ตอนที่2 ศาลาริมน้ำ

เมฆขาวลอยเอื่อยเหนือพระราชอุทยาน สายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อย ใบหลิวลู่ลมเหนือผิวน้ำ เสียงกรุ๋งกริ๋งจากกระดิ่ง แว่วสะท้านพาให้รื่นรมย์ ศาลาไม้สักทองกลางสระ สะท้อนแสงแดดอ่อนระยิบ บนโต๊ะน้ำชาจัดวางเรียบง่ายแต่พิถีพิถัน

วันนี้ไม่มีพิธีการ หากเป็นเพียง “งานเลี้ยงน้ำชาตามอัธยาศัย” ที่ฮ่องเต้ตั้งใจจัดขึ้น เพื่อให้ว่าที่คู่หมั้นได้พบหน้า...อย่างไม่เป็นทางการ ถึงขั้นออกราชโองการเรียกตัวแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉินและคุณหนูไป๋ซูเหยาเข้าเมืองหลวง

เซี่ยหลิงเฉินเข้ามาคำนับอย่างสงบ ดวงตายังเยือกเย็นและนิ่งเฉยดังเคย แม้จะอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ เขาก็ยังไม่แสดงความรู้สึกใดออกมา

ฮ่องเต้ยิ้มอ่อน “เจ้าโตขึ้นมากนะ หลิงเฉิน ยามมองเจ้า ข้านึกถึงบิดาเจ้าอยู่ร่ำไป หากเขายังอยู่ เห็นเจ้ากลายเป็นผู้ปกป้องชายแดนเช่นนี้ เขาคงภูมิใจนัก มา ๆ นั่งข้าง ๆข้านี่” เซี่ยหลิงเฉินก้มศีรษะเล็กน้อย

“หม่อมฉันดีใจแทนบิดา ที่พระองค์ยังทรงระลึกถึงพะย่ะค่ะ”เขาเอ่ยด้วยเสียงเรียบสุขุม ยิ้มเล็กน้อย

แม่ทัพหนุ่มนั่งร่วมโต๊ะ อย่างเงียบ ๆ เอ่ยถวายรายงานถึงกิจการงานเมืองกับองค์ฮ่องเต้ระหว่างรอไป๋ซูเหยา

เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังเบา ๆ ข้ามสะพานไม้มาถึงศาลา

กลิ่นหอมของดอกเหมยแทรกมากับสายลม

“หม่อมฉันไป๋ซูเหยา ขอประทานอภัย ที่ทำให้ฮ่องเต้กับฮองเฮาทรงรอเพคะ”

หญิงสาวใบหน้างดงามหมดจด ย่อคำนับด้วยท่าทีอ่อนช้อย นุ่มนวล แต่มั่นคง

ฮ่องเต้หัวเราะเบาๆ ตรัสเอ่ย “ไม่เป็นไร ๆ รอไม่นาน ไม่ต้องมากพิธีหรอก” กล่าวพลางเหลือบมองปฏิกิริยาชายหนุ่ม

“ลุกขึ้นเถอะ มานั่งข้างๆ เราสิ” ฮองเฮาทรงตรัสน้ำเสียงอบอุ่นแต่อ่านยาก

หญิงสาวว่าง่ายเดินไปนั่ง โดยไม่เหลือบแลชายหนุ่ม

“วันนี้เป็นงานเลี้ยงน้ำชาเป็นการส่วนตัว เพราะว่าข้าอยากให้เจ้าทั้งสองได้พบกัน จะได้รู้จักกันมากขึ้น”ฮ่องเต้ทรงตรัสเอ่ย และแนะนำแม่ทัพหนุ่มให้หญิงสาว

“เจ้าคงเคยได้ยินชื่อแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉินมาบ้างแล้วกระมัง”

ไป๋ซูเหยาค้อมศีรษะเล็กน้อย

“หม่อมฉันพอได้ยินมาบ้างว่า แม่ทัพเซี่ยกล้าหาญ แข็งแกร่ง เป็นที่กล่าวขานทั่วทั้งห้าดินแดน เพคะ”นางเอ่ยแล้ว พลางหันไปค้อมศีรษะคำนับให้ชายหนุ่มเล็กน้อย

ใบหน้าชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉย เพียงพยักใบหน้ารับการคำนับ

“ขอบใจ”คำตอบสั้นเท่ากระพริบตา แต่แฝงระยะห่างที่ไม่อาจละเลย

ฮ่องเต้และฮองเฮาพลันสบตากัน เมื่อเห็นปฏิกิริยาห่างเหินกันของทั้งคู่

ฮองเฮาชวนพูดคุย ด้วยบทสนทนาที่เป็นสื่อให้ทั้งคู่รู้จักกันอีกเล็กน้อย จึงเอ่ยเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้อยู่กันลำพัง

“เด็กทั้งสองนี้ ช่างประหลาดนัก ดูทำทีห่างเหินกันเสียจริง เราจับเขาแต่งงานกันเช่นนี้จะเป็นการฝืนใจไปรึไม่?” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปยังชายหญิงสองคนที่ยืนอยู่ตรงมุมศาลา แยกห่างกันเล็กน้อย

ฮองเฮายิ้มอ่อนโยนแล้วทรงตรัสว่า “ฝ่าบาทอย่าทรงคิดมากไปเลยเพคะ พระองค์ทรงหวังดีกับหลิงเฉิน เขาต้องเข้าใจแน่ หม่อมฉันกลับเห็นว่า แม้ทั้งคู่จะดูห่างเหินกัน แต่ก็ดูเหมาะสมกันยิ่งนักเพคะ”

เซี่ยหลิงเฉิน แต่งชุดขุนนางสีดำเรียบขรึม ดวงตาเย็นเฉียบไม่สบใคร นิ่งเฉยดั่งเงาภูผา

