5

ภายหลังจากที่แก้วกัลยาเดินจากไป หม่อมราชวงศ์รวิยังคงยืนอยู่ที่เดิมภายใต้ร่มเงาของต้นชมพู่มะเหมี่ยว ความรู้สึกอบอุ่นจากสัมผัสมือของเธอยังคงหลงเหลืออยู่บนฝ่ามือของเขา แววตาที่สับสนแต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างของแก้วกัลยา ทำให้เขามั่นใจว่าความรู้สึกที่เขามีให้เธอ ก็ได้รับการตอบสนองกลับมาเช่นกัน

ตลอดทั้งวัน หม่อมราชวงศ์รวิครุ่นคิดถึงแก้วกัลยา เขาพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจตนเอง มันไม่ใช่แค่ความชื่นชมในความงดงามภายนอก แต่เป็นความรู้สึกผูกพันอย่างลึกซึ้ง ราวกับรู้จักเธอมานาน เขาประทับใจในความอ่อนหวาน จิตใจดี และความรู้ความสามารถของเธอในหลาย ๆ ด้าน การได้พูดคุยกับเธอทำให้เขารู้สึกสบายใจและเป็นตัวของตัวเองอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ในเย็นวันนั้น หม่อมราชวงศ์รวิตัดสินใจเขียนจดหมายถึงเพื่อนสนิทที่บางกอก เล่าถึงการเดินทางมาเชียงใหม่ และความรู้สึกพิเศษที่เขามีต่อหญิงสาวชาวเหนือผู้หนึ่ง เขาบรรยายถึงความงดงามของแก้วกัลยา ความมีเสน่ห์ และความน่ารักที่ทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหว

“...ข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับใครมาก่อน ราวกับว่าดวงใจของข้าได้รับการเติมเต็มเมื่อได้อยู่ใกล้นาง แม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ข้ารู้สึกผูกพันกับนางอย่างประหลาด นางมิได้งดงามเพียงรูปลักษณ์ภายนอก หากแต่จิตใจของนางก็งดงามไม่แพ้กัน...” ส่วนหนึ่งของจดหมายที่หม่อมราชวงศ์รวิเขียน

ขณะเดียวกัน ที่เรือนของพ่อเลี้ยงอินถา แก้วกัลยาก็เก็บความรู้สึกสับสนไว้ในใจ คำพูดและการสัมผัสของหม่อมราชวงศ์รวิยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ เธอไม่เคยมีชายใดแสดงความรู้สึกเช่นนี้กับเธอมาก่อน ความอบอุ่นและความจริงใจที่เขาแสดงออกมาแตกต่างจากความรู้สึกที่เธอมีต่อเจ้าศิริวัฒน์อย่างสิ้นเชิง

แก้วกัลยารู้ดีว่าการที่เธอรู้สึกเช่นนี้เป็นสิ่งที่ผิด เพราะเธอกำลังจะเข้าพิธีหมั้นหมายกับผู้อื่น แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับหม่อมราชวงศ์รวินั้นกลับรุนแรงและยากที่จะควบคุม

ในคืนนั้นเอง เจ้าสรุศักดิ์ได้เดินทางมาเยี่ยมพ่อเลี้ยงอินถาตามปกติ เขามักจะแวะเวียนมาพูดคุยและสอบถามสารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ เจ้าสรุศักดิ์เป็นคนสุภาพ อ่อนโยน และมีน้ำใจ ทำให้พ่อเลี้ยงอินทาและแก้วกัลยารู้สึกสบายใจเมื่อได้อยู่ใกล้เขา

“สวัสดีครับคุณพ่อเลี้ยง สวัสดีครับแม่แก้ว” เจ้าสรุศักดิ์กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีจ้ะคุณสรุศักดิ์” พ่อเลี้ยงอินทาตอบรับ

“สวัสดีค่ะคุณสรุศักดิ์” แก้วกัลยากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

เจ้าสรุศักดิ์สังเกตเห็นว่าแก้วกัลยาดูเงียบ ๆ ไปกว่าปกติ “แม่แก้วดูไม่ค่อยสบายหรือเปล่าครับ?”

“เปล่าจ้ะคุณสรุศักดิ์ สบายดี” แก้วกัลยารีบตอบ

พ่อเลี้ยงอินทาเสริมขึ้น “สงสัยแม่แก้วจะเหนื่อยกับการเตรียมงานหมั้นน่ะ”

เจ้าสรุศักดิ์พยักหน้ารับ แต่ในใจเขากลับรู้สึกเป็นห่วงแก้วกัลยาอย่างบอกไม่ถูก เขาสังเกตเห็นแววตาที่เศร้าสร้อยของเธอ

ขณะที่ทั้งสามนั่งสนทนากันอยู่นั้นเอง แม่หญิงเดือนฉายก็เดินทางมาที่เรือนของพ่อเลี้ยงอินถาอีกครั้ง เธอมาพร้อมกับขนมและผลไม้

“สวัสดีค่ะคุณพ่อเลี้ยง สวัสดีค่ะแม่แก้ว” แม่หญิงเดือนฉายกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ เล็กน้อย เมื่อเห็นเจ้าสรุศักดิ์นั่งอยู่ด้วย

“อ้าว... แม่หญิงเดือนฉาย มาอีกแล้วหรือ” พ่อเลี้ยงอินทากล่าว

“ค่ะ ดิฉันนำขนมมาฝากค่ะ” แม่หญิงเดือนฉายยื่นตะกร้าขนมให้

แก้วกัลยารับขนมมาด้วยความสุภาพ “ขอบคุณค่ะ”

แม่หญิงเดือนฉายหันไปพูดคุยกับพ่อเลี้ยงอินถาและเจ้าสรุศักดิ์อย่างออกรส แต่สายตาของเธอก็มักจะเหลือบมองไปยังแก้วกัลยาอยู่เสมอ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยและจับผิด

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง หม่อมราชวงศ์รวิก็เดินทางมาถึงเรือนของพ่อเลี้ยงอินถาอีกครั้ง เขามาพร้อมกับหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เชียงใหม่ที่จะนำมามอบให้พ่อเลี้ยงอินถา

เมื่อแม่หญิงเดือนฉายเห็นหม่อมราชวงศ์รวิ ใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มหวานขึ้นทันที “ท่านหม่อมราชวงศ์มาถึงพอดีเลยค่ะ”

หม่อมราชวงศ์รวิกล่าวทักทายทุกคนด้วยความสุภาพ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่แก้วกัลยาเป็นพิเศษ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาบ่งบอกถึงความรู้สึกยินดีที่ได้พบเธออีกครั้ง

แก้วกัลยารู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อได้สบตากับเขา เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกพิเศษที่หม่อมราชวงศ์รวิมีให้เธอ... ความรู้สึกที่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนยากที่จะปฏิเสธได้