LOGINชางฉีเดินตามหลังอ๋องน้อยเฉินลู่ไปด้วยใจที่เหม่อลอย ดูเอาเถอะเดินทางมาถึงวันแรกนางก็เจอคนใจร้ายใช้คำพูดทำร้ายจิตใจเข้าเสียแล้ว
'อีกทั้งเขายังบอกว่าจะเข้าเรียนที่สถานศึกษาของพี่เฉียนด้วยเช่นนั้นหรือ?' ชางฉีขบคิดขึ้นมาในใจพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆหวังเรียกความเข้มแข็งและความเชื่อมั่นของตนกลับคืนมา
"แม่นางชางฉี แม่นางชางฉี" อ๋องน้อยเฉินลู่พูดพลางดึงตัวของชางฉีที่ยังคงเดินหน้าต่อไปด้วยอาการเหม่อลอยให้หยุดเดินเสียที
"ถึงเรือนจวี๋ฮวาแล้วนะ ส่วนเรือนอิงฮวาอยู่ถัดไปทางฝั่งโน้นราวหนึ่งลี้"
อ๋องน้อยเฉินลู่พูดพลางผายมือไปยังทิศตะวันตกที่มีต้นไม้ขึ้นเขียวชะอุ่มและมีดอกไม้นาๆพรรณปลูกอยู่
"ขอบคุณมากขอรับที่ช่วยนำทาง" ติงเกอและเหอจิ้งกล่าวคำขอบคุณพร้อมทั้งค้อมกายลงคำนับขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะเดินมุ่งหน้าแยกไปทางเรือนอิงฮวาที่อ๋องน้อยเฉินลู่ชี้บอก
"เอ่อ คือ" ชางฉีขยับกายไปมาด้วยความอึดอัดที่อ๋องน้อยเฉินลู่ยังคงยืนโอบอยู่ทางด้านหลังและจับต้นแขนเล็กของนางเอาไว้มั่นเช่นนี้
"ข้าต้องขออภัยแม่นางชางฉีด้วยนะ" อ๋องน้อยเฉินลู่กล่าวขึ้นด้วยความเสียดายพร้อมทั้งรีบปล่อยมือของตนออกและถอยห่างออกจากข้างกายของชางฉีได้ราวสองศอก
"ข้าชางฉีขอขอบใจท่านมาก ทั่วทั้งแคว้นซ่งนอกจากพี่เฉียนแล้วก็ยังมีท่านอีกคนที่ให้ความช่วยเหลือข้า" ชางฉีพูดพลางค้อมกายลงคำนับ
อ๋องน้อยเฉินลู่อีกครั้ง"แม่นางชางฉีกล่าวหนักเกินไปแล้ว ตัวข้าเองก็เดินทางมาจากต่างถิ่น นับได้ว่าเป็นเพียงผู้อาศัยคนหนึ่งในจวนของอาเฉียนเช่นเดียวกัน
แม้เพียงสักน้อยนิดที่แม่นางชางฉีมองว่าข้ามีความเป็นมิตร ข้าก็รู้สึกดีใจอย่างหาที่สุดมิได้แล้ว"คำพูดอ้อนอ้อนที่แสดงถึงความจริงใจอันขัดกับรูปลักษณ์ใหญ่โตประดุจดั่งยักษ์ปักหลั่นและหน้าตาคมเข้มคมคายนั่นแล้ว ทำเอาชางฉีถึงกับหลุดกิริยาหัวเราะคิกคักขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความตื้นตันใจและพูดต่อไปว่า
"ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าคะท่านเฉินลู่แห่งหนานจิง"
"หากไม่รังเกียจจะเรียกข้าว่าพี่ลู่ก็ได้นะ" หลังกล่าวจบคนร่างใหญ่โตตรงหน้าก็พลันมีใบหน้าซับสีขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย
ชางฉีได้ยินดังนั้นจึงเม้มริมฝีปากตนเองเป็นเส้นตรงกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้อย่างเต็มความสามารถพยักหน้าขึ้นลงเร็วๆ และเอ่ยขึ้นมาน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ข้าต้องขอขอบคุณพี่ลู่ด้วยนะเจ้าคะ"
ทางด้านของชางฉีและเฉินลู่สถานการณ์นั้นดูผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ด้วยความที่ทั้งสองคนเป็นคนต่างถิ่นเช่นเดียวกันจึงรู้สึกว่าพูดคุยกันได้ถูกคอมากเป็นพิเศษ
เสี่ยวจูเองก็รู้งานของสาวใช้ข้างกายเป็นอย่างยิ่งถึงกับนำขนมหวานขึ้นชื่อของเมืองลั่วหลางที่ชางฉีทำขึ้นเองและนำติดตัวมาด้วยจัดใส่จางวางเรียงให้สวยงามนำมามอบให้กับเฉินลู่และชางฉีที่เปลี่ยนจากการยืนคุยกันมาเป็นนั่งคุยกันยังโต๊ะไม้หน้าเรือนจวี๋ฮวาแล้วในตอนนี้
แต่ในทางกลับกันทางด้านขององค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเองกลับมีความตึงเครียดเกิดขึ้นเป็นอย่างมาก พระองค์ทรงตรัสถามถึงประวัติความเป็นมาของชางฉีโดยละเอียดจากเหวินเฉียน ก่อนจะสะบัดชายชุดคลุมจากไปด้วยความหงุดหงิดเต็มหัวใจ
ณ ตำหนักสุขภิรมย์
ตำหนักที่ประทับส่วนตนขององค์ฮ่องเต้ผิงกงกงถูกตามตัวให้มาเข้าเฝ้าโดยเร่งด่วน เมื่อมาหยุดยืนนิ่งหลังกล่าวคำถวายพระพรเสร็จแล้ว ผิงกงกงก็แทบจะเป็นลมล้มจับลงไปกับพื้นเมื่อพบเจอเข้ากับคำถามแรกที่ว่า
"อาการมีหยดน้ำตาซึมอยู่ปรายหางตาของผู้หญิงหลังข้าพูดจบคืออะไร?"
ผิงกงกงอยากจะถามออกไปใจแทบขาดว่า แล้วองค์ฮ่องเต้ทรงตรัสคำใดออกไปบ้างเช่นนั้นหรือ แต่ด้วยสังเกตพบสีพระพักตร์อันบึ้งตึงและบูดจัดนั่นแล้วจึงได้แต่กลืนคำถามนั้นลงคอไปเสีย และตอบอ้อมแอ้มขึ้นมาเสียงเบาว่า
"โกรธพ่ะย่ะค่ะ น้อยใจพ่ะย่ะค่ะ"
"บังอาจ!!"
เสียงบริภาษอันดังก้องและเสียงฝ่าพระหัตถ์ที่กระแทกลงบนโต๊ะทรงพระอักษรเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาผิงกงกงถึงกับขาอ่อนแรงลงไปทั้งสองข้าง ทรุดนั่งก้มศีรษะลงต่ำจนหน้าผากกระแทกลงกับพื้นพระตำหนักด้วยความหวาดกลัวจับใจ
"ขอพระราชทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสมควรตาย
กระหม่อมสมควรตาย ฝ่าบาททรงมีพระเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ"ผิงกงกงเอ่ยขอความเมตตาปากคอสั่น
‘โอ้ สวรรค์!! ฝ่าบาททรงไปเสวยรังแตนจาก ณ ที่ใดมา เหตุใดถึงได้มีอารมณ์ขุ่นมัวได้มากขนาดนี้’
ผิงกงกงร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาในใจ
"ผู้อื่นมีสิทธิ์ที่จะโกรธองค์ฮ่องเต้ โอรสสวรรค์ด้วยเช่นนั้นรึ?"
ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงเยือกเย็นจับขั้วหัวใจคนฟัง
ยิ่งนัก"ไม่มีสิทธิ์พ่ะย่ะค่ะ ไม่มี" ผิงกงกงเอ่ยขึ้นเป็นปี่เป็นขลุ่ย
"หากแม้นว่ามีเล่า?" องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงถามกลับ
"ผู้นั้นมีโทษต้องประหารพ่ะย่ะค่ะ จำต้องสั่งลงโทษประหารบุคคล
ผู้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนั่นโดยทันทีพ่ะย่ะค่ะ"
หลังกล่าวจบผิงกงกงก็เงยหน้าขึ้นมานั่งตัวตรงทอดสายตาลงมองพื้นต่อ
"ประหารไม่ได้ ข้าชอบนาง!" คำพูดที่กลั่นออกมาจากใจโดยมิได้อาศัยความยั้งคิดมาเป็นตัวหยุดยั้งเอาไว้ ทำให้ผิงกงกงขันทีอาวุโสที่ถวายงานรับใช้ใกล้ชิดองค์ฮ่องเจ้จูอี้เหลียงตั้งแต่พระองค์ยังทรงพระเยาว์เป็นลมล้มพับไปในทันที
"เด็กๆ มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง มานำตัวขันทีแก่ผู้ไร้ประโยชน์คนนี้ออกไปจากตำหนักของข้าบั่ดเดี๋ยวนี้"
หลังฮ่องเต้จูอี้เหลียงกล่าวจบประโยค เหล่าองครักษ์ก็ได้พากันกรูเข้ามานำตัวผิงกงกงไปพักผ่อนต่อยังที่พักของตน
"น้อยใจข้าเช่นนั้นรึ โกรธเคืองข้าเช่นนั้นรึ?" ฮ่องเต้จูอี้เหลียงกล่าววนเวียนซ้ำไปซ้ำมากับตนเองอยู่นับสิบรอบ จึงตัดสินใจมุ่งหน้าออกไปพบกับแม่นมอี้หลันที่ตนให้ความไว้วางใจในระดับหนึ่งเพื่อสอบถามในสิ่งที่ตนสงสัยในทันที
ตำหนักไม้หลังเล็กในเขตพระราชฐานชั้นในที่ประดับไปด้วย
ดอกกล้วยไม้เต็มตำหนัก แม่นมอี้หลันผู้ที่องค์ฮ่องเต้ทรงเสด็จมาหากำลังป้อนผลไม้ให้กับนกแก้วสีสวยสดอยู่ด้วยความรื่นเริงเบิกบานใจครั้นพอได้ยินนางกำนัลเข้ามารายงานว่าองค์ฮ่องเต้ทรงเสด็จมาพบกับตน และขณะนี้ทรงประทับรออยู่ที่ศาลาไม้กลางสวนแล้ว จึงรีบเดินเข้าไปหาพระองค์โดยเร็ว และคุกเข่ากล่าวคำถวายพระพรตามธรรมเนียมของวังหลวงว่า
"ถวายพระพรฝ่าบาทขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปีเพคะ"
"ลุกขึ้นได้ ไม่ต้องมากพิธี"
องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงตรัสพลางผายมือขึ้น
"ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ"
แม่นมอี้หลันพูดพลางค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ
"เชิญนั่ง" องค์ฮ่องเต้ตรัสด้วยสุรเสียงเรียบง่าย
หลังนั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงก็เปิดปากเจรจาเอ่ยถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมาว่า
"หากผู้หญิงโกรธและน้อยใจในคำพูดของเรา หลังจากนั้นเราจะทำเช่นไรต่อไปดี?"
