บทที่ 1.4

เส้นทางขึ้นเขาลาดชันดินลื่นเพราะฝนตกหนัก กว่าจะตระหนักว่าตัวเองกำลังทำเรื่องโง่งม หลิงอวิ๋นก็ลื่นตกเขากลิ้งหลุนๆ ลงมาพร้อมกับตะกร้าที่เชือกขาดจากหัวไหล่

เมื่อตั้งสติได้และลุกขึ้นนั่ง แม้เจ็บไปทั้งตัวก็ยังหัวเราะกับตัวเอง หากเป็นชีวิตก่อนหน้ามีหรือจะกล้าหาเรื่องเจ็บตัวแบบนี้?

...ไม่มีเสียละ

เก็บของใส่ตะกร้าตามเดิมและตั้งใจจะเดินลงเขา ที่ไหนได้ข้อเท้ากลับถูกคว้าเอาไว้ “กรี๊ด!!!”

ความตกใจทำให้เผลอวาดเท้าเตะออกไปสุดแรง เจ้าของมือข้างนั้นพลิกตัวนอนหงาย มือที่กุมข้อเท้าถูกปล่อยในทันที

หลิงอวิ๋นใจหายวูบ “นี่!” คงไม่ถึงตายหรอกนะ นางได้แต่คิดในใจ “ใครใช้ให้ท่านทำข้าตกใจเล่า” นางบ่นตอนที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาดูเขาใกล้ๆ

คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษวัยไม่น่าจะเกิน...สิบหกสิบเจ็ด? เอ...หรืออ่อนกว่านั้น?

มองสำรวจบุรุษในชุดผ้าฝ้ายสูงค่า ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าล้วนมีแต่ของราคาแพงที่ชาวบ้านไม่มีทางซื้อหามาสวมใส่ ยิ่งไม่มีทางที่ชาวบ้านธรรมดาจะสวมชุดเช่นนี้ขึ้นเขาแน่นอน

ท่ามกลางสายฝนเทกระหน่ำ ร่างสูงใหญ่กลับมีเลือดแดงฉานถูกชะล้างมากับสายน้ำ หลิงอวิ๋นเบิกตากว้างรีบนั่งลงเขย่าแขนเขาเพื่อให้รู้สึกตัว นางยื่นมือไปอังจมูกโด่งเป็นสันจากนั้นถอนหายใจออกมา

“ดีที่ไม่ตาย ไม่งั้นเสียของหมด”

ดูสิหล่อเหล่าขนาดนี้หากมาตายในป่าลึกไม่มีคนเห็นก็น่าเสียดายแย่ แต่...จะให้นางที่ตัวเล็กเท่านี้แบกบุรุษหล่อเหลาที่ตัวใหญ่กว่านางสองเท่าลงเขา?

ฝันไปเถิด!

“นี่” นางยื่นปลายนิ้วไปตบเบาๆ ที่ข้างแก้ม ในใจบอกตัวเองว่านางไม่ใช่อยากจะกินเต้าหู้เขาหรืออะไรเลย…จริงๆ นะ!!

สาบานต่อ...ตะกร้าสมุนไพรของนางเลยเอ้า!!!

“ข้าแบกท่านลงเขาไม่ได้นะ ข้างล่างนั่นใต้ธารน้ำตกมีชะง่อนหิน ลงไปหลบฝนที่นั่นได้ หากข้าทำแผลห้ามเลือดให้ท่านได้ ท่านอาจรอดตาย อยู่ที่นี่ท่านจะเลือดไหลจนสิ้นใจในที่สุด” นางกล่าวออกมาเสียงเรียบจากนั้นก็รอ

มือยื่นออกไปแตะชีพจรที่ข้อมือของเขา เขาบาดเจ็บมากจริงๆ บาดแผลลึกทั่วร่างทำให้เลือดไหลออกมาไม่หยุด

“เลือกมาว่าอยากมีชีวิตอยู่หรือรอความตายที่นี่” นางถามเพราะนางจะช่วยก็ต่อเมื่อเขาดิ้นรนอยากมีชีวิตเท่านั้น หากไม่...ก็เท่ากับว่านางหาเรื่องเหนื่อยเปล่า

แต่...หล่อขนาดนี้น่าเสียดาย เฮ้อ...

หลิงอวิ๋นสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ เขาก็ลืมตามองนาง

ดวงตายาวรีคมดุจ้องเขม็ง “ข้า...อยากอยู่” แค่เปล่งเสียงก็เปลืองพลังมากแล้วดังนั้นเขากล่าวสั้นๆ ก็พยายามลุกขึ้นนั่ง

หลิงอวิ๋นปราดเข้าไปช่วยพยุงเขาขึ้น ดวงตาสานสบอย่างไร้ความหวาดหวั่น

‘ตี๋น้อยเอ้ย หล่อขนาดนี้ เอ้ย! เจ็บหนักขนาดนี้พี่สาวจะช่วยเอง’  

นางไม่ได้พูดผิดนะ เพราะในทางทฤษฎีแล้วนางจากมาจากโลกเดิมตอนอายุยี่สิบห้า มาอยู่ที่นี่อีกสิบสองปี เทียบแล้วนางอายุมากกว่าเขาดังนั้นเรียกพี่สาวถูกต้องแล้ว

หมายถึงตอนที่นางเพ้อเจ้อคนเดียวนะ...

