ตอนที่ 3 เลขาคนใหม่ของท่านประธานอนาวิน

เช้าวันถัดมา เวลายังไม่ถึงแปดโมง แต่นทีก็ยืนอยู่หน้าประตูบริษัทแล้ว ใบหน้าเล็กเครียดตึงราวกับกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งที่แค่เริ่มงานวันแรก แต่นทีรู้ดีว่าเจ้านายของเขาไม่ใช่คนธรรมดา และยังเป็นเหยื่อที่เขาเคยวางเงินค่าตัวทิ้งไว้ให้ด้วย แค่คิดก็อยากจะหลบใต้โต๊ะทำงานตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานแล้ว

“สู้เว้ย” เขาตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเดินผ่านประตูอัตโนมัติเข้าไป

พนักงานหลายคนเริ่มเข้ามาทำงานแล้ว แต่สายตาหลายคู่ก็หันมามองผู้ชายตัวเล็กหน้าใสที่อยู่ในชุดทำงานเรียบร้อยแบบสนใจอย่างเห็นได้ชัด

“นั่นใครเหรอ?”

“เด็กใหม่เหรอ หน้าตาน่ารักดีอะ”

“หรือว่าจะเป็นคนของท่านประธาน?”

เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้น คำว่าคนของท่านประธานทำให้นทีแทบสะดุดเท้าตัวเอง

โอ๊ย! ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดกันทั้งบริษัทตั้งแต่วันแรกสิ!

เจ้าตัวรีบก้มหน้า เดินตามหัวหน้า HR ไปยังลิฟต์ขึ้นชั้นบนสุดอย่างมีวินัยสุดฤทธิ์

ชั้นบนสุด ห้องทำงานท่านประธาน

ตอนที่ประตูห้องเปิดออก สิ่งแรกที่นทีเห็นคือชายหนุ่มในสูทสีดำที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานกว้าง เขาไม่ได้ดูสุ่มเสียงเท่าเมื่อวาน แต่ความเย็นชายังเต็ม 100% อนาวินเงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย สายตาเชือดเฉือนประเมินตั้งแต่หัวจรดเท้า

“มาตรงเวลาดี”

น้ำเสียงราบเรียบ แต่ทำเอาหัวใจของนทีเต้นโครมครามประหนึ่งโดนชมด้วยรางวัลโนเบล

 นทีโค้งศีรษะอย่างสุภาพ

“ขอบคุณครับคุณอนา... เอ่อ ท่านประธาน”

ใบหน้าเข้มเงยขึ้นเต็ม ๆ “เรียกคุณอนาวินก็ได้ ไม่ได้ห้าม”

“เอ่อ....ครับ”

โอ๊ย ตกใจหมด นึกว่าห้ามเรียก!

แต่แล้วอนาวินก็มองเขาแล้วพูดต่อแบบไม่ให้ตั้งตัว

“แต่ห้ามเรียกผมว่าสุดหล่อแบบคืนนั้นอีก เข้าใจไหม”

นทีหน้าแดงแปร๊ดทันทีเหมือนโดนตบด้วยความอาย

“ผะ...ผมจะไม่พูดอีกแล้วครับ! ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ”

“ดี” คำเดียว ง่าย ๆ แต่แฝงแววเจ้าเล่ห์จนรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังสนุก

ในตอนนั้นเอง HR รีบวางเอกสารประกอบงานลงบนโต๊ะเล็กข้าง ๆ

“คุณนทีจะรับหน้าที่เป็นเลขาโดยตรงของท่านประธานค่ะ ถ้ามีอะไรสงสัยถามได้เลยนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะปล่อยให้เริ่มงานเลยนะคะ”

ไม่นานประตูก็ปิดลง เหลือกันเพียงสองคนในห้องที่กว้างเกินจำเป็น นทีเม้มปาก ตั้งใจรวบรวมสติสุดฝีมือ

“เอ่อผมพร้อมเริ่มงานแล้วครับ”

อนาวินพยักหน้าก่อนจะยื่นเอกสารปึกใหญ่ในแฟ้มสีน้ำเงินให้

“อันนี้คืองานที่ผมยังไม่ได้จัดการเมื่อวาน เพราะอารมณ์ไม่ดี”

อารมณ์ไม่ดีเพราะอะไรทั้งคู่ก็รู้ดี แต่นทีก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ รับเอกสารมาอย่างเคร่งเครียด

“เข้าใจงานไหม”

“ดะ...เดี๋ยวผมลองอ่านก่อนครับ!”

เขารีบยืนหลังตรง อนาวินพยักหน้า ก่อนจะพูดเหมือนบอกข้อมูลทั่วไป

“นั่งตรงนั้น โต๊ะเลขาข้างหน้าห้อง ผมจะเรียกทุกครั้งที่ต้องการอะไร”

“ครับ! ผมจะพยายามเรียนรู้ครับ”

“ไม่ใช่ต้องพยายาม” เสียงของอนาวินเอ่ยแทรกขึ้น

“แต่ต้องทำให้ได้”

นทีชะงักไป ก่อนจะพยักหน้าแรงเหมือนทหารรับคำสั่ง

“รับทราบครับ!”

อนาวินกดคีย์บอร์ดต่อ แต่สายตากลับเหลือบมองนาทีเป็นระยะ ๆ ท่าทางตั้งใจทำงานแบบหน้าตาจริงจังจนเกร็งทั้งตัวนั้นดูน่ารักผิดคาด

เมื่อคืนไม่เห็นจะเกร็งขนาดนี้นี่

อนาวินเผลอหยุดความคิด แต่ก็รีบหันไปสนใจงานต่อทันที

อีกสามสิบนาทีถัดมา เสียงกดออดเรียกดังขึ้น นทีรีบเปิดประตูเข้าไป

“ท่านประธานเรียกผมเหรอครับ?”

