บุพเพสันนิวาสแห่งนครพิงค์

นครเชียงใหม่ในยามสายของฤดูร้อน แสงแดดสีทองสาดส่องลงมากระทบเรือนไม้สักหลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาพันธุ์ กลิ่นหอมหวานของดอกจำปีและดอกแก้วลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ บ่งบอกถึงความพิถีพิถันในการดูแลของผู้เป็นเจ้าของเรือน

ภายในห้องเรือนอันโอ่โถง “แก้วกัลยา” ธิดาคนเดียวของ “พ่อเลี้ยงอินถา” คหบดีผู้ร่ำรวยแห่งเมืองเชียงใหม่ กำลังนั่งปักผ้าไหมลายดอกพิกุลอย่างประณีต นิ้วเรียวเล็กขยับเข็มขึ้นลงอย่างชำนาญ ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส แม้ในวัยเพียงสิบแปดปี แก้วกัลยาก็มีรูปโฉมงดงามเป็นที่เลื่องลือ ผิวขาวผ่องราวกลีบดอกบัวแรกแย้ม ผมดำขลับยาวสลวยถึงกลางหลังถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ประดับด้วยปิ่นทองลายก้านแย่ง

ทว่าภายใต้ความงามสง่า กลับซ่อนไว้ซึ่งความรู้สึกอึดอัดและขมขื่น แก้วกัลยากำลังจะถูกคลุมถุงชนให้แต่งงานกับ “เจ้าศิริวัฒน์” บุตรชายของเจ้าเมืองผู้มีอำนาจ แม้เจ้าศิริวัฒน์จะเป็นชายหนุ่มรูปงาม ฐานะดี และเหมาะสมด้วยประการทั้งปวง แต่ในหัวใจของแก้วกัลยากลับไม่ได้รู้สึกยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้เลย เธอปรารถนาความรักที่เกิดจากความรู้สึกของคนสองคน มิใช่การผูกพันด้วยผลประโยชน์หรือฐานันดร

“แม่แก้ว... ปักผ้าเสร็จหรือยังลูก?” เสียงทุ้มนุ่มของพ่อเลี้ยงอินทาดังขึ้นจากหน้าประตู

แก้วกัลยารีบเงยหน้าขึ้น ยกมือไหว้ผู้เป็นบิดาด้วยรอยยิ้มที่ฝืนเจื่อน “ยังเจ้าค่ะพ่อ”

พ่อเลี้ยงอินทาก้าวเข้ามาในห้อง มองบุตรีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ “ใกล้ถึงวันหมั้นหมายของลูกแล้วนะ เตรียมตัวเตรียมใจไว้บ้าง”

คำพูดของผู้เป็นบิดาทำให้ความรู้สึกหน่วงในอกของแก้วกัลยาเพิ่มมากขึ้น เธอพยักหน้ารับเบา ๆ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป

“พ่อรู้ว่าลูกอาจจะยังไม่คุ้นเคยกับคุณเจ้า...” พ่อเลี้ยงอินทาทอดเสียงอ่อนลง “แต่พ่อเชื่อว่าเมื่อได้ใช้ชีวิตร่วมกันแล้ว ความรักความผูกพันจะค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเอง”

แก้วกัลยารู้ดีว่าบิดาหวังดีและต้องการให้เธอมีชีวิตที่สุขสบาย แต่ในใจลึก ๆ เธอกลับโหยหาความรักที่แท้จริง รักที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเพียงแค่ได้สบตา

ในวันต่อมา แก้วกัลยาตัดสินใจขออนุญาตบิดาไปยังวัดพระสิงห์วรมหาวิหาร เพื่อทำบุญและขอพรให้จิตใจสงบลง เธอมาพร้อมกับ “ป้าเมี้ยน” หญิงวัยกลางคนที่คอยดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก

บรรยากาศภายในวัดยังคงร่มเย็นและเงียบสงบ แก้วกัลยาเดินชมความงามของสถาปัตยกรรมล้านนาอย่างช้า ๆ ความวิจิตรงดงามของลายแกะสลักบนไม้และปูนปั้นช่วยให้จิตใจของเธอสงบลงได้บ้าง

ขณะที่แก้วกัลยากำลังจะเข้าไปกราบพระประธาน เธอก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหลัง

“ขออภัยขอรับ...”

แก้วกัลยาหันกลับไปมอง พบกับชายหนุ่มรูปงามในชุดข้าราชการ สวมหมวกทรงประพาส ใบหน้าคมสัน ดวงตาคมกริบแต่ทว่าอบอุ่น กำลังยืนอยู่ด้านหลังเธอ

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ” แก้วกัลยารีบตอบกลับด้วยความสุภาพ

ชายหนุ่มผู้นั้นส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ “กระผม หม่อมราชวงศ์รวิ... เพิ่งเดินทางมาจากบางกอก”

หัวใจของแก้วกัลยากระตุกวูบอย่างประหลาดเมื่อได้สบตากับเขา รอยยิ้มของหม่อมราชวงศ์รวิราวกับแสงตะวันที่สาดส่องเข้ามาในความมืดมิดในใจของเธอ

“ดิฉัน แก้วกัลยาเจ้าค่ะ” เธอแนะนำตัวเองเสียงแผ่ว

การพบกันครั้งแรกใต้ร่มเงาของพระวิหารในวัดศักดิ์สิทธิ์แห่งนครพิงค์ ราวกับบุพเพสันนิวาสที่ชักนำให้คนสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนได้มาพบเจอกัน ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ในหัวใจของทั้งคู่... ความรู้สึกที่แสนจะอบอุ่นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด