บทที่ 1 อเล็กซานเดอร์ เคอร์ติส 3

“โอ... ดูมือของเจ้าชายสิเพคะ นั่นเป็นมือแสนอ่อนโยนและมอบพลังชีวิตให้ผู้คนมากมาย”

“ดูพระองค์สิ งามสง่าอะไรเช่นนี้ ฉันเข้าใจแล้วทำไมพระองค์ถึงเป็นหมอรักษาหัวใจ” หญิงสาวจากตระกูลผู้ดีบางคนถูกบังคับให้มาร่วมงานเลี้ยงวันนี้ เมื่อเห็นโฉมพระพักตร์ของเจ้าชายองค์ที่สาม ความคิดก็เปลี่ยนไปโดยทันที

เขาคือต้นแบบของชายหนุ่มที่หญิงสาวใฝ่ฝันหา อเล็กซานเดอร์หล่อเหลาเด็ดขาด ดวงตาคมเข้ม บุคลิกดุดันตามแบบฉบับทหารซึ่งหล่อหลอมให้เขาแข็งแกร่งผึ่งผาย ไม่มีหญิงสาวคนใดที่มองเห็นเขาแล้วไม่เหลียวมองซ้ำ แม้ว่าอเล็กซานเดอร์จะดูนิ่งขรึมยามอยู่ตามลำพัง คล้ายว่าจะโดดเดี่ยวออกจากกลุ่มพี่ชายแต่มองดูให้ดีเขาก็ยังเป็นอันหนึ่งอันเดียวในกลุ่ม อเล็กซานเดอร์ก้มลงซ่อมล้อรถของเล่นให้หลานอยู่เงียบๆ ไม่พูดไม่จา แต่รอยยิ้มอุ่นละไมที่เขามอบให้หลานตัวน้อยมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างร้ายกาจ

ผมไม่เหมาะที่จะมีครอบครัวหรอกครับ หน้าที่การงานของผมมักจะไม่มีเวลาว่าง

เขามักจะพูดเช่นนี้เสมอ แต่สาวๆ ยังคงไม่ย่อท้อ ต่อให้ต้องรอเวลาว่างของเจ้าชายรูปงามนานแค่ไหนก็จะรอ การอุทิศตัวทำงานในโรงพยาบาลตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เขาแทบจะไม่มีข่าวคราวกับหญิงสาวคนใด ราชินีเกรซจึงพยายามจัดงานปาร์ตี้และชวนสาวๆ มารวมตัวกันให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะมากได้ แต่ผลที่ได้ไม่ค่อยน่าประทับใจนักเพราะไม่มีหญิงใดเลยที่ทำให้เขารู้สึกอยากแต่งงานด้วย

“ฉันยินดีที่จะมอบเครื่องเพชรเก่าแก่ซึ่งสืบทอดมาสองร้อยปีให้เจ้าสาวสวมเข้าพิธีอภิเษก” ราชินีเกรซวางของล่อ “และพระชายาของอเล็กซ์จะได้ขึ้นรับสืบทอดเครื่องเพชรโบราณของเรนเดลสามชุด ส่วนพระชายาของฌอนจะได้รับเครื่องเพชรที่ติดตัวฉันมาสมัยแต่งงานอีกสามชุดเช่นกัน”

สายตาของหญิงงามทุกคนพุ่งตรงไปยังเจ้าชายทันที ขอให้เป็นเจ้าชายฌอนหรือเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ก็ได้ทั้งนั้น หญิงสาวทั้งหลายต่างนึกวาดฝันถึงชุดเจ้าสาวและเสียงระฆังวิวาห์แสนหวานจับใจ ส่วนเครื่องเพชรโบราณนั้นเป็นเกียรติสูงสุดอย่างมากหากได้มาครอบครอง ราชินีเกรซยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเบนสายตาไปยังเป้าหมายซึ่งพระองค์ต้องการจับคู่ให้สำเร็จ ตอนนั้นเองที่โนแอลโผล่แวบเข้ามาในความคิด

