บทที่ 1.1

เดิมที ‘หลิงอวิ๋น’ เคยได้ยินได้ฟังมามากเรื่องราวที่ว่าความตายแท้จริงแล้วหาใช่จุดสิ้นสุดไม่ ด้วยความเชื่อและความยึดถือในเรื่องของวัฏสงสาร[1]ทำให้ทุกคนรอบตัวล้วนเชื่อในเรื่องอดีตชาติ

หากทำความดีให้มากในชาตินี้ ชาติหน้าจะได้เกิดและมีชีวิตที่ดีกว่าชาตินี้หรือที่ผ่านมา แต่หากไม่...ชาติหน้าก็จะเกิดมาเพื่อชดใช้กรรมที่ได้ทำไว้

ดังนั้นหลายคนจึงเชื่อว่าที่ตนลำบาก อาจเป็นเพราะกำลังชดใช้การกระทำในชาติที่แล้วอยู่

ถึงอย่างนั้น...ใครเล่าเคยพิสูจน์ว่าเรื่องเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง เพราะแม้มีคนกล่าวว่างมงายแต่ยังมีความเชื่อที่มาหักล้างคำถามที่ว่า เพราะอะไรคนเราจึงลืมเรื่องราวในอดีตชาติ?

คำตอบ...นั่นก็เพราะทุกคนที่ต้องไปเกิดใหม่ในโลกหน้า ล้วนต้องข้ามแม่น้ำวั่งชวน สะพานไน่เหอ ก้าวผ่านหินซานเซิง จากนั้นก็ต้องดื่มน้ำแกงยายเมิ่งเพื่อให้ลืมเรื่องราวจากภพชาติที่ผ่านมาทั้งสิ้น

ทุกขั้นตอนนั้นเมื่อลืมตาขึ้นมาในชาติภพใหม่ ทุกคนล้วนต้องลืมสิ้นและกลายเป็นคนใหม่ที่มีเงาของอดีตชาติอย่างกรรมดีกรรมชั่ว เป็นตัวกำหนดเส้นทางชีวิตในชาติปัจจุบัน

ใช่...มันสมควรเป็นเช่นนั้น หากไม่ใช่ว่าชาตินี้หลิงอวิ๋นลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กแรกเกิด แต่...ทำไมความทรงจำทุกอย่างในชาติที่แล้วยังคงอยู่เล่า!!!

ไม่มีความทรงจำของแม่น้ำวั่งชวน ไม่มีสะพานไน่เหอ หินซานเซิงรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรไม่รู้ จำไม่ได้แม้กระทั่งรสชาติของน้ำแกงยายเมิ่ง!!

ยัง...ยังไม่หมด แม้แต่ตายอย่างไร ตายตอนไหน ตายเพราะอะไรหลิงอวิ๋นก็ยังนึกไม่ออก!!

ตอนที่หมอตำแยส่งนางให้มารดา หลิงอวิ๋นร้องไห้เสียงดังลั่นแต่ไม่ใช่เพราะถูกหมอตำแยตีก้น แต่เพราะ...ใบหน้าอันอ่อนโยนของท่านแม่ต่างหาก

แม่จ๋า...แม่ที่ตั้งแต่จำความได้ก็มีโอกาสได้เห็นเพียงรูปถ่าย

ด้านนอกมีเสียงโวยวายของท่านพ่อ

อา...พ่อจ๋า เสียงของพ่อที่รักหลิงอวิ๋นที่สุด ตามใจที่สุด คนเดียวที่หลิงอวิ๋นมีหลังจากแม่เสียไปด้วยอุบัติเหตุ

เพิ่งดีใจได้ไม่นานหลังเห็นใบหน้าของแม่ หมอตำแยก็ส่งเสียงด้วยความตกใจ หลิงอวิ๋นพยายามมองเข้าไปในห้อง แต่ที่นางเห็นคือใบหน้าซีดขาวของท่านพ่อ

...ไม่นะ ไม่ๆๆ มันต้องไม่เป็นอย่างนี้

นางเพิ่งได้เห็นหน้าท่านแม่เอง เพิ่งได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่สุดนั้นด้วยตา ไม่ใช่เห็นเพียงแค่ในรูปถ่าย

‘ท่านแม่!!!’

