บุพเพสันนิวาสแห่งนครพิงค์

บุพเพสันนิวาสแห่งนครพิงค์

last update最終更新日 : 2025-05-10
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
40チャプター
785ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

อิสระ

ราชวงศ์

ในนครพิงค์อันงดงาม... โชคชะตานำพาให้ "แก้วกัลยา" หญิงสาวผู้มีจิตใจงดงาม ต้องมาพัวพันกับสองหนุ่มผู้สูงศักดิ์อย่างมิอาจหลีกเลี่ยง หนึ่งคือ หม่อมราชวงศ์รวิ ผู้สูงศักดิ์ เพียบพร้อม และมอบความรักอันลึกซึ้ง อีกหนึ่งคือ เจ้าศิริวัฒน์ คู่หมั้นที่เหมาะสม แต่หัวใจกลับห่างไกล ท่ามกลางข่าวลือที่มุ่งร้าย แผนการร้ายที่ซ่อนเงื่อน และความรู้สึกที่ยากจะหักห้าม... แก้วกัลยาจะเลือกใคร? และความลับเบื้องหลังบุพเพสันนิวาสครั้งนี้จะนำพาเธอไปสู่โชคชะตาเช่นไร?

もっと見る

第1話

1

Rue

“We now present the bride and groom!”

Cheers erupt around me, mixing in with the soft violin music that drifts around the elegantly decorated club.

Above, fairy lights twinkle as the overhead lights dim, and a single spotlight rests on the double doors that are opening.

I swallow and hold my breath as my heart races and stings with an emotion I never thought that I would be feeling. Not when today was a happy day. A glorious occasion and something that the lovely bride worked so hard to achieve. And even though I’m jealous, my heart is aching, and I wish I could leave and pretend that today never happened, I remain in place and watch as the woman in question and her new groom enter.

They both look perfect together, she with her tall, lean figure and curly blonde hair that cascades down her body like a golden waterfall and her sparkling blue eyes that show exactly how happy she is. And he, with messy salt and pepper locks that scatter about the top of his clean-shaven tan face and dark, black-hole eyes that just suck you in.

They’re dressed to the nines in their wedding attire: a beautiful white dress with sequins that sparkle like stars in the light as she moves and a black suit that is tailored to show off his muscular figure.

Their lips are twisted into smiles, showing just how happy they are to be united, and yet, when his gaze shifts to mine, I see something there.

What was it?

Unease?

Confusion?

Or was it something else that he is fighting to make sure I can’t see? I wasn’t sure, but as our eyes meet, I feel my heart squeeze painfully and a knot begin to form in my throat, suffocating me while I try my damndest to keep a smile on my face.

You see, the woman getting married is my mother, and the one that she is marrying is a man who opened up my eyes to the world of love and the pain it brought along with it when the one you love wouldn’t and couldn’t be with you.

Everyone has a first love.

Some meet that person who they instantly click with and feel butterflies with, while others slowly fall in love as time passes.

I was no exception to this, and because I wasn’t an exception, my first love came while I was still in high school.

I was eighteen at the time, and I didn’t really fit in, so I never had the chance to fall in love.

Instead, I was bullied, mocked, and ostracized by my classmates. Boys and girls, they all made sure to make my life a living hell because I was chubby, short, wore glasses, and couldn’t quite control my wild blonde hair, so it sat crazily around my head.

I was a textbook nerd and freak, and just like in those stories you read about high school and the outcast, I suffered those things too.

But it was because I was treated the way that I was that I fell in love to begin with.

It all started one rainy afternoon when my classmates decided to lock me out on the soccer pitch after gym.

I was the last one out there because I was in charge of making sure the equipment was put away.

Of course, another student was supposed to help me, but they insisted that they had something else to do.

Since I was used to being alone, I didn’t think much of it and just decided to do it myself even if it was sprinkling.

I figured I would get it done before the sprinkle turned into a steady rain and even a downpour, but I was horribly mistaken.

It took longer than expected, and by the time I finished, I was soaked.

All I wanted to do was go inside and get changed and then head to my next class, but when I went to open the doors leading into the school, I found them locked.

At first, I thought that maybe someone locked them accidentally, but when a few girls popped their heads around and started laughing, I knew that it was intentional and that unless someone realized that I was missing, I would be stuck there freezing and soaked to the bone.