"หากเขางอน เขาโกรธ เขาน้อยใจ เราก็ต้องเป็นฝ่ายไปง้อสิ
เพคะฝ่าบาท" แม่นมอี้หลันเอ่ยขึ้นยิ้มๆดวงตาทอประกายความอบอุ่นอ่อนโยนออกมาราวกับคนที่ผ่านโลกมามาก จึงมองเหตุการณ์ตรงหน้าได้อย่างทะลุปรุโปร่ง"แล้วการกระทำเช่นไรถึงจะเรียกได้ว่าเป็นการง้อเล่า?"
น้ำเสียงอ้อมแอ้มที่เบาราวกับเสียงกระซิบนั่นทำเอาแม่นมอี้หลัน
ที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นมาจิบหยุดชะงักไปในทันที"กล่าวคำขอโทษด้วยความจริงใจ มอบสิ่งของแทนใจให้แทนความสำนึกผิดเพคะ"
หลังแม่นมอี้หลันกล่าวจบ ฮ่องเต้จูอี้เหลียงจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเอ่ยคำขอบใจออกมาคำหนึ่ง พร้อมทั้งใช้วิชาตัวเบาเร้นกายจากไปด้วยความว่องไวประดุจสายฟ้าฟาด
ชางฉีใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับทั้งสองสามีอย่างมีความสุข นางเดินทางไปมาหาสู่กันกับเหวินเฉียนอย่างไม่ขาดสาย สัมพันธภาพระหว่างผู้ที่นับถือกันดุจพี่น้องแน่นแฟ้นดังเก่าสามีทั้งสองเองต่างก็มอบความรักและปรนนิบัตินางอย่างถึงใจในแต่ละค่ำคืนอย่างไม่ขาดตกบกพร่องจวบจนกระทั่งวันเปิดภาคเรียนแรกของสถานศึกษาที่เหวินเฉียนทำการก่อสร้างได้เวียนมาถึงชางฉีตื่นนอนขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ นางรีบอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า อีกทั้งยังช่วยสามีทั้งสองคนอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย ทั้งสามคนจึงร่วมกินอาหารเช้าร่วมกัน ก่อนจะเดินทางด้วยรถม้าคันเดียวกันมุ่งหน้าไปยังสถานศึกษาของเหวินเฉียนต่อในขณะที่กำลังนั่งรถม้าเดินทางไปยังสถานศึกษาอยู่นั้น ชางฉีก็เริ่มล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อของตนพร้อมทั้งพยายามเปิดคอเสื้อขึ้นแสร้งทำเป็นมองหาอะไรอยู่ในนั้นไปมาอยู่สักพัก ทำเอาสามีทั้งสองคนของนางถึงกับเริ่มพากันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย“เจ้าเป็นอันใดไปเช่นนั้นหรืออาฉี?” อ๋องน้อยเฉินลู่เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ทางด้านองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเองก็จับมือเล็กของชางฉีเอาไว้มั่น และเริ่มแหวกคอเสื้อของชางฉีออกกว้างจนเผยให้เห็นถึ
