่ ราวกับหยกที่เขามีนั้นเป็นเพียงหยกชิ้นเดียวที่มีในโลก ทั้งที่เขามั่นใจว่าหยกแบบเดียวกันนี้เคยมีสองอันผูกเอาไว้ด้วยด้ายสีแดง

ในวันนั้นเขาไม่อาจรั้งข้อมือน้อย ๆ ของอีกฝ่ายเอาไว้ได้ เพราะหยกทั้งสองถูกดึงขาดออกจากกัน หยกผีเสื้อคู่สีขาวในยามนี้มีเพียงหนึ่งในมือเขาเท่านั้น

หลี่เทียนเสียงได้แต่หวังว่าจะพบร่องรอยหยกอีกครึ่ง อย่างน้อยก็เพื่อให้เขาได้ไถ่ถอนความรู้สึกผิด ทั้งที่เขาเองก็ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเขาต้องรู้สึกผิด และทำไมเขาจึงรู้สึกว่าตัวเขาต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น

เนื่องจาก...ตัวเขาเองก็จดจำเรื่องราวในวันนั้นไม่ได้...

ในขณะเดียวกันที่ขบวนรถม้าตระกูลหลี่กำลังมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลหม่า ร่างอรชรในชุดบุรุษสีขาวลุกขึ้นจากโต๊ะชั้นสองของโรงเตี๊ยม

จากจุดที่ยืนอยู่สามารถมองผู้เห็นคนที่เดินทางขึ้นเขาไปยังคฤหาสน์ตระกูลหม่าได้อย่างชัดเจน

ร่างโปร่งที่แม้จะสวมเสื้อผ้าสีขาวของบุรุษ และรวบผมยาวดำขลับขึ้นสูง ก่อนมัดเอาไว้ด้วยแถบผ้าสีเดียวกับชุด กระนั้นท่วงท่าทุกกระเบียดนิ้วที่แสดงออก กลับหาได้พยายามปิดบังว่าตัวนางเองเป็นอิสตรี มองดูราวกับนางเพียงต้องการความคล่องแคล่วในยามเดินทางเท่านั้น

เมื่อมองเห็นรถม้าหรูหราของตระกูลหลี่วิ่งลับตาไป หญิงสาวก็หมุนตัวกลับมา ใบหน้าที่ยังคงอ่อนเยาว์เรียบเฉยในขณะที่มือสะบัดพัดกางออก

พัดผ้าไหมที่มีก้านพัดทำจากเงินบริสุทธิ์ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกป่ายเหอ ออกมา

“รายงานท่านรองประมุข”

เงาร่างในชุดสีม่วงปราดเข้ามา ก่อนคุกเข่าลงด้านหลังสตรีชุดขาว

“ว่าไป”

สตรีเจ้าของพัดสีขาวเอ่ยเสียงเรียบ สายตาของนางยังคงจับจ้องไปยังทางขึ้นเขานิ่ง เมื่อครู่นางมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มผู้ที่อยู่บนรถม้าอย่างชัดเจน และหากเดาไม่ผิด เขาก็คือคุณชายรองตระกูลหลี่

ส่วนผู้ที่ขี่ม้าอยู่หน้าขบวนนั้น นางรู้จักอีกฝ่ายดี เนื่องจากชื่อเสียงความเจ้าสำราญของคุณชายสามตระกูลหลี่นั้น ไม่มีผู้ใดในหวงยี่ซานไม่รู้จัก

“ผู้คุมกฎส่งพิราบสื่อสารมาเจ้าค่ะ”

“ส่งมา” มือเรียวยื่นออกไปรับจดหมายพร้อมกับเปิดอ่านเงียบ ๆ “นางให้คนส่งพิราบสื่อสารไปยังวังบุปผาใต้แล้วกระมัง”

“เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นศิษย์พี่คงอยู่ระหว่างการเดินทางแล้ว” เอ่ยแล้วเว้นวรรคไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิด “ข้าจะไปคฤหาสน์ตระกูลหม่ากับหลิวหรง และจื่อเยียน จือหลานเจ้ากลับวังบุปผาเหนือไปเสีย”

“รองประมุข!” จือหลานขมวดคิ้วด้วยความกังวล นางนับเป็นคนสนิทที่อยู่กับเยว่ป่ายเหอแทบไม่เคยแยกจากกัน นางเคยเป็นดังเงาของอีกฝ่ายตลอด

แต่คราวนี้เหตุใดรองประมุขจึงไม่ต้องการนาง...