I remember banging on the door when they disappeared and screaming for someone to open up and let me in, but no student who passed even bothered looking my way.

After what felt like an eternity banging on that door, I finally gave up and just sat down, pulling my knees against me and then burying my head.

I was filled with so much self-loathing and hatred because of the way others treated me that I didn’t hear the doors behind me open, and when a jacket came to rest across my shoulders, I looked up and found myself staring into two dark pools that I recognized instantly as the eyes of my homeroom teacher, Mr. Owens.

“What are you doing out here?” He asked me as I just stared, wondering how he even found me. “You’re soaked.”

“The doors closed while I was cleaning up after gym.” I lied, not wanting him to pity me. “And no one has come by to open them.”

At the time I remember him staring at me like he didn’t believe my story, but I didn’t dare to tell him the truth. Even I knew that if I got the girls who did this to me in trouble, I would suffer something insanely worse.

“Right,” he finally said, holding out a hand. “Well, now that someone has come, why don’t you get up?”

“Oh, right.”

Feeling my cheeks heat, I jumped up and then followed Mr. Owens in.

I think my brain went on autopilot after that because I don’t quite remember changing into dry clothes and then following him to his classroom, where he made me have a seat while he busied himself making hot chocolate.

“Drink this,” he told me, passing me the steaming mug. “I’m sure that you’re freezing.”

“I’m fine,” I lied but took the cup anyway, and when it started to warm my hands, I could feel it also warming my heart.

Even if he was just a teacher and this was his job, he was the only person to show me such kindness aside from my mother. And because of that, I felt myself falling in love instantly.

After that, my gaze followed him everywhere as he taught his lessons. And when I saw him in the halls, I found myself wondering where exactly he was going.

There were even times when I saw him chatting and laughing with beautiful teachers that I felt jealous and wished that I could be them too, but in the end, I knew that my one-sided love would never come to fruition.

How could it when I was a student and he was my teacher?

