ตอนที่ 13 เจ้าลืมเขาแล้วหรือยัง

เสียงน้ำไหลเอื่อยใต้สะพานหินผ่านลำคลองเล็กและสระริมระเบียง เงาแสงตะวันทอดตัวต่ำคล้ายจะแทรกซึมผิวน้ำ ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมจางๆ ต้นหลิวโยกล้อสายลมพาให้ใจผ่อนคลาย

ไป๋ซูเหยานั่งยังริมสระใหญ่ บนโต๊ะถูกวางด้วยหนังสือและกระดาษ พู่กัน อากาศเย็นสบาย สงบเกินกว่าที่จะคิดว่า กลเกมภายนอกกำลังเริ่มต้น

เสียงฝีเท้าค่อยๆ ดังขึ้น ทหารยามโค้งคำนับพลางถอยกายหลบทางเมื่อเห็นท่านแม่ทัพเดินเข้ามา

ไป๋ซูเหยานั่งเขียนหนังสือตำรา ท่ามกลางกองหนังสือตรงหน้า

มิทันสังเกตถึงการมาของเซี่ยหลิงเฉิน

ชายหนุ่มกำจดหมายในมือแน่น นี่คือข่าวที่สายลับของเขาส่งมาถึง

หลังจากยืนตัดสินใจนิ่งชั่วครู่จึงเดินเข้าไปยังเรือนริมสระ

"ข้าได้ยินว่ามีจดหมายจากฮองเฮามาถึงเจ้า ใช่หรือไม่"

เซี่ยหลิงเฉิน เอ่ยถามขึ้น เมื่อนั่งลงร่วมโต๊ะกับไป๋ซูเหยา

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ราวกำลังหยั่งเชิงหญิงสาว

ไป๋ซูเหยา เงยหน้าขึ้นอย่างสงบนิ่ง ก่อนหลบตาลง

"ฝ่าบาททรงเป็นห่วงเรื่อง...ความกลมเกลียวในจวนแม่ทัพ จึงทรงให้ฮองเฮาถามข่าวคราวมาเจ้าค่ะ"

นางเอ่ยด้วยถ้อยคำระมัดระวังแม้รู้หน้าที่ตน แต่เรื่องร่วมเรียงเคียงหมอนนางยังไม่อาจทำใจ

เรื่องราวระหว่างเขากับนางคงมีคนส่งไปรายงานในวัง นี่เป็นสิ่งที่เขาจะต้องสืบหาต้นตอให้ได้

เพราะมันต้องเกี่ยวโยงกับความเคลื่อนไหวสำคัญอื่นๆด้วย

"อ้อเช่นนั้นหรือ ข้าเองก็ไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีนัก..แล้วเจ้าจะตอบฮองเฮาว่าอย่างไร"เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยถามด้วยเสียงประหม่า แต่ยังคงความสงบไว้

สีหน้าเข้มด้วยความกระดากอายเล็กน้อย

เขานึกถึงการกระทำของตัวเองที่ผ่านมาก็ไม่ดีกับนางสักเท่าไหร่

“ข้าบอกไปว่า ข้ายังต้องปรับตัวอีกสักหน่อย ท่านพี่ดูแลเอาใจใส่ดี ไม่ต้องกังวล”

นางเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ ไม่แฝงแววประชดประชันใดๆ

จึงทำให้เซี่ยหลิงเฉินรู้สึกละอายใจ

"อืมได้ แต่ว่านับจากนี้ เจ้ากับข้าคงต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ว่าแต่เจ้าลืมคนในใจแล้วหรือยัง"

จู่ๆเซี่ยหลิงเฉินก็โพล่งประโยคหลังออกมาดื้อ ๆ ส่งสายตามองนางอย่างรอคำตอบ

ไป๋ซูเหยา เขม้นมองเขาตรง ๆ ใบหน้าเรียบตึงเม้มริมฝีปาก ยืดกายตรงแล้วเอ่ยเสียงเย็น

“นี่ท่านคิดว่าข้าเป็นคนเช่นไร ข้าพูดไปในคืนวันนั้น นั่นคือจบแล้ว ยังไม่เข้าใจอีกหรือ ท่านกำลังดูหมิ่นข้าอยู่นะ”