“การปรนนิบัติสามีมีมากมายหลากหลายรูปแบบและวิธีการนัก” ‘องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงทรงตรัสขึ้นมาสั้นๆ มิขยายความเช่นนี้แล้วจะให้นางเข้าใจในสิ่งที่ตนต้องให้การปรนนิบัติอย่างไรบ้างเช่นนั้นหรือ?’ชางฉีขบคิดขึ้นมาในใจ มิรอให้ชางฉีได้นึกถึงการปรนนิบัติสามีได้นานนัก อ๋องน้อยเฉินลู่ได้อุ้มเอาชางฉีขึ้นมาบนเตียงและกระซิบข้างริมใบหูเล็กแผ่วเบาว่า “อาฉีช่วยปรนนิบัติอาเหลียงเหมือนตอนที่พวกเราอยู่บนรถม้ากันด้วยเถอะนะ”ทำให้ชางฉีจำต้องโน้มใบหน้างดงามหวานซึ้งลงไปอ้าปากเข้าครอบครองแก่นกายขนาดใหญ่ขององค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอาไว้ในอุ้งปากเล็กของนางโดยทันทีเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ช่องทางรักของนางโดนปลายลิ้นร้อนของอ๋องน้อยเฉินลู่ส่งเข้ามาทักทายและโดนเล้าโลมเลียอยู่อย่างนั้นจนน้ำหวานของนางไหลซึมออกมาไม่หยุด“ขย่มข้าลงมาแรงๆเลยอาฉี”องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสั่น พระองค์เฝ้ารอวันนี้มานานนัก วันที่จะถูกภรรยารักปรนนิบัติพระองค์เช่นนี้ชางฉีได้ยินดังนั้นจึงหันหน้ามามองดูอ๋องน้อยเฉินลู่ด้วยแววตายั่วยวนก่อนจะจับแก่นกายขององค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงมาจ่อเข้าที่ช่องทางรักของตนและเลื่อนตัวลงครอบครองเจ้าสิ
อรุณรุ่งของเช้าวันใหม่ได้มาเยือนอีกครั้ง ขบวนรถม้าได้พากันเดินทางมาถึงยังแคว้นซ่งแล้ว โดยจุดหมายปลายทางของขบวนรถม้าครานี้คือพากันมุ่งหน้ามาที่จวนของเหวินเฉียนก่อนนั่นเองทางด้านเหวินเฉียนเองก็เหมือนจะรับรู้ได้ว่าพวกเขาได้พากันเดินทางมาถึงแคว้นซ่งในวันนี้แล้ว จึงได้เตรียมการต้อนรับพวกเขาเอาไว้อย่างสมเกียรติพร้อมทั้งยังมอบของขวัญอันล้ำค่าและคำอวยพรมากมายให้กับพวกเขาด้วยทั้งสามสามีภรรยาต่างอยู่พูดคุยกันกับเหวินเฉียนมาได้สักพักใหญ่ ทางด้านแม่นมอี้หลัน และคนในขบวนเดินทางต่างได้รับพระบรมราชานุญาตให้แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้ตามอัธยาศัยส่วนเสี่ยวจูได้รับมอบหมายให้ไปเก็บข้าวของต่างๆ ของตน และชางฉีออกมาจากเรือนน้อยจวี๋ฮวาให้หมด เพื่อที่จะได้พากันเดินทางไปยังเรือนหอที่ทางองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงจัดให้คนมาจัดตกแต่งเอาไว้รอคอยการกลับมาของพวกเขาทั้งสามคนเอาไว้อย่างงดงาม ใหญ่โตและโอ่โถงยิ่งแล้วหลังจากนั่งสนทนา จิบชาและพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันไปได้สักพักแล้ว ขบวนรถม้าคันใหม่จากทางพระราชวังก็ได้มาจอดเทียบท่ายังหน้าจวนของเหวินเฉียน ทั้งสามคนจึงพากันกล่าวคำร่ำลาและขอตัวกลับไปพักผ่อนยังเรื