It was taboo, forbidden, and something that could cost him greatly, and yet, I wished more than anything that somehow he would fall in love with me too.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
40 チャプター
1
นครเชียงใหม่ในยามสายของฤดูร้อน แสงแดดสีทองสาดส่องลงมากระทบเรือนไม้สักหลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาพันธุ์ กลิ่นหอมหวานของดอกจำปีและดอกแก้วลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ บ่งบอกถึงความพิถีพิถันในการดูแลของผู้เป็นเจ้าของเรือนภายในห้องเรือนอันโอ่โถง “แก้วกัลยา” ธิดาคนเดียวของ “พ่อเลี้ยงอินถา” คหบดีผู้ร่ำรวยแห่งเมืองเชียงใหม่ กำลังนั่งปักผ้าไหมลายดอกพิกุลอย่างประณีต นิ้วเรียวเล็กขยับเข็มขึ้นลงอย่างชำนาญ ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส แม้ในวัยเพียงสิบแปดปี แก้วกัลยาก็มีรูปโฉมงดงามเป็นที่เลื่องลือ ผิวขาวผ่องราวกลีบดอกบัวแรกแย้ม ผมดำขลับยาวสลวยถึงกลางหลังถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ประดับด้วยปิ่นทองลายก้านแย่งทว่าภายใต้ความงามสง่า กลับซ่อนไว้ซึ่งความรู้สึกอึดอัดและขมขื่น แก้วกัลยากำลังจะถูกคลุมถุงชนให้แต่งงานกับ “เจ้าศิริวัฒน์” บุตรชายของเจ้าเมืองผู้มีอำนาจ แม้เจ้าศิริวัฒน์จะเป็นชายหนุ่มรูปงาม ฐานะดี และเหมาะสมด้วยประการทั้งปวง แต่ในหัวใจของแก้วกัลยากลับไม่ได้รู้สึกยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้เลย เธอปรารถนาความรักที่เกิดจากความรู้สึกของคนสองคน มิใช่การผูกพันด้วยผลประโยชน์หรือฐานันดร“แม่แก้ว.
続きを読む
2
ภายหลังจากที่ได้รู้จักกัน ณ วัดพระสิงห์ฯ หม่อมราชวงศ์รวิก็รู้สึกประทับใจในความงดงามและความอ่อนหวานของแก้วกัลยาอย่างมิอาจละสายตาได้ ดวงตาคู่สวยของเธอดุจดวงดาวที่ส่องประกายในความมืดมิด รอยยิ้มละไมของเธอก็ราวกับแสงอรุณที่ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นอย่างประหลาด ในขณะเดียวกัน แก้วกัลยาก็รู้สึกถึงความอบอุ่นและจริงใจจากหม่อมราชวงศ์รวิ แววตาของเขามิได้แฝงเร้นความเย่อหยิ่งดังเช่นชายหนุ่มชนชั้นสูงที่เธอเคยพบเจอ“ไม่ทราบว่าคุณแก้วกัลยามาทำบุญที่วัดเป็นประจำหรือเปล่าขอรับ?” หม่อมราชวงศ์รวิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ขณะที่ทั้งสองเดินชมความงามของเจดีย์ทองอร่ามแก้วกัลยาตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “เจ้าค่ะ ดิฉันมักจะมาที่นี่กับป้าเมี้ยนเสมอ”“เป็นวัดที่สงบและงดงามมากทีเดียว” หม่อมราชวงศ์รวิกล่าวพลางทอดสายตาไปยังสถาปัตยกรรมล้านนาอันวิจิตร “ผมเพิ่งเคยมาเชียงใหม่เป็นครั้งแรก รู้สึกชื่นชมในศิลปะและวัฒนธรรมที่นี่มาก”“ยินดีต้อนรับสู่เชียงใหม่เจ้าค่ะ หากคุณมีเวลา ดิฉันยินดีที่จะแนะนำสถานที่น่าสนใจอื่น ๆ ในเมืองนี้” แก้วกัลยากล่าวด้วยความเต็มใจ“คงจะเป็นเกียรติอย่างยิ่งขอรับ” หม่อมราชวงศ์รวิยิ้มตอบ ดวงตาเป็นประกายหลังจา
続きを読む
3
ภายหลังจากวันนั้น หม่อมราชวงศ์รวิมิอาจลบภาพของแก้วกัลยาออกจากความคิดได้ ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความใสซื่อ รอยยิ้มหวานละไมที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง และน้ำเสียงอ่อนหวานที่ก้องกังวานอยู่ในหู ราวกับบทเพลงที่ไพเราะจับใจ เขาครุ่นคิดถึงบทสนทนาที่ได้พูดคุยกัน ความสนใจที่ทั้งสองมีต่อเรื่องราวต่าง ๆ อย่างลงตัว ทำให้เขารู้สึกราวกับได้พบเจอมิตรแท้ที่รู้ใจในเช้าวันต่อมา หม่อมราชวงศ์รวิตัดสินใจเดินทางไปยังเรือนของพ่อเลี้ยงอินถา ด้วยความหวังว่าจะได้พบกับแก้วกัลยาอีกครั้ง เขามาพร้อมกับของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นตำราเก่าแก่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ล้านนา ซึ่งเขาตั้งใจจะมอบให้กับพ่อเลี้ยงอินถาเพื่อเป็นการแสดงความเคารพเมื่อมาถึงเรือน พ่อเลี้ยงอินถาก็ออกมาต้อนรับด้วยความยินดียิ่ง “ท่านหม่อมราชวงศ์ มาถึงเรือนข้าน้อยแต่เช้า มีธุระอันใดหรือขอรับ?”