ตอนที่ 3 ชิงคนรักแม้ต้องแลกด้วยไฟสงคราม

โม่อวิ๋นได้รับข่าวการแต่งงานของไป๋ซูเหยา เขานั้นแทบกระอักเลือด เป็นเพราะบิดาของนางที่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้ ไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับไป๋ซูเหยา

นานนับปีแล้วที่บิดาของนางจับจ้องนาง ไม่ให้ออกจากเมือง หรือไปไหนโดยลำพัง บางครั้งเขาลักลอบพบกันก็ยังแสนยากลำบาก นางเองก็รักศักดิ์ศรีและให้เกียรติต่อบิดา เขาจึงทำได้เพียงคิดช่วงชิงบรรลังค์ของฮ่องเต้เพื่อครอบครองนาง นางล่วงรู้ความในใจสิ่งที่เขาจะกระทำ ถึงกับยื่นคำขาดตัดความสัมพันธ์หากเขาคิดทำเช่นนั้น เขาจึงทำได้เพียงรอคอยและส่งข่าวคราวความในใจต่อกันผ่านทางจดหมาย ถึงจะดูไร้หนทางเขาก็รอ นางผู้เป็นดวงใจ

แต่ครั้งนี้เขาไม่อาจทนได้อีก จึงสั่งทหารลับ ลอบปลอมตัวเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อพบหน้านาง พานางหนี แม้ต้องเดินทางถึงครึ่งเดือนเขาก็จะต้องไป

“เตรียมคน ข้าจะแฝงตัวเข้าไปยังแคว้นชิ่ง”เสียงมีอำนาจเด็ดขาดแววตาแน่วแน่ ทุกคนไม่อาจขัดคำสั่งทำเพียงน้อมรับ

โม๋อวิ๋นขี่ม้าในตลาดเมืองหลวงไปกับเหล่าขบวนทหารลับที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าอัญมณี ทหารลับแจ้งเรื่องซื้อบ้านในเมืองได้แล้ว

“ข้าน้อยได้ซื้อบ้านในย่านคนร่ำรวยของเมืองไว้แล้วขอรับ อีกทั้งได้สืบหาจวนของท่านเจ้าเมืองไป๋ในเมืองหลวงเรียบร้อยแล้วขอรับ” ทหารลับรายงาน โมอวิ๋นพยักหน้ารับ เขาสวมชุดสะอาดสะอ้านราวคุณชายเจ้าสำรวย ท่วงท่าสง่างาม ไม่มีคราบเคราของนักรบ ขี่ม้าชมเมืองอย่างไม่รีบร้อน ขณะนั้นพลันสายตาของเขาสะดุดเข้ากับรถม้าคันหนึ่งสวยงามโอ่อ่าเกินกว่าฐานะชาวบ้านจะมีครอบครองได้ ทหารลับรีบแจ้งทันทีว่าเป็นรถม้าของจวนท่านเจ้าเมืองไป๋ โม่อวิ๋นจึงสะกดรอยตามไป

บนรถม้าไป๋ซูเหยามากับสาวใช้คู่กาย เพื่อไปยังร้านเครื่องประทินผิว

โม่อวิ๋นจึงสั่งให้ทั้งขบวนไปรอที่บ้าน ให้มีคนติดตามไปเพียงคนเดียว เมื่อสะกดรอยไป๋ซูเหยาจนถึงร้าน เขาเข้าไปภายในร้าน โดยไป๋ซูเหยาไม่ทันรู้ตัว ทว่าสาวใช้ข้างกายพลันพบเห็นเข้าเอ่ยเตือนนาง

“ท่านหญิง มีบางสิ่งผิดสังเกตเจ้าค่ะ ชายผู้นั้นเหมือนสะกดรอยตามเรามานะเจ้าคะ” สาวใช้แอบส่งสายตาบอกใบ้ในขณะที่ทั้งสองคนยังคงหันหลังให้โม่อวิ๋น

ไป๋ซูเหยาลอบมองผ่านกระจก พลันใจกระตุกเต้นยินดี แต่เมื่อระลึกได้ว่าบัดนี้ตนมีฐานะเช่นไร ความเศร้าถาโถมสะกัดกลั้นรอยรื้นแห่งน้ำตา แสร้งทำเป็นไม่เห็น เดินพูดคุยกับเถ้าแก่ร้านถามเรื่องเครื่องประทินผิวสีชาดทาปาก หลังจ่ายเงินแล้ว เดินออกมาโดยทำทีไม่เห็นเขา

โม่อวิ๋นร้อนใจจนต้องขวางนางไว้

“เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ”

นางใยจะจำเขาไม่ได้กัน เพียงแต่หากนางและเขาพบปะกันยามนี้สายตาจับจ้องมากมาย ชื่อเสียงและข่าวอาจไปถึงหลิงเฉินได้ นางจำต้องระมัดระวังไว้ก่อน ด้วยฐานะของเขา นางจะทำให้เขาเดือดร้อนไม่ได้

“ข้ามิใช่จำท่านไม่ได้ หากแต่บัดนี้ข้ามีคู่หมั้นแล้ว ไม่ควรพบชายอื่น เช่นนี้อาจมีคนเอาไปพูดได้ ขอท่านโปรดไตร่ตรอง”ไป๋ซูเหยาพูดพลางเดินไปช้า ๆ

ความน้อยใจพลันถาโถมในใจโม่อวิ๋น ปวดแปลบใจยิ่งขึ้น

ไป๋ซูเหยาเองเจ็บปวดใจไม่แพ้กัน ฝืนกลั้นน้ำตาไม่ให้รื้นไหล ดีใจ คราเดียวกับอาดูร พลันเดินจากมาไม่เหลวกลับ

ทุกอย่างหรือจะรอดพ้นสายข่าวของเซี่ยหลิงเฉินไปได้

“ท่านแม่ทัพ ที่ตลาดวันนี้ปรากฏตัวเจ้าเมืองอวิ๋นหนานขอรับ”สายลับรายงาน

มือที่กำลังเขียนพลันหยุดชะงักใบหน้าเคร่งเครียด

“กล้ามาเหยียบถึงที่ มันช่างบังอาจนัก” เสียงเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“เจ้าเมืองอวิ๋นหนาน พบกับคุณหนูตระกูลไป๋ระหว่างทางเดินในตลาดด้วยขอรับ” สายลับรายงานต่อ

ครานี้ใบหน้าเข้มกลับขรึมลงยิ่งกว่า ริมฝีปากปรากฏรอยเย้ยหยัน

“หึ! จะแต่งให้ข้าแล้วยังแอบนัดพบคนรักงั้นรึ นี่หรือสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ทั่วเมืองต่างร่ำรือ งดงามราวเทพธิดา กิริยาดั่งหงส์ ก็เพียงเท่านี้เอง คิดอยากไปเป็นนายหญิงแคว้นอวิ๋น มากกว่ามาเป็นแค่ฮูหยินแม่ทัพเช่นข้า ฝันไปเถอะ” ทุกคำพูดเย้ยหยันดูแคลน ภายในใจรู้สึกราวถูกหยามเกียรติก็ไม่ปาน

“ส่งคนไปจับตาดู สืบมาให้แน่ชัดว่าพักที่ใด ทำอะไรอย่าให้คลาดสายตา และอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่นล่ะ ข้าต้องการดูละครคู่รักนี่สักหน่อยว่าจะทำเช่นไรกันแน่” แววตาวาวระยับราวกับราชสีห์คิดเล่นกับหนู

เรือนไม้งดงาม หญิงสาวนั่งมองออกไปริมหน้าต่างทอดสายตาเหม่อลอย ความรวดร้าวเสียดแทงในอก คิดจะร้องก็ร้องไม่ออก ได้แต่เก็บงำไว้ ภาพโม่อวิ๋นผู้องอาจไม่ละทิ้งประชาชนลอยเด่นขึ้นในความทรงจำ การเดินทางมาดูแลทุกข์สุขของปวงประชานำพาให้เขาและนางได้พานพบกัน โดยนางเองไม่รู้ว่า โม่อวิ๋นได้เคยพบนางมาแล้วคราหนึ่งจากงานเลี้ยงสร้างสัมพันธไมตรีจากทุกแคว้นที่จัดในวังหลวง นางที่แสร้งปลอมตัวเพื่อไปช่วยผู้ประสบภัย กลับทำเรื่องโง่เขลาแล้ว แต่เขาก็รู้มารยาทไม่เปิดโปง นางนึกถึงพลางยิ้มขำระคนเศร้า ช่วงเวลาที่งดงามระหว่างนางและเขายังแจ่มชัดในใจเสมอ

ทุกความคิดต้องหยุดชะงัก เมื่อภาพความจริงปรากฏเงาของคนผู้หนึ่งทับซ้อนขึ้นมาในใจ รอยยิ้มแฝงรอยเหยียดหยัน แววตาเย็นชานั้น วาบขึ้นในอก ชายหนึ่งอันเป็นรักแรก ซ้อนรอยด้วย ชายหนึ่งอันคือหน้าที่

ไป๋ซูเหยาหยัดกาย หลับตาข่มกลั้นความรู้สึก หายใจลึกราวตัดสินใจ

พลางสั่งตัวเองในใจอย่างหนักแน่น “แว่นแคว้น บิดา ความสงบสุขของบ้านเมืองย่อมมาก่อนความรักของหนุ่มสาว ข้ายินดีเสียสละแบกรับไว้เอง”

ภายในห้องโถงใหญ่ บรรยากาศราวกับมีเมฆดำครอบคลุม โม่อวิ๋นยามนี้สีหน้าเคร่งเครียด หลับตาสกัดกั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน ครั้งนี้เขาคิดจะยินยอมให้นางตกแต่งให้ใครไม่ได้ ต่อให้บุกน้ำลุยไฟ เขาจำต้องช่วงชิงดวงใจของเขากลับมา ใจร้อนรุ่มดังไฟเผา

“ชิงตัวนาง แม้ต้องแลกด้วยไฟสงคราม ข้าก็ไม่อาจถอย” เสียงคำรามประกาศกร้าว