ตอนที่ 4 เกมแกล้ง เกมเอาคืน

วันแรกของการเป็นเลขานี่มันไม่ง่ายเลย นทีสรุปกับตัวเองแบบนั้นหลังจากล้มตัวลงบนโซฟาที่ห้องเช่าเมื่อคืน แต่ถึงจะเหนื่อย เขาก็ยังรู้สึกตื่นเต้นแปลก ๆ ตื่นเต้นเพราะได้เจอกับงานใหม่หรือเพราะได้ใกล้ชิดกับท่านประธานสุดหล่อ เขาเองก็บอกกับตัวเองไม่ถูก แต่ที่รู้แน่ ๆ คือ ท่านประธานแกล้งเขาตั้งแต่เช้าจรดเย็น แล้ววันนี้นทีตั้งใจว่าจะไม่ยอมให้ตัวเองตกเป็นเหยื่อฝ่ายเดียวอีกแล้ว

เช้าวันถัดมา นทีเดินเข้าบริษัทด้วยใบหน้ามีลางแผนการเล็ก ๆ แต่พอถึงหน้าห้องประธาน เขาก็รีบปรับสีหน้าเป็นแบบเลขาเรียบร้อยอย่างไว เมื่อประตูเปิดเข้าไป อนาวินนั่งอยู่หลังโต๊ะแล้ว สูทสีกรมท่าเนี้ยบไร้รอยยับ ท่าทางเย็นชาเหมือนเดิม แต่ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เขาทันที

“สายไปหนึ่งนาที”

นทีสะดุ้งดูนาฬิกาตัวเอง มันตรงเวลาเป๊ะ

“แต่ผม ”

“หนึ่งนาที ก็ถือว่าสาย” น้ำเสียงเรียบมากจนคนฟังอยากจะกลิ้งลงพื้น

โอ๊ยยย นี่มันแถชัด ๆ! แกล้งกันตั้งแต่ยังไม่แปดโมง!

นทีสูดลมหายใจลึก ยิ้มสุภาพแบบเลขาชั้นดี

“ขอโทษครับท่านประธาน ผมจะไม่ให้มีครั้งหน้าแน่นอนครับ”

อนาวินมองเขาแว่บหนึ่งเหมือนจะรอให้เขาเถียง แต่พอนทีไม่เถียง เขากลับนิ่งไปเล็กน้อยเขาไม่รู้เลยว่าแค่รอยยิ้มสุภาพ ๆ แบบไม่เถียงกลับนั้นก็ทำให้ประธานหนุ่มรู้สึกแพ้แบบแปลก ๆ      อยู่ลึก ๆ

นี่ไม่ใช่แค่งานเริ่ม แต่เกมก็เริ่มเหมือนกัน!

ช่วงเช้า อนาวินสั่งงานรัว ๆ แบบไม่มีพัก

“นที นำเอกสารชุดนี้ไปจัดเรียงใหม่เรียงตามวันที่ภายในยี่สิบนาที”

“ครับ!”

สิบห้านาทีต่อมา นทีเดินกลับเข้ามาวางเอกสารตรงหน้าอย่างเรียบร้อย

“เสร็จแล้วครับ”

อนาวินเลิกคิ้ว พร้อมกับเปิดดูเล็กน้อย

“ดี เร็วดี”

นทียิ้ม แต่เป็นยิ้มแบบยิ้มกรุ้มกริ่มฟีลกู๊ดแต่มีประกายอยากเอาชนะ อนาวินก็จับได้ แต่ไม่พูดอะไร

และอีกครึ่งชั่วโมงถัดมา...

“นที ขอกาแฟแบบเมื่อวานเอาแบบเดิม แต่อุณหภูมิ 63 องศา วันนี้ผมอยากได้เย็นน้อยกว่าเดิม 2 องศา”

“ครับ!”

นทีรีบบึ่งไปที่ซื้อร้านกาแฟร้านเดิม และกลับมาพร้อมแก้วกาแฟโดยไม่บ่นอะไรสักคำ และกาแฟรสชาติก็ได้ตามที่อนาวินต้องการแบบเป๊ะ ๆ ไม่มีผิดเพี้ยน ตอนที่วางแก้วลงบนโต๊ะ นทียิ้มหวานมากส่งให้เขาไปหนึ่งกรุบ

“อยู่ในเกณฑ์ที่ต้องการไหมครับ?”

ประโยคนั้นฟังแล้วคล้ายกำลังยั่วมากกว่าถามเรื่องกาแฟ อนาวินนิ่งไปหนึ่งวินาทีก่อนจะพยักหน้า

“ก็ใช้ได้”

นทีร้องเย้ในใจอย่างดีใจ เขาเกือบจะเผลอยกกำปั้นฉลองแต่ก็เก็บอาการไว้

“คิดจะแกล้งเรางั้นเหรอ ไม่มีทางซะหรอก” นทีคิดในใจ แล้วขอตัวกลับออกไปทำงานของตัวเองต่อ

ช่วงพักเที่ยง อนาวินมักจะกินข้าวในห้องเพราะไม่ชอบความวุ่นวาย นทีเตรียมอาหารจัดชุดที่ฝ่ายจัดเลี้ยงมาส่งให้อย่างเรียบร้อยแล้วยกเข้าไปในห้องทำงานให้อนาวิน

“มีแต่ของผมเหรอ?” อนาวินถามเสียงนิ่ง

“แล้วของคุณล่ะ?”