นางพยายามตะโกนสุดเสียง แต่ที่ดังออกมามีเพียงเสียงร้องไห้จ้าของทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกเท่านั้น

ภาพงานศพที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าของท่านพ่อ เสียงร้องไห้ในมุมหนึ่งที่ไม่มีใครเห็น ชุดไว้ทุกข์ รวมไปถึงหลุมศพของมารดาที่หลิงอวิ๋นในวัยแรกเกิด ทำได้เพียงมองและส่งเสียงอ้อแอ้

‘เจ้าวางใจเถิด ข้าจะดูแลนางให้ดี จะไม่ให้ผู้ใดรังแกนางได้ ข้าจะให้นางใช้ชีวิตที่นางเลือกด้วยตัวเอง ให้นางได้รับในสิ่งที่ดีที่สุดอย่างที่เจ้าปรารถนา’

บิดาของนางกล่าวกับมารดาซึ่งนอนหลับใหลตลอดกาลด้วยท่าทางเศร้าโศก...

หลิงอวิ๋นพยายามยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของเขา อยากปลอบโยน แต่ที่นางทำได้ก็คือมองบิดาร้องไห้ออกมาเงียบๆ เพียงคนเดียว

ตั้งแต่เล็กนางเป็นเด็กว่าง่าย ไม่ร้องไห้โยเย ไม่เอาแต่ใจ แม้เติบโตมาข้างกายบิดาเพียงลำพังไร้มารดา แต่นางกลับเป็นเด็กเฉลียวฉลาดรู้ความ ทุกคนล้วนกล่าวถึงนางเช่นนั้นทั้งต่อหน้าและลับหลัง

‘หลิงหนาน’ บิดาของนางเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของเทพโอสถแห่งหนานเหอที่ยังคงเหลือรอด

สำนักเทพโอสถบัดนี้หลงเหลือเพียงชื่อ สาเหตุเพียงเพราะเทพโอสถปฏิเสธที่จะย้ายตามหวังกั๋วกงไปตั้งรกรากที่แคว้นต้าโจว หลังแคว้นต้าฉู่เกิดสงครามแบ่งแยกดินแดน

หวังกั๋วกงตั้งตนเป็นต้าหวางปกครองต้าโจว และมีคำสั่งกวาดล้างเมืองหนานเหอและทุกคนที่เป็นปฏิปักษ์ต่อตน

ตอนนั้นหลังสูญเสียมารดา บิดาพานางอพยพไปทางทิศตะวันตก เขาแฝงตัวไปกับขบวนพ่อค้าไม่เปิดเผยฐานะ กระทั่งพบว่าซีฉู่เหมาะจะลงหลักปักฐาน เนื่องจากชินหวางจากราชวงศ์เดิมของต้าฉู่ตั้งตนขึ้นเป็นฮ่องเต้ จากนั้นก่อตั้งแคว้นซีฉู่ขึ้น ปกป้องผู้คนจากแคว้นเดิมพร้อมรับมือกับหวังกั๋งกง

ถึงอย่างนั้นเขายังคงต้องรับศึกถึงสองด้าน เพราะนอกจากหวังกั๋วกง อีกด้านกลับยังมีตระกูลเซี่ยของอดีตฮองเฮา ซึ่งบัดนี้ก่อตั้งแคว้นเซี่ยขึ้นทางใต้

ต้าฉู่เดิมถูกแบ่งเป็นสามแคว้นและยังคงก่อสงครามเพื่อแย่งชิงดินแดนกันไม่หยุดหย่อน ผู้คนมากมายล้มตายและบาดเจ็บ ประชาชนอดอยากไม่อาจทำการเพาะปลูก สามแคว้นขาดแคลนทั้งอาหารและยารักษาโรค

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหมอที่ไม่มีใครอยากอาสาพาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงในสนามรบ

[1] การเวียนว่ายตายเกิด, สงสารวัฏ หรือสังสารวัฏ