“กระผมเพียงแค่อยากจะมาคารวะท่านพ่อเลี้ยง และนำตำราเล็กน้อยมามอบให้ด้วยความเคารพขอรับ” หม่อมราชวงศ์รวียื่นตำราให้พ่อเลี้ยงอินถาพ่อเลี้ยงอินทารับไว้ด้วยความขอบคุณ “โอ้... ขอบคุณท่านมาก นี่เป็นตำราที่น่าสนใจยิ่งนัก เชิญท่านเข้ามานั่งพักผ่อนก่อนเถิด”ทั้งสองนั่งสนทนากัน
続きを読む
4
ภายหลังจากที่แม่หญิงเดือนฉายกลับไปพร้อมกับความไม่พอใจ หม่อมราชวงศ์รวิก็ใช้เวลาสนทนากับพ่อเลี้ยงอินถาและแก้วกัลยาต่ออีกสักพัก บรรยากาศกลับมาผ่อนคลายและเป็นกันเองอีกครั้ง หม่อมราชวงศ์รวิเล่าเรื่องราวการเดินทางและการทำงานในบางกอกให้ทั้งสองฟัง ส่วนแก้วกัลยาก็เล่าถึงชีวิตความเป็นอยู่และประเพณีที่น่าสนใจของชาวเชียงใหม่“คุณแก้วกัลยาดูจะมีความรู้เรื่องสมุนไพรและดอกไม้มากทีเดียว” หม่อมราชวงศ์รวิเอ่ยชม เมื่อเห็นแก้วกัลยาอธิบายสรรพคุณของดอกไม้แต่ละชนิดในสวนได้อย่างละเอียด“ดิฉันเติบโตมากับสิ่งเหล่านี้เจ้าค่ะ พ่อของดิฉันท่านชอบปลูกต้นไม้และสมุนไพร” แก้วกัลยาตอบด้วยรอยยิ้ม“น่าสนใจมาก หากมีโอกาส ผมอยากจะขอความรู้จากคุณบ้าง” หม่อมราชวงศ์รวิกล่าวอย่างจริงใจ“ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ” แก้วกัลยารู้สึกดีใจที่หม่อมราชวงศ์รวิให้ความสนใจในสิ่งที่เธอรักเมื่อถึงเวลาสมควร หม่อมราชวงศ์รวิก็ขอตัวกลับ พ่อเลี้ยงอินถาเดินไปส่งเขาที่หน้าเรือนด้วยความเต็มใจ“ขอบคุณท่านมากนะขอรับที่มาเยี่ยมเยียนวันนี้ หวังว่าท่านคงจะสบายใจที่เชียงใหม่” พ่อเลี้ยงอินทากล่าว“กระผมรู้สึกดีมากขอรับ ผู้คนและวัฒนธรรมที่นี่น่าประทับใจยิ่งนัก
続きを読む
5
ภายหลังจากที่แก้วกัลยาเดินจากไป หม่อมราชวงศ์รวิยังคงยืนอยู่ที่เดิมภายใต้ร่มเงาของต้นชมพู่มะเหมี่ยว ความรู้สึกอบอุ่นจากสัมผัสมือของเธอยังคงหลงเหลืออยู่บนฝ่ามือของเขา แววตาที่สับสนแต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างของแก้วกัลยา ทำให้เขามั่นใจว่าความรู้สึกที่เขามีให้เธอ ก็ได้รับการตอบสนองกลับมาเช่นกันตลอดทั้งวัน หม่อมราชวงศ์รวิครุ่นคิดถึงแก้วกัลยา เขาพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจตนเอง มันไม่ใช่แค่ความชื่นชมในความงดงามภายนอก แต่เป็นความรู้สึกผูกพันอย่างลึกซึ้ง ราวกับรู้จักเธอมานาน เขาประทับใจในความอ่อนหวาน จิตใจดี และความรู้ความสามารถของเธอในหลาย ๆ ด้าน การได้พูดคุยกับเธอทำให้เขารู้สึกสบายใจและเป็นตัวของตัวเองอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในเย็นวันนั้น หม่อมราชวงศ์รวิตัดสินใจเขียนจดหมายถึงเพื่อนสนิทที่บางกอก เล่าถึงการเดินทางมาเชียงใหม่ และความรู้สึกพิเศษที่เขามีต่อหญิงสาวชาวเหนือผู้หนึ่ง เขาบรรยายถึงความงดงามของแก้วกัลยา ความมีเสน่ห์ และความน่ารักที่ทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหว“...ข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับใครมาก่อน ราวกับว่าดวงใจของข้าได้รับการเติมเต็มเมื่อได้อยู่ใกล้นาง แม้จะรู้จ
続きを読む
6