“เจ้ากังวลอะไรเล่า ป๋ายฉานเองก็อยู่ที่นั่น”

“แต่...”

“หรือเจ้าคิดว่าข้าไม่อาจดูแลตัวเองได้ หลายปีมานี้ข้าปลอมตัวปะปนอยู่กับชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมะ ไม่เห็นมีใครล่วงรู้ว่าข้าอยู่ในหวงยี่ซาน”

น้ำเสียงเย็นเยียบของอีกฝ่าย ทำให้จือหลานขนลุกซู่ นางรู้จักเยว่ป่ายเหอดีจนรู้ว่ายิ่งน้ำเสียงของอีกฝ่ายเย็นเยียบเท่าไร นั่นยิ่งหมายถึงนางต้องระมัดระวังคำพูดมากเท่านั้น

แม้ว่านางจะอายุมากกว่าอีกฝ่ายถึงสามปี แต่การที่เยว่ป่ายเหอผู้ซึ่งอายุเพียงสิบเจ็ดปี ได้รับความไว้วางใจจากประมุขวังบุปผา หาใช่เพียงเหตุผลในด้านวรยุทธ์ที่ลำเลิศของอีกฝ่ายเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงความคิดลึกล้ำ และความเฉลียวฉลาด ซึ่งน้อยคนในวังบุปผาจะมี

“ข้าน้อยเพียงกำลังกังวลว่าเรื่องนี้อาจเป็นฝ่ายธรรมะเองที่วางแผนเล่นงานท่าน” จือหลานเอ่ยสิ่งที่ตนสงสัยออกมา

“เจ้าวางใจเถิด ข้าจะเข้าไปในฐานะอื่น ข้าจึงให้เจ้ากลับไปยังวังบุปผาเหนืออย่างไรเล่า”

“ข้าน้อยไม่เข้าใจ”

“ข้าจะไปในนามของกุนซือคนสนิทของเยว่ป่ายเหอเท่านั้น หลิวหรง...”

“เจ้าคะ”

“เจ้าฝีมือดีที่สุดในบรรดาศิษย์ของวังบุปผาเหนือ พวกเขาไม่มีใครเคยพบข้า ไหนเลยจะรู้ว่าคนใดคือตัวจริงหรือว่าคนใดปลอมตัวมา เจ้าก็แล้วกัน” เยว่ป่ายเหอแย้มยิ้มที่มุมปาก

“เจ้าค่ะ”

“จำไว้ว่าข้าคือผู้ติดตามไม่ใช่เยว่ป่ายเหอรองประมุขของพวกเจ้า จากนี้ข้าคือ...”

หญิงสาวคลี่พัดในมือของตัวเองออก มองดูดอกบัวบริสุทธิ์ที่ปักอยู่บนผ้าไหมนางก็ยิ้มออกมา

“จากนี้ข้าคือ อวี้เหลียน  เป็นเพียงหนึ่งในผู้ติดตามจากวังบุปผาเหนือเท่านั้น อย่างไรก็คิดเสียว่าเรามายังกวงหมิงซานเพื่อเล่นสนุกก็แล้วกัน อีกอย่างหลิวหรงกับจื่อเยียนนับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าสองคนจงถือพัดคู่กายเอาไว้ตลอดเวลา หากมีเหตุต้องใช้วรยุทธ์จงใช้กระบวนท่าหนึ่งพิศุทธิ์เหนือธารก่อน จากนั้นค่อยใช้วรยุทธ์ที่พวกเจ้าถนัด”

“ทำไมหรือเจ้าคะ อย่างไรเสียพวกเขาไม่มีทางแยกแยะพัดปิงเหอของท่านกับพัดอื่น ๆ อยู่แล้ว” หลิวหรงให้สงสัยนัก

“ข้าจะทดสอบเจ้าสองคนด้วยว่าหนึ่งพิศุทธิ์เหนือธารของพวกเจ้าก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว”

ถึงจะได้คำตอบมาแบบนั้นแต่ไหนเลยทั้งสองจะเชื่อ