“เช่นนั้นช่วยข้า พยายามยืนให้มั่น ข้าพยุงท่านไปที่ชะง่อนหินนั่นเอง” นางกล่าวจบก็คว้าตะกร้าของตนขึ้น ดึงมือเขาพาดไหล่ตนจากนั้นสองคนก็ก้าวเดินลงเขาอย่างทุลักทุเล

ตอนนี้เพิ่งตระหนักว่าตัวเองกำลังทำเรื่องเกินตัว!!!

หลิงอวิ๋นสบถกับตัวเองเป็นรอบที่เท่าไรนางลืมนับไปแล้ว เรี่ยวแรงของเด็กสิบสองจะมีปัญญาพยุงคนตัวโตกว่า ทั้งยังเดินลงทางลาดที่ทั้งลื่นและเปียกแฉะได้อย่างไร!!

ดังนั้นเดินลงเขามาได้ไม่นานทั้งสองก็ลื่นล้มและกลิ้งลงมาโดยไม่ต้องเปลืองแรง แต่...เจ็บตัวจนไม่อยากลุก

เสียงร้องโอดโอยแน่นอนว่าเป็นของนาง เพราะบุรุษผู้นั้นเพียงขมวดคิ้วและมองนางคล้ายตกตะลึง

หลิงอวิ๋นกะพริบตามองเขาด้วยความสับสนงุนงง นางเจ็บไม่มากทำไมเขาต้องทำหน้าเช่นนั้นด้วย

กระทั่งนางมองตามสายตาของเขาแล้วพบว่า...มือของเขากำลังวางลงบนเนินอกของนาง!!!

แม้ร่างนี้ยังไม่โตเต็มวัยเท่าไรนัก แต่รอบเดือนของนางก็มาแล้วถึงสองเดือน ดังนั้นอะไรที่ควรมีก็เริ่มมีแล้ว ซึ่งทันทีที่เขาแตะก็ต้องรู้ว่านางเป็นสตรี

“นี่!” ดังนั้นเสียงเพี๊ยะ!! จึงดังสนั่น

หลังฟาดฝ่ามือออกไป หลิงอวิ๋นผลักเขากระเด็นไปอีกทาง “ไอ้ตี๋น้อยลามก กล้าดีอย่างไร!”

ผลน่ะหรือ?...

ก็นับว่าเป็นเรื่องดี เพราะตอนนี้เขากลิ้งตกเขาไปโดยที่นางไม่ต้องเปลืองแรงพยุงแล้วน่ะสิ

กว่าจะเข้าไปหลบยังชะง่อนหินได้ทั้งสองก็หมดเรี่ยวแรงจนเหนื่อยหอบ หลิงอวิ๋นบอกให้เขาถอดเสื้อผ้าเพื่อให้นางตรวจดูแผล หลังอิดออดอยู่นานเขาจึงยอมถอดเสื้อและยืนยันว่ามีแผลร้ายแรงแค่ที่ไหล่ หลัง และหน้าท้อง

พูดง่ายๆ ก็คือไม่อยากถอดกางเกงต่อหน้านางนั่นเอง

“ข้า...ไม่ได้ตั้งใจ” เขากล่าวใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย

หลิงอวิ๋นก็อยากหัวเราะแต่เมื่อเห็นแผลลึกของเขานางกลับหัวเราะไม่ออก “ถอดรองเท้า ให้ข้าดูแผลที่ข้อเท้าก่อน” เขาคล้ายเดินไม่สะดวกแต่แรก อีกทั้งรองเท้ายังชุ่มด้วยเลือดและน้ำฝนปะปนจนยากจะแยกแยะ

บาดแผลของเขาทำให้นางคิดได้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น ผู้ที่ลงมือหากไม่ใช่เพราะต้องการเอาชีวิตเขา ก็จงใจลงมือเพื่อต้องการทำลายวรยุทธ์ของเขา...

“แม้ช่วยชีวิตท่านไว้ได้ แต่ข้าไม่อาจรับปากว่าท่านจะกลับมาใช้วรยุทธ์ได้อีก” หลิงอวิ๋นขมวดคิ้วจากนั้นค้นในตะกร้าตัวเอง แม้หลายอย่างหล่นหายแต่ส่วนใหญ่สมุนไพรที่นางเก็บมาก็ยังอยู่ รวมกับผงสมุนไพรห้ามเลือดที่นางพกติดตัว นางก็ยังพอมีวิธีช่วยเขา

เขานิ่งเงียบไปนานมากจนนางถอนหายใจ

“ในเมื่อท่านพยายามหลบเร้นมาอย่างยากลำบากขนาดนี้ ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่...”

“อืม” เขาพยักหน้า