การมาเยือนของหม่อมราชวงศ์รวิในครั้งนี้ ทำให้บรรยากาศในเรือนของพ่อเลี้ยงอินทาคึกคักขึ้นเล็กน้อย เขาพูดคุยกับพ่อเลี้ยงอินถาถึงเรื่องราวในอดีตของเชียงใหม่จากหนังสือที่นำมาฝาก ส่วนแก้วกัลยาก็ได้มีโอกาสสนทนากับเขาถึงเรื่องราวความเชื่อและประเพณีท้องถิ่น ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอสนใจเป็นพิเศษแม่หญิงเดือนฉายพยายามที่จะเข้ามาพูดคุยกับหม่อมราชวงศ์รวิอยู่เสมอ แต่เขาก็มักจะหันไปให้ความสนใจกับแก้วกัลยามากกว่า ทำให้แม่หญิงเดือนฉายรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึก ๆ เจ้าสรุศักดิ์เองก็นั่งฟังบทสนทนาของทุกคนด้วยความเงียบสงบ แต่สายตาของเขาก็มักจะจับจ้องไปที่แก้วกัลยาด้วยความเป็นห่วง“แม่แก้วมีความรู้เรื่องราวเหล่านี้ดีมากทีเดียว” หม่อมราชวงศ์รวิเอ่ยชม เมื่อแก้วกัลยาเล่าถึงตำนานความเชื่อเกี่ยวกับดอยสุเทพได้อย่างน่าสนใจ“ดิฉันเติบโตมากับเรื่องราวเหล่านี้เจ้าค่ะ ได้ยินมาตั้งแต่เด็ก” แก้วกัลยาตอบด้วยรอยยิ้ม “คุณหม่อมราชวงศ์สนใจเรื่องเหล่านี้ด้วยหรือคะ?”“ครับ ผมรู้สึกว่าวัฒนธรรมล้านนามีเสน่ห์และน่าค้นหามาก” หม่อมราชวงศ์รวิตอบ “และผมรู้สึกยินดีที่ได้พูดคุยกับคนที่เข้าใจเรื่องเหล่านี้อย่างลึกซึ้งเช่นคุณ”คำชมนั้นทำให้แก้วกัลยา
続きを読む
7
แก้วกัลยามองหม่อมราชวงศ์รวิด้วยหัวใจที่เต้นระรัว รอคอยคำพูดที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของเขา แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านใบไม้ลงมาต้องใบหน้าคมสันของเขา ทำให้เธอมองเห็นแววตาที่จริงจังและอ่อนโยนในขณะเดียวกัน“คุณแก้วกัลยา...” หม่อมราชวงศ์รวิเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ตั้งแต่ที่เราได้รู้จักกัน ผมรู้สึกว่าคุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษมาก คุณมีความงดงามทั้งภายนอกและภายใน ความคิดของคุณก็เฉลียวฉลาด และการได้พูดคุยกับคุณทำให้ผมรู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน”คำพูดเหล่านั้นทำให้แก้วกัลยารู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ เธอไม่เคยมีใครกล่าวชื่นชมเธอเช่นนี้มาก่อน“ท่านหม่อมราชวงศ์...” แก้วกัลยาเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบตาเขาโดยตรง“ผมรู้ว่าคุณกำลังจะเข้าพิธีหมั้นหมาย” หม่อมราชวงศ์รวิกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เศร้าลงเล็กน้อย “แต่ผมก็ไม่อาจเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้ ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมรู้สึก...”ยังไม่ทันที่หม่อมราชวงศ์รวิจะได้กล่าวจบประโยค เสียงหวานเจื้อยแจ้วของหญิงสาวผู้หนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ“ท่านหม่อมราชวงศ์คะ! มาทำอะไรอยู่ที่นี่แต่เช้าคะ?”แก้วกัลยาและหม่อมราชวงศ์รวิต่างหันไปมองตามเสียงนั้น ก็
続きを読む
8
เจ้าสรุศักดิ์ได้พบกับแก้วกัลยาและรู้สึกชื่นชมในความงดงามของเธอการสนทนาที่คั่งค้างระหว่างแก้วกัลยาและหม่อมราชวงศ์รวิถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียกของพ่อเลี้ยงอินทา ทั้งสองจึงเดินกลับไปยังเรือนเพื่อรับประทานอาหารเช้า บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างอบอุ่น พ่อเลี้ยงอินทาสอบถามสารทุกข์สุกดิบของหม่อมราชวงศ์รวิด้วยความเป็นกันเองในระหว่างที่รับประทานอาหารเช้าอยู่นั้นเอง เจ้าสรุศักดิ์ก็เดินทางมาถึงเรือนของพ่อเลี้ยงอินทาอีกครั้ง เขานำผลไม้สดจากสวนมาฝาก“สวัสดีครับคุณพ่อเลี้ยง สวัสดีครับแม่แก้ว” เจ้าสรุศักดิ์กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพ“อ้าว