ชางฉีได้ยินดังนั้นแล้วจึงช้อนสายตาขึ้นไปมององค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงราวกับจะขอความคิดเห็นไปในตัว นางหวังว่าเขาจะส่ายศีรษะปฏิเสธอ๋องน้อยเฉินลู่ไปเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องทำอันใดบัดสีบนรถม้านี่ ท่านอ๋องน้อยเฉินลู่มิคิดบ้างหรอกหรือว่าหากคนบังคับรถม้าได้ยินเสียงร้องครวญครางของพวกเขาและนางเข้า แล้วนางจะเอาหน้าไปไว้ ณ ที่ใดกันแต่องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงกลับพยักหน้าลงน้อยๆ เป็นเชิงอนุญาตให้นาง และท่านอ๋องสามารถร่วมรักกันบนรถม้านี้ได้ตามอำเภอใจ ก่อนที่พระองค์จะทรงเปิดผ้าม่านรถม้าออกไปพูดกับคนบังคับรถม้าทั้งสองคนว่า “พวกเจ้าเป็นคนหูหนวกตาบอดใช่หรือไม่ พวกเจ้าจะมิสามารถรับรู้ถึงเหตุการณ์ใด และเสียงใดในรถม้าคันนี้ใช่หรือไม่?” องค์ฮ่องเต้จู้อี้เหลียงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงวางอำนาจ และดุดันเหี้ยมเกรียมเป็นอย่างยิ่ง“กระหม่อมล้วนแต่หูหนวกและเป็นใบ้พ่ะย่ะค่ะ” สารถีทั้งสองคนเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นงันงกอย่างพร้อมเพรียงกัน“เช่นนั้นก็ดี หากเรื่องราวครั้งนี้ถูกแพร่ออกไปล่ะก็ข้าจะสั่งประหารชีวิตพวกเจ้าจนเก้าชั่วโคตรเลยทีเดียวเข้าใจหรือไม่?” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงกล่าวย้ำขึ้นมาอีกครั้ง“รับด้วยเกล้าพะย
เมื่อเช้าวันที่แปดหลังการเข้าหอมาเยือน ชางฉีตื่นนอนตั้งแต่เมื่อยามเช้าตรู่ นางเข้าไปพูดคุยกับบิดาที่จวนหลักหลังใหญ่มาได้นานราวหนึ่งชั่วยามแล้ว พร้อมทั้งบรรดาพี่ชายอีกสามคนก็กำลังนั่งพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกับนางด้วยเช่นกัน แต่ละคนต่างก็ให้คำอวยพรให้นางมีความสุขในการใช้ชีวิตคู่ มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง ท่านอัครมหาเสนาบดีชางหม่าเวินเองก็ได้ให้คำอบรมสั่งสอนชางฉีถึงการใช้ชีวิตคู่ และการดูแลปรนนิบัติเอาใจสามีให้ชางฉีได้รับฟังเช่นเดียวกันก่อนเหล่าบรรดาพี่ชายของชางฉีจะพากันร่ำลาขอกลับจวนของตนไปก่อนแต่ชางฉีกลับยังคิดมิตกในเรื่องของลูกที่อาจจะกำลังมาเกิดในเร็ววันนี้นัก เนื่องด้วยนางมีสามีพร้อมกันทีเดียวถึงสองคนแล้วลูกที่เกิดมาจะรู้สึกมีปมด้อยอันใดหรือไม่นะ เห็นทีว่านางคงต้องได้ตั้งคำถามนี้กับองค์ฮ่องเต้ และท่านอ๋องดูเสียแล้วกระมังหลังจากนั้นมินานนัก อ๋องน้อยเฉินลู่และองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงจึงได้เข้ามาร่ำลาท่านอัครมหาเสนบดีชางหม่าเวินก่อนจะพากันเดินทางกลับแคว้นซ่งไปขบวนการเดินทางเริ่มออกเดินทางกันในช่วงเช้ายามเฉิน (เวลา 08.00น.) ชางฉีนั่งรถม้ามาด้วยท่าทีที่นิ่งขรึมจนผิด