คำพูดของนางทำเอาเขามือเย็นใจตกวูบ นี่เขาพูดอะไรผิดไปงั้นหรือ เขาก็แค่ถามตรงๆ มิใช่หรือไง ตอบว่าลืมแล้วก็พอ ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย

เซี่ยหลิงเฉินถึงกับนิ่งอึ้งละล่ำละลักแก้ตัว

“เอ่อ ข้าแค่ถามไม่ได้มีเจตนาดูหมิ่นเจ้าสักหน่อย ลืมแล้วก็ลืมแล้วสิ ไม่ลืมก็ไม่ต้องลืมข้าไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก ทำไมต้องโกรธด้วย”ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้ไป๋ซูเหยาอดกลั้นที่จะลงมือไม่ได้สักหมัด

“ข้าลืมแล้ว พอใจรึยัง ต่อไปอย่าพูดเรื่องนี้อีก”นางสั่งเสียงเฉียบขาด แววตาวาวโรจน์

เซี่ยหลิงเฉินรีบพยักหน้ารับหงึก ๆ ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำใดอีกสักครึ่งคำ

คราแรกความรู้สึกประดักประเดิด ของคู่สามีภรรยาใหม่ที่อยู่ร่วมจวนแต่ไม่ได้อยู่ร่วมห้อง

ไม่เคยร่วมเคียงเรียงหมอนเลยสักครั้ง ทำให้ทั้งคู่ราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่สะดวกใจคุยกัน

แต่ครานี้ทั้งคู่พลันกล้าว่ากล่าวเปิดใจต่อกันแล้ว สถานการณ์นี้คือเซี่ยหลิงเฉินเป็นฝ่ายไม่กล้าขัดใจไป๋ซูเหยาแม้สักเพียงนิด

ไป๋ซูเหยา เหลือบมองใบหน้าเข้มของคนตรงหน้า ที่เขาถามเจตนาอะไรกันแน่ ถามหยั่งเชิงนางงั้นหรือ

หากตอบว่านางยังมีใจให้โม่อวิ๋นอยู่เล่า เขาจะยิ่งระแวงกว่านี้ไหม แต่ที่นางตอบไปก็ตรงใจไม่ได้โกหก

หลายเดือนมานี้นางยุ่งวุ่นวายกับเรื่องการจัดการในจวนจนลืมคิดถึงโม่อวิ๋นไปจริง ๆ ทุก ๆ วันมีเพียงเรื่องของเซี่ยหลิงเฉินเข้ามาแทนที่ โดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นท่าทีสงบลงของไป๋ซูเหยาแล้ว เซี่ยหลิงเฉินจึงเอ่ยเปิดประเด็นสำคัญถึงเรื่องที่เขาตั้งใจนำมาปรึกษานาง

"ข้ายังมีข่าวสำคัญมาปรึกษากับเจ้าด้วย”ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้มขึ้น

“ข่าวที่เจ้าไปปล่อยไว้ ได้ผลอย่างดี หลายวันนี้พ่อค้ากว้านซื้อเครื่องเทศ และสิ่งของมีค่าเพื่อกักตุน นั่นทำให้ข้ารู้ว่ามีพ่อค้าเพียงไม่กี่คน หนึ่งในนั้นยังเป็นคหบดียู่อี่เล่ยรวมอยู่ด้วย”เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยเล่า

ไป๋ซูเหยาเลิกคิ้วสนใจสิ่งที่ได้ยิน พลางคิดแล้วยิ้มเอ่ย

“แบบนี้ท่านก็จะสืบข่าวไม่ยากแล้ว จากบรรดาพ่อค้าเหล่านี้”