“ผมจะลงไปกินที่โรงอาหารครับ” นทียิ้ม

“ราคามันเหมาะกับเงินเดือนผมกว่า”

อนาวินชะงัก สายตาคมวาวแปลก ๆ

“เชิญท่านประธานรับประทานให้อร่อยนะครับ ผมไม่กวนแล้ว”

นทีมองเขา แล้วเดินออกจากห้องอย่างสงบ แต่พอประตูปิดลง เขาก็หลุดยิ้มหวานแบบคนพร้อมปั่น เมื่อวานให้ซื้อกาแฟ วันนี้ขอแหย่เจ้านายคืนบ้างละกัน

เขาตั้งใจเดินช้า ๆ ผ่านประตูกระจกใสหน้าห้องให้คนในห้องเห็นว่าเขาไปกินข้าวกับพนักงานคนอื่น ๆ และท่านประธานซึ่งนั่งอยู่ในห้องก็เห็นเต็มสองตา อนาวินเงยหน้ามองผ่านกระจก เห็นเลขาตัวเล็กเดินไปกับหัวหน้าแผนกชายหนุ่มคนหนึ่ง หัวเราะพูดคุยกันคิกคักจนน่ารำคาญตา เขาขมวดคิ้ว ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ แต่ถี่ขึ้น

“ใครวะ” เขาพึมพำในคอ อารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล ทั้งที่ไม่ควรจะรู้สึกอะไรเลย

หลังพักเที่ยง นทีกลับเข้ามาในห้องพร้อมเอกสาร อนาวินมองเหมือนไม่ได้มอง แต่จริง ๆ แล้วจ้องตั้งแต่ตอนที่ประตูเปิดแล้ว

“สนุกไหม” คำถามนั้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

นทีชะงัก “อะไรสนุกเหรอครับ?”

“ก็หัวเราะเสียงดังมากขนาดนั้น ไม่สนุกรึไงล่ะ” น้ำเสียงท่านประธานเย็นกว่าปรกติ

“แบบนั้นคงชอบล่ะสิท่า”

นทีเกือบหลุดหัวเราะ ท่าทีของเขาในตอนนี้มันเหมือนคนกำลังหึงไม่มีผิด?

เขากระแอม ก้มหน้าแบบไม่อยากให้ใครเห็นรอยยิ้ม

“ผมไปกินข้าวกับหัวหน้าแผนกครับ เขาแนะนำระบบบริษัทให้เฉย ๆ แล้วก็พูดคุยกันเรื่องสัปเพเหระทั่ว ๆ ไป”

ความเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนที่เสียงท่านประธานจอมขรึมจะตอบเบา ๆ

“อืม”

นทีเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เห็นมุมปากอนาวินกระตุกเล็ก ๆ เหมือนพอใจขึ้นมาเฉย ๆ จนเขารู้สึกอยากจะแกล้งเพิ่มอีกนิด

“หัวหน้าแผนกเขาดูใจดีมากเลยนะครับ ท่านประธานรู้จักไหมครับ?”

อนาวินหยุดมือที่กำลังพิมพ์คีย์บอร์ดทันที เงยตาขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยสายตาแบบกำลังเตือนว่า อย่ามายั่วฉันนะนที!

“เขามีภรรยาแล้ว” น้ำเสียงนั้นเรียบเย็นมาก

“อ๋อ ดีแล้วครับ จะได้ไม่มีใครเข้าใจผิดว่าผมไปจีบเขา”

นทีตอบหน้าตาเฉย แต่แอบดีดหางสะใจในใจ อนาวินจ้องเขานิ่งก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงนิ่งเรียบ

“หยุดทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว”

นทีสะดุ้ง “แบบไหนครับ?”

“แบบที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่า”

โอ๊ยยยยย ท่านประธานอย่างเขานี่รู้ทันไปหมดเลย!

นทีรีบยิ้มประนีประนอม “ผมเปล่าทำแบบนั้นยะครับ ผมเป็นลูกน้องที่ดีของท่านประธาน เชื่อฟังจะตายไป”

อนาวินกดคีย์บอร์ดต่อ แต่พูดเสียงเบาเหมือนบ่นในลำคอ

“ลูกน้องไม่ควรเล่นเกมกับเจ้านาย”

นทีตอบกลับในทันที “แต่เจ้านายก็ไม่ควรแกล้งลูกน้องก่อนเหมือนกันนะครับ”

คราวนี้อนาวินหยุดพิมพ์ทันที หันมามองเขาแบบเต็ม ๆ และมุมปากยกขึ้นนิดหนึ่ง

“กล้าดีนี่นที”

นทีหัวใจเต้นแรงขึ้นมาเฉย ๆ ไม่รู้ทำไม เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อหนีความรู้สึกแปลก ๆ

“ผมขอตัวไปทำงานต่อนะครับ!”

            พูดจบเขาก็รีบออกจากห้องอย่างรวดเร็วเหมือนเด็กทำผิด แต่อนาวินกลับหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง

สนุกชะมัดเลย

เลขาคนนี้ไม่เหมือนใครเลยจริง ๆ และเขาก็เริ่มอยากรู้แล้วว่า ระหว่างเขากับนที เกมนี้ใครจะชนะ