“พี่อเล็กซ์ชอบสาวขาวๆ หมวยๆ เชื่อลูกสิเพคะ”

ราชินีเกรซหันมาหรี่ตาจ้องบรรดาสาวงาม ไม่มีหมวยซักคนเพราะทางสำนักราชวังคัดแล้วคัดอีก เลือกเฟ้นแต่สาวน้อยงามสะพรั่งตากลมโตแสนหวานหยดทั้งนั้น เจ้าลูกคนนี้ดันเลี้ยวไปชอบสาวสไตล์หมวยซะอีก มันน่าโมโห

“ส่วนพี่ฌอน ชอบสาวสไตล์นางมารเพคะ”

ไอ้ลูกคนนี้ก็อีกคน!

สาวสไตล์นางมาร ชิชะ! ข้ออ้างชัดๆ

เจ้าชายฌอนหยุดพูดคุยกับพี่ๆ น้องๆ และเหล่าแขกเหรื่อเพียงไม่นานก็มีคนสนิทเดินเข้ามากระซิบ ร่างสูงสง่ามีรอยยิ้มเล็กน้อยแล้วปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม เจ้าชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูพลางหยิบแว่นสายตาขึ้นมาสวมยิ่งดูเหมือนบัณฑิตผู้เฒ่าในห้องสมุดมากขึ้นไปอีก ผู้เป็นพระมารดามองอยู่ไกลๆ ก็รู้ทันทีว่าเหตุผลที่ลูกชายคนรองทำตัวแปลกๆ เช่นนี้ต้องเป็นเพราะหญิงสาวเป็นแน่

“ไปสืบมาว่าสาวน้อยคนนั้นเป็นใคร”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ถ้าเจ้าชายฌอนเริ่มมีท่าทีสนใจสาวขึ้นมาบ้างแล้ว ดังนั้นก็หมายความว่าเหลือเจ้าชายอเล็กซานเดอร์แต่เพียงผู้เดียวสินะ ดวงพระเนตรคมกริบจึงพุ่งมาที่ลูกชายจอมดื้อด้านคนนี้แต่เพียงผู้เดียว  

อเล็กซานเดอร์ยืนนิ่งอยู่ข้างรูปสลักโบราณ ใบหน้าคมเข้มแข็งกร้าวตามวิสัย แสงตะวันเจิดจ้าเป็นรัศมีจับต้องเรือนกายหนั่นแน่น งามลึกซึ้งจนไม่อาจแตะต้องดุจเทวทูต ท่อนแขนแข็งแรงวางอยู่บนแนวกำแพงเตี้ยด้วยท่วงท่าทรงพลัง สายตาทอดมองหมู่นกนางนวลซึ่งโผเข้ามางับเศษขนมปังที่พระองค์เหวี่ยงให้ แม้เขาจะแต่งกายด้วยชุดลำลองสีดำสนิทสบายๆ แต่สง่างามโดดเด่นตามสายเลือดราชนิกุล  

          “ไหนแกบอกว่าจะมางานวันเกิดฉัน” เขาคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ฉันนัดแกล่วงหน้าเป็นปี แต่แกเบี้ยวนัดง่ายๆแบบนี้น่ะเหรอ”

“เออจริง... ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ”