คุณสรุศักดิ์ มาแต่เช้าเลยนะ” พ่อเลี้ยงอินทากล่าวทักทายกลับ“ครับ ผมนำผลไม้มาฝากครับ” เจ้าสรุศักดิ์ยื่นตะกร้าผลไม้ให้แก้วกัลยารับตะกร้าผลไม้มาด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณค่ะคุณสรุศักดิ์ ผลไม้น่าทานมาก”เจ้าสรุศักดิ์หันมายิ้มให้แก้วกัลยา ดวงตาของเขาเป็นประกายอ่อนโยนเมื่อมองเธอ “ยินดีครับแม่แก้ว”หม่อมราชวงศ์รวิสังเกตการณ์ปฏิสัมพันธ์ระหว่างแก้วกัลยาและเจ้าสรุศักดิ์ด้วยความสนใจ เขาสัมผัสได้ถึงความสุภาพและความปรารถนาดีที่เจ้าสรุศักดิ์มีต่อแก้วกัลยาหลังจากรับประทานอาหารเ
続きを読む
9
แก้วกัลยาเริ่มสับสนในความรู้สึกของตนเองวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หม่อมราชวงศ์รวิยังคงแวะเวียนมาที่เรือนของพ่อเลี้ยงอินทาอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เขามา เขาก็มักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับแก้วกัลยา ทั้งสองพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่าง ๆ แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆแก้วกัลยารู้สึกสับสนในความรู้สึกของตนเอง เธอรู้สึกดีและมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้หม่อมราชวงศ์รวิ ความอบอุ่น ความจริงใจ และความเข้าใจที่เขามีให้ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจและเป็นตัวของตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแต่ในขณะเดียวกัน เธอก็กำลังจะเข้าพิธีหมั้นหมายกับเจ้าศิริวัฒน์ ผู้ซึ่งเป็นคู่หมายที่เหมาะสมตามฐานะและประเพณี แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ต่อเจ้าศิริวัฒน์ แต่เธอก็รู้สึกถึงหน้าที่และความรับผิดชอบที่มีต่อครอบครัวเจ้าสรุศักดิ์เองก็ยังคงแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนพ่อเลี้ยงอินทาและแก้วกัลยาอยู่เสมอ เขามักจะคอยให้กำลังใจและดูแลเธออยู่ห่าง ๆ ด้วยความปรารถนาดี แม้ในใจจะมีความรู้สึกพิเศษซ่อนอยู่ แต่เขาก็แสดงออกอย่างสุภาพและให้เกียรติการตัดสินใจของเธอแม่หญิงเ
続きを読む
10
ภายหลังจากที่หม่อมราชวงศ์รวิสารภาพรัก แก้วกัลยาก็กลับมายังเรือนด้วยหัวใจที่สับสนวุ่นวาย คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในหู ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เธอรู้สึกดีใจที่รู้ว่าเขามีความรู้สึกเช่นเดียวกับเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกังวลกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตลอดทั้งวัน แก้วกัลยาเก็บตัวอยู่ในห้อง พยายามทบทวนความรู้สึกของตนเอง เธอคิดถึงความอบอุ่นและความเข้าใจที่หม่อมราชวงศ์รวิมอบให้ ซึ่งแตกต่างจากความรู้สึกที่เธอมีต่อเจ้าศิริวัฒน์อย่างสิ้นเชิง การแต่งงานกับเจ้าศิริวัฒน์เป็นเพียงหน้าที่และความรับผิดชอบต่อครอบครัว แต่ความรู้สึกที่มีต่อหม่อมราชวงศ์รวินั้นมาจากส่วนลึกของหัวใจในเย็นวันนั้นเอง หม่อมราชวงศ์รวิได้ส่งจดหมายลับมาถึงแก้วกัลยา โดยมีป้าเมี้ยนเป็นผู้ส่งให้ จดหมายฉบับนั้นมีข้อความสั้น ๆ แต่หนักแน่น“คุณแก้วกัลยา หากคุณอนุญาต ผมอยากจะขอพบคุณอีกครั้งในคืนนี้ ที่ศาลาเรือนเล็กริมน้ำ เมื่อดวงจันทร์ขึ้นเต็มดวง ผมอยากจะพูดคุยกับคุณให้มากขึ้น หากคุณไม่สะดวกหรือไม่ต้องการ ผมก็เข้าใจและจะไม่รบกวนคุณอีก รวิ”เมื่อแก้วกัลยาอ่านจดหมายจบ หัวใจของเธอก็เต้นระรัว เธอรู้สึกถึงความปรารถน
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status