“กาแฟ” อนาวินพูดสั้น ๆ

“เอ่อได้ครับ ต้องการรสชาติแบบไหนครับ”

“อเมริกาโน่ ร้อน 65 องศา ไม่หวาน ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่นม แก้วต้องเป็นกระดาษลายสีครีมเท่านั้น”

“.....”

นทีนิ่งไป ก่อนจะถามเบา ๆ

“ถ้าร้านไม่มีลายสีครีม เอ่อ...”

“เปลี่ยนร้าน”

โอ๊ย! นี่คือเรื่องมากระดับในตำนานที่ HR เล่าไว้ไม่ผิดเลย!

นทีรับคำสั่งอย่างจำยอม “รับทราบครับ”

เขารีบไปซื้อทันที เดินกลับมาพร้อมเหงื่อซึมเล็ก ๆ เพราะต้องหาร้านตามสเปกของท่านประธานสุดเนี้ยบให้เจอจนได้

นทีวางกาแฟลงตรงโต๊ะประธานอย่างระมัดระวัง รอคอยการตัดสิน อนาวินหยิบแก้วขึ้นจิบเบา ๆ และนิ่งไป ทั้งห้องเงียบกริบในแบบที่เงียบจนได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของเลขาหน้าใสอย่างนที สุดท้ายอนาวินก็วางแก้วลงพร้อมพูดเบา ๆ

“ใช้ได้”

นทีดีใจจนแทบจะกระโดดกอดแก้วกาแฟ

“ดีใจที่ท่านประธานถูกใจครับ!”

พูดจบแล้วเขาก็ยิ้มกว้างแบบไม่เสแสร้ง ยิ้มแบบเห็นฟันขาวสวย ยิ้มแบบที่สดใสจนทำห้องทั้งห้องสว่างขึ้น อนาวินที่เห็นแบบนั้นมือที่ถือแก้วกลับเผลอชะงักเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร      แต่สายตาที่มองเด็กคนนั้นอ่อนลงกว่าสีหน้าเย็นชาของตัวเองหลายเท่า ก่อนจะไล่สายตากลับมาที่งานตรงหน้าเพราะกลัวว่าตัวเองจะหลุดไปมากกว่านี้

ตลอดทั้งวัน นทีมุ่งมั่นกับการเรียนรู้งานใหม่ ทั้งจัดตารางงาน โทรนัดประชุม ส่งอีเมล แถมยังต้องตอบคำถามของท่านประธานอย่างอนาวินตลอดเวลาแบบไม่มีหยุด แต่เขาก็ทำเต็มที่ และด้วยนิสัยขยันตั้งใจ ใส่ใจในหน้าทีการงาน นทีจึงปรับตัวได้เร็วกว่าที่คาดคิดไว้

พนักงานคนอื่นเริ่มมองเขาแปลก ๆ บางคนถามแบบหวังดี บางคนเริ่มเมาท์มอย บางคนเริ่มอิจฉา แต่สิ่งที่ทำให้นทีรู้สึกหนักอกที่สุดคือ สายตาของท่านประธานอย่างอนาวินที่มองเขาเป็นระยะ ไม่รู้ว่าต้องการจับผิดหรือว่ากำลังสนุกกับการแกล้งเขากันแน่ จนกระทั่งช่วงบ่ายเสียงเรียกก็ดังขึ้นในอินเตอร์คอม

“เข้ามา”

นทีเปิดประตูเข้าไป “ครับท่านประธาน มีอะไรให้ผมรับใช้ไหมครับ”

ประโยคนั้นหลุดออกไปโดยไม่ตั้งใจ แต่พอรู้ตัว สีหน้าก็แดงเถือกทันที ทำไมใช้คำนี้เหมือนคืนนั้นเลยวะเนี่ยนที!!

อนาวินเลิกคิ้วมองเขา มุมปากยกขึ้นอย่างช้า ๆ สายตาแบบนั้นอันตรายมาก หัวใจของนทีเต้นแรงจนเหมือนจะล้ม

“จะรับใช้ผมให้ทุกเรื่องเหรอ?” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบา ๆ

โอ๊ยยยยย ท่านประธานแกล้งหนักมาก!

นทีรีบส่ายหัวรัว ๆ “ผะ...ผมหมายถึงงานครับ! เฉพาะงานเท่านั้น!”

อนาวินพยักหน้าแต่ยังยิ้มมุมปาก ก่อนจะยื่นเอกสารบางอย่างให้

“เอาไปถ่ายสำเนา แล้วเอากลับเข้ามาให้ผมให้เร็วที่สุด”

นทีรีบรับไปทันที “รับทราบครับ!”

เขาวิ่งออกไปด้วยความเร็วแสง จนท่านประธานอย่างอนาวินหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ความวุ่นวายของเลขาคนใหม่     มันต่างจากคนก่อน ๆ อย่างเห็นได้ชัด แต่มันกลับทำให้ห้องทำงานที่เคยนิ่งเรียบแบบน้ำแข็งดูมีชีวิตขึ้นมาก อนาวินพิงหลังกับพนักเก้าอี้หลวม ๆ หลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วพึมพำเบา ๆ แบบไม่มีใครได้ยิน

“ค่าตัวฉันนี่มีค่าห้าพันบาทสินะ คิดบัญชีกันยาวแน่ หึ!”

และนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขารู้สึกว่า อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงเร็ว ๆ