“ตัวข้าพอจะมีวิชาความรู้ด้านการรักษาบาดแผลมาอยู่บ้าง มิสู้อาฉีลองให้ข้าตรวจดูลักษณะบาดแผลให้บ้างเล่า เพื่อที่ข้าจะได้ให้การรักษาได้” อ๋องน้อยเฉินลู่พูดขึ้นน้ำเสียงจริงจังเคร่งขรึม แต่หากชางฉีสังเกตให้ดีจะพบว่าใบหน้าของผู้พูดนั้นแดงจัดซับสีมากเพียงใด‘มิมีวิธีใดในการขอดูช่องทางรักและช่อบุปผางามของภรรยารักได้ดีเท่ากับวิธีนี้อีกแล้ว’ อ๋องน้อยเฉินลู่นึกขึ้นมาในใจ“ใช่แล้วอาฉี เจ้าเจ็บมากหรือไม่ ให้พวกเราช่วยดูบาดแผลของเจ้าทีเถอะ เผื่อมีอันใดที่พวกเราสามารถช่วยเจ้าได้ พวกเรายินดีขอยอมมอบกายถวายชีวิตให้การช่วยเหลือเจ้าอย่างเต็มที่เลยที่เดียวเชียวล่ะ” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยขึ้นเป็นปี่เป็นขลุ่ย“พวกท่านพี่พากันหน้าไม่อายกันหนักมากแล้วนะ รู้ตัวบ้างหรือไม่เจ้าคะ?” ชางฉีพูดขึ้นอย่างเหลืออด“ทีของพวกเรา อาฉียังจับดูได้ ลูบคลำได้ เรายังมิเห็นว่าจะเขินอายเจ้าเลยแม้แต่เพียงนิด แต่ของเจ้ากลับหวงมิอยากจะให้พวกเราดูเช่นนั้นหรือ อาฉีไม่รักพวกเราแล้ว” อ๋องน้อยเฉินลู่แสร้งเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเศร้า“จริงด้วยอาลู่ อาฉีไม่รักพวกเราแล้ว” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงตรัสขึ้นน้ำเสียงเศร้าสร้อ
เหวินเฉียนเห็นดังนั้นจึงคว้าอุ้มเอาร่างเล็กขึ้นมาแนบอกเดินมุ่งหน้านำชางฉีไปวางไว้บนตั่งกุ้ยเฟยในมุมหนึ่งของห้องโดยทันที"อาฉี อาฉีตื่นขึ้นมาเถิด พี่เฉียนอยู่ตรงนี้แล้ว" เหวินเฉียนพูดพลางเขย่าตัวของชางฉีไปมาเบาๆ'ตีข้าให้ตาย ข้าก็จะไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมาเป็นอันขาด' ชางฉีคิดขึ้นมาในใจ ก็ในเมื่อน
ชางฉีรีบเดินมาที่รถม้าของตน และพยักหน้าลงน้อยๆให้เสี่ยวจูช่วยประคองตนเองขึ้นรถม้า ก่อนจะร้องบอกให้ติงเกอกับเหอจิ้งเดินทางต่อไปได้สายลมเย็นอันอ่อนโยนพัดเข้ามาในรถม้าอยู่เป็นระยะ กลีบดอกเหมยดอกหนึ่งได้ถูกสายลมพัดเข้ามาข้างในรถม้าตกลงบนตักของชางฉีเข้าพอดี นางจึงให้เสี่ยวจูช่วยประดับดอกเหมยนี้ไว้บนมว
เสี่ยวจูเดินตามหลังคุณหนูของตนมาติดๆ จนกระทั่งชางฉีแอบลอบใช้วิชาตัวเบาโผทะยานขึ้นสู่ปลายยอดไม้เพื่ออาบแดด ด้วยไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาผู้ใดอีก เสี่ยวจูก็พลันตกตะลึงอ้าปากค้างขึ้นมาในทันที"คุณหนูเจ้าคะ!!" เสี่ยวจูร้องขึ้นด้วยความตกใจมือเล็กทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาปิดปากเอาไว้ด้วยคาดไม่ถึง"เสี่ยวจู
วันที่แปด เดือนสิบเอ็ด ช่วงคิมหันตฤดู รถม้าคันงามที่บังคับด้วยสารถีร่างโตถึงสองคนด้วยกันกำลังวิ่งเหยาะย่างมาตามทางรถม้าด้วยความสง่าผ่าเผยดอกเหมยสีชมพูสดปลิวร่วงหล่นลงมาจากต้นต้องกระทบหลังคารถม้าอยู่เป็นระยะ ราวกับกำลังเปิดทางต้อนรับโฉมสะคราญอยู่อย่างใจจดใจจ่อ"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู" เสียงร้อ