“ใช่ ข้าได้ส่งคนไปสืบแล้ว ที่สำคัญข้าได้ข่าวมาอีกว่า คหบดียู่แท้จริงเบื้องหลังเขายังมีการใช้แรงงานเด็ก และแรงงานทาสขนสิ่งของจำนวนมาก ผ่านเส้นทางลับออกจากเมืองชายแดน ไปยังแคว้นฉิน ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมานี้”เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เอ่ยถึงแรงงานเด็ก ไป๋ซูเหยาใบหน้าพลันเข้มตาม

“เขาช่างเป็นคนหน้าอย่างลับหลังอย่างจริง ๆ”ไป๋ซูเหยาเอ่ยเสียงเย็น

เซี่ยหลิงเฉินพยักหน้าเห็นด้วย เขานั้นมองข้ามคหบดียู่มาตลอดนึกแล้วโมโหตัวเองนัก

“ยังมีเรื่องจากชายแดนแคว้นฉินมาปรึกษากับเจ้าด้วย” เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยขึ้นอีก

“ท่านว่ามา”ไป๋ซูเหยารับฟังอยู่ ขณะที่เทน้ำชาลงถ้วย ยกดื่มดับความขุ่นเคืองในใจ

“เกิดภัยแล้งนานหลายเดือนจนมีผู้ประสบภัยเดินทางเข้ามายังชายแดนแคว้นชิ่ง ที่สำคัญแคว้นฉินกลับแอบลอบส่งกองกำลังปะปนมากับผู้ประสบภัยด้วย"เขาเอ่ยเล่าต่อ

ไป๋ซูเหยา ใบหน้าเข้มขึ้น แววตาสงสัย

"ถ้าเช่นนั้นก็มิใช่เพียงภัยธรรมชาติกับความหิวโหย ที่เป็นปัญหาของเราแล้ว แต่คือการเคลื่อนไหวทางทหารของแคว้นฉินด้วย ท่านคิดว่าควรจัดการเช่นไร"

"ข้าก็มาปรึกษาเจ้านี่ไงว่า คิดเห็นประการใด"เซี่ยหลิงเฉินย้อนถามกลับ

ไป๋ซูเหยาหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยเสียงมั่นคง

"ข้าคิดว่าเราต้องเร่งช่วยเหลือชาวบ้านให้เร็วที่สุด ประชาชนจะได้ไม่ตกเป็นเครื่องมือของศัตรู

ขณะเดียวกันต้องส่งทหารลับฝีมือดีเข้าไปปะปนเพื่อสืบข่าวครั้งนี้ด้วย และถ้าหากท่านเห็นสมควร...ข้ายินดีไปกับท่านเพื่อช่วยดูแลการแจกจ่ายเสบียงและยาให้กับผู้ประสบภัย"

ทั้งคู่พลันเงยหน้าขึ้นสบตากันโดยไม่ตั้งใจ

เซี่ยหลิงเฉินนิ่งประหม่าไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ

"ข้าคิดอยู่แล้วว่าเจ้าสนใจเรื่องบ้านเมืองและประชาชน ข้าจึงมาปรึกษาเจ้า ข้าคิดไม่ผิดจริงๆ"

เขายิ้มบางเอ่ยเสียงทุ้มแฝงความชื่นชม

"เช่นนั้นเราก็มาแบ่งหน้าที่กันทำเถอะ สอดประสานร่วมมือกัน ข้าจะดูแลเรื่องสายลับ และข่าวทางทหารแคว้นฉิน ส่วนเจ้าดูแลผู้ประสบภัยไป" เขาเอ่ยต่อพร้อมก้มศีรษะเบา ๆ เป็นการยอมรับ

ไป๋ซูเหยายิ้มอ่อนให้ เอ่ยเสียงหนักแน่นมั่นคงรับคำ วางเรื่องขุ่นเคืองลง

"ได้สิ มันคือหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว"

เซี่ยหลิงเฉินมองนางด้วยแววตาชื่นชม

"ใช่และข้าก็อยากทำให้ฮ่องเต้ทรงคลายกังวล เรื่องระหว่างข้ากับเจ้าด้วย"

เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยน้ำเสียงกระตือรือร้นพร้อมด้วยแววตาหนักแน่นจากที่เห็นถึงการกระทำของนางมาหลายเดือนแล้ว เขาคิดว่าเป็นเขาที่ระแวงไปเองมาตลอด

ครั้งนี้คำพูดของเขาได้กระทบใจของไป๋ซูเหยาเข้าแล้ว แม้มิได้เอ่ยคำใด ความนิ่งเงียบของนางก็คือการยอมรับ ใบหน้ายามนี้คล้ายแดงเรื่อขึ้น

ณ จวน คหบดี

รถม้าคันหนึ่งวิ่งมาหยุดยังหลังจวน

ชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่เดินลงมาจากรถม้า

มีลูกน้องชายรูปร่างกำยำเดินตามหลังเข้าไปยังจวน

ที่หน้าประตูหลัง คหบดียู่ยืนรอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม คำนับหนึ่งที แล้วยืนหลีกทางผายมือเชื้อเชิญเข้าด้านใน

ภายในห้องโถงใหญ่ ผู้มาเยือนนั่งตำแหน่งโต๊ะประมุขของบ้าน นั่นแสดงว่าเขามีฐานะสูงยิ่งกว่าเจ้าของจวน

คหบดียู่นั่งอยู่ด้านข้าง ใบหน้ายิ้มแย้มเอ่ยประจบ

“จวนของข้าเป็นเกียรติยิ่งที่ได้ต้อนรับท่านแม่ทัพใหญ่ฉินจื่อเยว่ ผู้รบชนะทั่วสารทิศ”

แม่ทัพฉิน มิได้สนใจคำเยินยอนั้น ใบหน้านิ่งสงบราวกำแพงหินไม่แม้เหลือบแลผู้กล่าว

คหบดียู่ยิ้มเจื่อนราวหมดคำพูดยกมือลง รอดูท่าทีแม่ทัพใหญ่วัยเลยกลางคน

เป็นผู้อยู่ข้างกายเขาเอ่ยขึ้นแทน “คหบดียู่ท่านแม่ทัพมาที่นี่เพราะเรื่องที่ฮองเฮาส่งมา ท่านรีบนำจดหมายออกมาเถอะ”

คหบดียู่รีบนำจดหมายออกมาจากอกเสื้อยื่นให้ทหารคนสนิททันทีพร้อมเอ่ย “จดหมายนี่ ข้ามิได้เปิดอ่านแม้สักเพียงครึ่งตัวเลยขอรับ”

แม่ทัพฉินรับไปอ่านด้วยตนเอง

“ฮองเฮาเพียงบอกว่าโม่อวิ๋นจะเดินทางผ่านมาทางนี้ ให้เจ้ากับข้าร่วมมือกันทำอย่างไรก็ได้ ให้พวกเขาเกิดการปะทะกันเอง เรื่องเล่ห์เหลี่ยมนี้ข้าไม่ถนัด เจ้าไปคิดเอาเถอะ ส่วนข้าจะนำกำลังเข้ารบกับเขาที่ค่ายผู้ประสบภัยหลังจากนั้น เจ้าดำเนินการไป ข้าจะรอข่าวจากเจ้าที่ค่าย อย่าทำงานพลาด เพราะข้าไม่ชอบให้โอกาสใคร”

กล่าวจบ แม่ทัพฉินลุกขึ้นเดินกลับไปยังรถม้า โดยไม่แตะต้องแม้น้ำสักครึ่งจอก

เมื่อเขาออกไปแล้ว คหบดียู่ที่วิ่งตามมาส่งไม่ทันนั้น ก็แทบล้มทั้งยืน

ไม่คิดว่าแม่ทัพฉินจื่อเยว่ผู้นี้จะรับมือได้ยากยิ่งกว่าผู้ใด หัวใจเขายังเต้นระทึกไม่เป็นส่ำ แทบไม่อยากคิดต่อหากเขาทำงานพลาด