บทที่ 1.2

ตอนนางอายุครบสองขวบ บิดาของนางมองเห็นถึงความทุกข์เข็นหากปล่อยให้หวังกั๋วกงสามารถเข้ายึดซีฉู่ คนผู้นี้มองเห็นเพียงอำนาจและความยิ่งใหญ่ของตน ผู้ใดกล้าต่อกรเขาล้วนสังหารโดยไม่ลังเล ผิดกับชินหวางแห่งต้าฉู่ที่ลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องประชาชน

หลิงอวิ๋นมองบิดาที่ทางหนึ่งแบกนางในวัยสองขวบเอาไว้บนหลัง อีกทางก็ช่วยรักษาทหารในค่ายที่บาดเจ็บกลับมา

ไม่เพียงเท่านั้นเขายังสอนสั่งศิษย์ที่เป็นนายทหารเพื่อแบ่งเบางานดูแลคนเจ็บ และนั่นทำให้นางตั้งใจฟังและเรียนรู้โดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัว

สงครามกินเวลานานถึงสามปี กระทั่งในที่สุดหวังกั๋วกงก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ซีฉู่รวบต้าโจวเข้าเป็นหนึ่งแต่กลับไม่อาจทำสงครามกับแคว้นเซี่ยต่อไป ทั้งนี้ก็เพราะความเสียหายมีมากมายจนฮ่องเต้ซีฉู่ตัดสินพระทัยเจรจาสงบศึก

สองแคว้นเป็นพันธมิตรชาวบ้านสามารถเดินทางไปมาหาสู่ เริ่มรัชศกแห่งฮ่องเต้ซีฉู่ที่หนึ่ง

บิดาของหลิงอวิ๋นถูกเชิญกลับไปยังเมืองหลงเหอ เมืองหลวงของแคว้นซีฉู่ ฮ่องเต้มีพระราชโองการปูนบำเหน็จและทรงอยากแต่งตั้งเขาเป็นหมอหลวง ทว่าเขากลับปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า ...หากหมอดีๆ เข้าไปอยู่วังหลวงจนสิ้นแล้วชาวบ้านเล่า?

ฮ่องเต้ทรงชื่นชมบิดาของนางมากในเรื่องนี้ ดังนั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่แคว้นซีฉู่ก่อตั้งสำนักโอสถอวี่หลิงขึ้น และผู้ที่ดูแลก็คือหลิงหนาน บิดาของนางนั่นเอง

บิดาของนางทำหน้าที่สั่งสอนวิชาการแพทย์ให้ผู้คนที่สนใจ ทั้งนี้ก็เพื่อเพิ่มจำนวนหมอในแคว้นซีฉู่ หลังจากเกิดสงครามมาอย่างยาวนาน และจำนวนหมอก็มีจำกัดจนชาวบ้านทั่วไปไม่อาจหาหมอมารักษายามเจ็บป่วย

ผ่านไปเจ็ดปี

สำนักโอสถอวี่หลิงมีศิษย์มากมายกว่าร้อยชีวิต ถึงอย่างนั้นผู้ที่สามารถสอบผ่านเข้าไปเป็นหมอหลวงก็มีไม่ถึงห้าคน ทั้งนี้ก็เพราะในแต่ละปีจะมีหมอหลวงที่เกษียณอายุออกมาใช้ชีวิตในยามบั้นปลายไม่มาก

หรือหากมีมากกว่านั้นก็อาจด้วยสาเหตุอื่นๆ เช่นสิ้นใจก่อนวัยอันควร หรือลาออกอย่างสมัครใจ ซึ่งข้อหลังนี้มีน้อยมากจนแทบไม่มี

เจ็ดปีก่อนสำนักโอสถมีเพียงบิดาของหลิงอวิ๋นที่เป็นอาจารย์ผู้สอนสั่ง ศิษย์ที่เข้าศึกษาและจบไปจึงนับได้ว่าเป็นศิษย์สายตรงรุ่นแรก คนเหล่านี้มีเพียงห้าคนที่ได้รับหนังสือรับรองซึ่งมีลายพระหัตถ์ของฮ่องเต้ และข้อความกำกับด้วยลายมือบิดาของนางที่บัดนี้มีตำแหน่งเป็นเจ้าสำนักโอสถอวี่หลิง

ศิษย์ห้าคนนั้นหลังตระเวนออกไปรักษาชาวบ้าน สามปีให้หลังในที่สุดหลิงหนานก็เรียกตัวกลับสำนัก ทั้งนี้ก็เพื่อช่วยสอนสั่งศิษย์ของสำนักโอสถในรุ่นต่อๆ ไป

หลิงหนานบิดาของนางในวัยสี่สิบค่อยๆ ถอยออกมา เขาจะก้าวเข้าไปสอนเฉพาะในเรื่องที่สำคัญๆ หรือไม่ก็ออกมาให้คำแนะนำ รวมไปถึงตอบคำถามในทุกๆ ข้อสงสัยของศิษย์ที่กำลังใกล้จบเท่านั้น

หลิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองบิดาที่กำชับไม่จบสิ้น นางถอนหายใจออกมาก่อนกล่าว

“ท่านพ่อ สายมากแล้ว หากท่านยังเอาแต่กำชับแดดแรงข้าคงไม่ต้องขึ้นเขากันพอดี”

บิดาของนางคล้ายนึกขึ้นได้แต่ดวงตาก็ยังคงกังวล “เจ้าจะไปเพียงลำพังจริงๆ หรือ ให้เสี่ยวซุ่นจื่อไปด้วยดีหรือไม่”

นางหัวเราะ “บางเรื่องหากไม่เรียนรู้ด้วยตัวเองย่อมไม่อาจบรรลุ ท่านเป็นคนกล่าวเองลืมแล้วหรือ ข้าสิบสองขวบปีแล้วเรียนรู้ทุกอย่างตามที่ท่านสอนสั่ง หากท่านพ่อไม่ให้ข้าออกไปรักษาคนเจ็บเช่นเหล่าศิษย์พี่ อย่างน้อยท่านพ่อก็ควรให้ข้าได้ออกไปเก็บสมุนไพรบนเขาเพื่อแยกแยะสมุนไพรสดเหล่านั้นด้วยตัวเอง”

นางตระหนักดีว่าบิดาเป็นห่วงดังนั้นจึงไม่เคยกล่าวถึง ศิษย์ทุกคนของสำนักโอสถ เมื่อเรียนจบต้องออกไปตระเวนรักษาชาวบ้าน จากนั้นกลับมาที่หอโอสถอีกครั้งเพื่อรับตราประทับยืนยัน

เรื่องนี้นางเป็นคนเสนอบิดาด้วยตัวเอง หลังนึกขึ้นได้ว่าจะดีกว่านี้หากหมอที่เรียนจบไปมีประสบการณ์ จะดีเพียงใดหากพวกเขามีการฝึกงาน ก่อนออกไปใช้วิชาชีพที่เรียนรู้มารักษาผู้คน

ก็...เป็นดังเช่นชีวิตที่นางเคยเห็นมาก่อนหน้า

นางไม่ไป ไม่ขออนุญาต เพราะรู้ดีว่าชั่วชีวิตนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของบิดาหลงเหลือเพียงนาง บุตรสาวที่เขาเก็บงำเอาไว้ข้างกาย ไม่ยอมให้ความสามารถของนางดึงดูดความสนใจของผู้ใดทั้งสิ้น

ในสำนักโอสถอวี่หลิงและผู้คนแคว้นซีฉู่ล่วงรู้ว่านางมีตัวตน แต่ด้วยข้อจำกัดระหว่างบุรุษและสตรี ทำให้น้อยคนนักที่จะมีโอกาสได้พบหลิงอวิ๋น ดังนั้นนางจึงเติบโตมาในเรือนหลังของสำนักโอสถอวี่หลิงอย่างสงบ

“ข้าเกล้าผมสูงและแต่งตัวเป็นบุรุษตามที่ท่านกำชับ อีกทั้งในป่านี้มีคนไม่มากที่จะกล้าล่วงล้ำเพราะเป็นเขตสำนักโอสถอวี่หลิง ท่านวางใจเถิดไม่มีอันตรายอื่นแน่นอน”

มองเห็นบิดาช่วยนางผูกเชือกตะกร้าที่ตนแบกอยู่ หลิงอวิ๋นยิ้มให้เขา “ข้าเติบโตที่นี่ หลงซานก็เรียกได้ว่าเป็นบ้านของข้าเช่นกัน ข้าสัญญาว่าจะไม่เดินลึกเข้าไปจนถึงเขตถ้ำหลงหวง ท่านพ่อวางใจได้”

ด้านหลังสำนักโอสถอวี่หลิงคือหลงซานที่กว้างใหญ่ เขตหวงห้ามที่ไกลที่สุดซึ่งหลิงอวิ๋นได้รับอนุญาตคือถ้ำหวงหลง นางไม่เคยขัดคำสั่งบิดาเดินล่วงล้ำเข้าไปสักครา ทั้งนี้ก็เพราะข่าวลือเรื่องสัตว์ร้ายที่เคยคร่าชีวิตชาวบ้านที่เคยขึ้นเขาไปหาของป่า

หลิงอวิ๋นแบมือสองข้างออกไปข้างหน้า เห็นบิดาถอนหายใจอย่างยอมแพ้นางจึงยิ้มกว้าง มือรับใบสั่งยาสมุนไพรสดมาอย่างไม่รีบร้อน

“กลับมาก่อนยามเซิน[1] หาไม่พ่อจะให้คนออกไปตามเจ้ากลับมา”

“ลูกทราบแล้ว จะกลับมาก่อนยามเซินแน่นอนเจ้าค่ะ”

[1] ช่วงเวลาบ่ายสามโมง