ไป๋ซูเหยา สวมชุดสีฟ้าหมอก ปักลายเมฆบางด้วยไหมเงิน ผมถูกรวบขึ้นอย่างงดงามสง่า ใบหน้าหวานนั้นนิ่งเรียบ แต่ภายในเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ซัดสาด

ทั้งสอง สบตากันเป็นครั้งแรกในฐานะ "คู่หมั้น" ต่างจดจำได้ว่าคือคนที่เดินสวนกันในตลาดเมื่อหลายวันก่อน

แววตาที่เคยสะกิดใจและความรู้สึกในคราวนั้น ไป๋ซูเหยาจดจำได้ หากเวลานี้กลับถูกกลบด้วยท่าทีที่ห่างเหินไม่ใยดีของเซี่ยหลิงเฉิน เขาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ แม้แต่คำพูดก็ไม่เอื้อนเอ่ย ไป๋ซูเหยาเก็บงำคำพูด นิ่งเฉยไม่แสดงท่าทีเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างทอดสายตามองออกไปคนละทิศ

ฮ่องเต้และฮองเฮาเดินกลับเข้ามายังโต๊ะน้ำชา

ฮองเฮาพลันยิ้มหวาน เรียกไป๋ซูเหยาให้มานั่งเคียงข้าง “เจ้าดูงามนัก ซูเหยา ข้าเห็นใจเจ้ามาก การแต่งงานนี้มิใช่เรื่องเล็ก ข้าขออยู่เป็นเพื่อนเจ้าวันนี้ ให้เจ้ามั่นใจว่า เจ้าจะมิได้เดินเพียงลำพัง”

ไป๋ซูเหยายิ้มบาง ๆ ดวงตาคล้ายจะสั่นไหวเล็กน้อย

บรรยากาศในศาลาแม้จะงดงามด้วยดอกไม้และกลิ่นชา...กลับอบอวลไปด้วยความอึดอัด

เซี่ยหลิงเฉินยืนนิ่ง คิดถึงข่าวที่เพิ่งได้รับมาว่า เจ้าเมืองอวิ๋นหนาน นามโม่อวิ๋น เป็นคนรักเก่าของไป๋ซูเหยา เริ่มเคลื่อนไหวทางการทหาร และมีการร่วมมือลับ ๆ กับทั้งห้าดินแดน

‘นางจะเป็นหมากในมือของมันหรือไม่ ถ้าเช่นนั้นข้าควรทำให้เรื่องนี้ จบลงที่การแต่งงาน ดีหรือไม่?’

เขาคิดคำนึงขณะมองนางอีกครั้ง ความงามอ่อนช้อยตรงหน้าทำให้ใจเต้นวูบหนึ่ง ‘แต่หากได้เพียงตัว มิได้ใจ ก็ไร้ค่า’ ความขึงเครียดแผ่ซ่านขึ้นอีกครั้ง หากแต่เขาทำได้เพียงกดกลั้นไว้ ภายใต้สีหน้าเรียบเย็น

ไป๋ซูเหยาเองก็รับรู้ได้ถึงความเย็นชา ไม่ใช่แค่เพราะเขาไม่พูดกับนาง แต่เพราะเขามองนาง ราวกับเป็นใครสักคนที่ไม่น่าไว้วางใจ

‘หากนี่คือชะตาชีวิตของข้า ก็คงต้องแบกรับแล้ว’ หญิงสาวคิดคำนึง อนาคตของนางคงเต็มไปด้วยลมหนาวและเงาเงียบนับจากนี้

ไป๋ซูเหยาวางถ้วยชาเบา ๆ แล้วก้มศีรษะ “หม่อมฉันเข้าใจถึงพระเมตตาเพคะ พระองค์ประทานสมรสที่ดีที่สุดให้กับหม่อมฉันแล้ว ในฐานะบุตรสาวเจ้าเมืองไป๋หนาน หม่อมฉันจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพคะ”

ฮองเฮาและฮ่องเต้พลันมองสบตากันเล็กน้อย ฮองเฮาทรงตรัสให้กับไป๋ซูเหยาอย่างอ่อนโยนว่า

“เจ้าอย่าได้คิดเช่นนั้น เหมือนเป็นการตำหนิฮ่องเต้นะ”

ไป๋ซูเหยารีบย่อตัวคำนับพร้อมเอ่ย “หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันขอประทานอภัย”

ฮองเฮาดึงมือนางให้กลับมานั่ง ตบลงบนมือเบาๆ ทรงตรัสว่า “ฮ่องเต้และข้าเห็นพ้องต้องกันแล้ว ว่าเจ้าทั้งสองเหมาะสมกัน แม้วันนี้จะเป็นเช่นไร ข้าเชื่อว่า สักวัน เจ้าทั้งสองจะรักใคร่สามัคคีปรองดองกันอย่างแน่นอน ขอเพียงเจ้าใช้ความอ่อนโยน เอาใจใส่ดูแล ไม่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่ เป็นหลังบ้านที่ดี เขาก็จะไม่มีวันเป็นอื่นได้หรอก”

ไป๋ซูเหยายิ้มบางรับคำแผ่วเบา ขณะที่ใบหน้าเข้มของแม่ทัพหนุ่มกลับปรากฏรอยยกยิ้มอย่างไม่เชื่อถือ

เสียงสายลมพัดเอื่อย กลีบเหมยร่วงหล่นจากต้น ดั่งสัญญาณแห่งโชคชะตาที่เริ่มขีดเส้น

สองดวงใจที่มิได้ปรารถนาซึ่งกันและกัน

แต่กลับต้องเดินร่วมทาง เพื่อแผ่นดิน และเพื่อชะตาที่มิอาจหลีกเลี่ยง