ศศินพงศ์ตอบงัวเงียพลางหยิบนาฬิกาขึ้นมาดู ตอนนี้ที่เมืองไทยเวลาตีสองครึ่ง เขาเพิ่งนอนได้สองชั่วโมงหลังจากเข้าเวรแบบมาราธอนสามสิบหกชั่วโมงรวด ศศินพงศ์จึงตวัดผ้าห่มคลุมโปงและน้ำเสียงก็อู้อี้ขึ้นทุกที ศศินพงศ์เรียนจบแพทย์มาได้เกือบสิบปีแล้ว ผ่านการเป็นแพทย์ทั่วไปแล้วไปฝึกอบรมเป็นศัลยแพทย์ทั่วไป ทำงานพักหนึ่งแล้วไปฝึกอบรมเป็นศัลยแพทย์ทรวงอก จากนั้นจึงไปฝึกอบรมต่างประเทศเป็นศัลยแพทย์หัวใจ ทั้งคู่เจอกันครั้งสุดท้ายก็ตอนฝึกอบรมด้านหลอดเลือดหัวใจที่อเมริกาเมื่อสามปีก่อนนี่เอง งานของหมอรักษาคนไข้มีแต่ยุ่งมากขึ้นไม่เคยลดลง แม้ว่าอเล็กซานเดอร์พยายามนัดเจอกันตามประสาเพื่อนฝูงมาตลอดแต่ไม่เคยสำเร็จ

“มีอะไรอีกมั้ย กระหม่อมจะนอน ง่วง”

จะมีก็แต่เพื่อนคนนี้ที่ร่ายฝีปากโดยไม่แยแสว่าอีกฝ่ายเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ อเล็กซานเดอร์เองไม่ได้ถือสา ทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งเพราะศศินพงศ์จะพูดจาชวนกระทืบเช่นนี้เฉพาะเวลาคุยกันตามลำพังเท่านั้น ศศินพงศ์หาวหวอดใส่โทรศัพท์เสียหนึ่งคำเต็มๆ ทำท่าจะหลับแล้วจริงๆ เจ้าชายยังโวยต่อ

“วันนี้วันเกิดฉันนะไอ้ยิ้ม ไหนของขวัญล่ะ ไหนคำอวยพรล่ะ ไหนล่ะน้ำใจ มีมั้ยไอ้ยิ้ม” 

          “เออๆ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยูพ่ะย่ะค่ะ เดี๋ยวกระหม่อมหาของขวัญให้ ขอโทษที่ผิดนัดพ่ะย่ะค่ะ”

          “ขอโทษแล้วมันหายมั้ยไอ้ยิ้ม ฉันส่งตั๋วเครื่องบินเฟิร์สคลาสให้แกมาเรนเดลทั้งครอบครัว แกฉีกตั๋วทิ้งง่ายๆซะงั้น” เจ้าชายเริ่มของขึ้นทว่าใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง มีเพียงน้ำเสียงคำรามที่เริ่มดุดันขึ้น เขาเริ่มหมดสนุกที่เพื่อนรักอย่างศศินพงศ์ไม่มางานเลี้ยง

“แกคิดว่าวันหยุดพักร้อนในรอบห้าปีของฉันมันหาได้ง่ายๆ เหรอ”

“เจ้าชายยังดีที่หาวันพักได้แต่กระหม่อมไม่ได้ ตอนนี้หมอไม่พอ กระหม่อมก็ต้องอยู่เวร ควบตำแหน่งหัวหน้าทีมผ่าตัดยุ่งจะตายห่าพ่ะย่ะค่ะ” ปลายสายตอบมาเรียบๆ “แล้วก็ติดงานแต่งน้องสาวด้วย”

          “งานแต่งน้องสาว เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกฉันวะ”

          “ก็กำลังบอกอยู่นี่ไงพ่ะย่ะค่ะ น้องสาวกระหม่อมมันจะแต่งวันอาทิตย์นี้ สนใจมาก็มา”

          “คงจะไม่...”

อเล็กซานเดอร์กำลังจะตอบแต่เหลือบเห็นพระมารดาพร้อมกับหญิงสาวสวมหมวกประหลาดๆ ยืนเรียงรายเป็นตับ ส่วนโนแอลแอบยืนอยู่หลังต้นไม้แล้วทำท่าปาดคอตัวเอง ชายผู้สูงศักดิ์จึงขมวดคิ้วและตัดสินใจในทันที “ฉันจะไป แล้วเจอกัน เท่านี้ก่อนนะ”