Se connecterสีหน้าของพี่อเล็กซ์มักจะดูเรียบเฉยเย็นชาเหมือนคนไม่มีหัวใจตลอดเวลาเพราะเขาเป็นศัลยแพทย์หัวใจฝีมือไร้เทียมทาน ดังนั้นไม่แปลกที่งานอดิเรกของพี่อเล็กซ์คือนอนประหนึ่งซ้อมตาย เจ้าหญิงโนแอลเคยดื้อตามไปดูพี่ชายทำงานที่โรงพยาบาลแค่วันเดียว โนแอลก็ส่ายหน้าแล้วเพราะไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอาชีพหมอจะมีงานหนักเหนื่อยจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนขนาดนี้
“พี่อเล็กซ์เพิ่งได้วันหยุดยาว ลูกจะขอไปเที่ยวกับพี่นะเพคะ”
“ไม่ได้จ๊ะแม่ CNN น้อย” ราชินีเกรซดึงตัวลูกสาวมาจัดโบเบี้ยวๆให้เข้าที่ “แม่มีแผนการล่องทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับคนรู้ใจให้พี่เขาแล้ว”
เจ้าหญิงโนแอลเหลือบมองขบวนหญิงงามที่พระมารดาเป็นผู้พามา แต่ละคนงามแตกต่างกันไปตามแบบฉบับของตนเอง แต่งกายเพริศพริ้งขับเน้นความงามออกมาประชันกันเต็มที่ โนแอลยิ้มทักทายให้ขณะที่ทุกคนย่อตัวถวายความเคารพ เมื่อเจ้าหญิงพิจารณาดูแล้วจึงลงความเห็น
“เสด็จแม่เพคะ เชื่อลูกเถอะ ถ้ายิ่งยัดเยียด พี่อเล็กซ์ก็ยิ่งเดินหนีนะเพคะ เรื่องแบบนี้ต้องปล่อยไปตามธรรมชาติ ดูอย่างเมื่อปีที่แล้วสิคเพะ”
“แต่ปีนี้มันจะต้องสำเร็จ”
“ลองพนันกันดูก็ได้เพคะเสด็จแม่ สเปกของพี่อเล็กซ์ต้องขาวๆ หมวยๆ เชื่อลูกสิ”
“ลูกรู้ได้ยังไง”
“โธ่แม่คะ แค่ดูหนังในคอมที่ห้องพี่อเล็กซ์ก็รู้แล้ว”
“หนังอะไรงั้นรึ” โนแอลไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มมีเลศนัยก่อนจะย่อตัวถวายความเคารพพระมารดาแล้ววิ่งจู๊ดหนีไป ราชินีเกรซจึงหมายมั่นปั้นมือว่าหลังจากจบเรื่องลูกชายคนที่สามนี้เสร็จแล้ว จะจัดการลูกสาวจอมกระโดกกระเดกคนนี้อีกคน
คิงโรเบิร์ต พระราชาแห่งเรนเดลกำลังสำราญอยู่ที่วงไพ่บริดจ์[1]กับพระสหายสนิท พระราชินีจึงเสด็จเข้าไปกระซิบแจ้งข่าวความคืบหน้าเพียงสั้นๆ คิงโรเบิร์ตทำสีหน้าลำบากพระทัยแต่ก็ยอมพยักหน้าตกลง ราชินีเกรซจึงเสด็จผ่านกลุ่มข้าราชบริพารและผู้หลักผู้ใหญ่ในแวดวงหลายสาขา มุ่งตรงไปหาตัวเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ ในขณะเดียวกันรถหรูหลายต่อหลายคันติดธงราชวงศ์เรนเดลวิ่งผ่านแนวต้นสนสง่างามเข้ามาจอดเทียบด้านหน้าราชวัง ทยอยนำแขกระดับสูงทั้งหลายเข้าสู่งานเลี้ยงซึ่งจัดอย่างไม่เป็นทางการ
“เขาอยู่ทางโน้น... ตรงนั้นเป็นมุมโปรดของเขา”
พระราชินีเกรซรับสั่งขณะรับไวน์มาจิบเล็กน้อย ก่อนจะพากลุ่มสาวงามเดินชมสวนวงกตกุหลาบซึ่งได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ราชินีเกรซสวมชุดกระโปรงสีเรียบๆ และสวมเครื่องประดับล้ำค่าสองสามชิ้น แต่ที่เด่นท้าทายสายตาเลยก็คือสตรีทุกคนจะสวมหมวกประดับประดาฟู่ฟ่าอลังการ สีสันฉูดฉาด ติดขนนกและรูปทรงแปลกตา เดินตามหลังราชินีเป็นขบวนจนบางครั้งพระองค์ก็รู้สึกเป็นแม่ไก่ชอบกล
“เขาเป็นคนเอาจริงเอาจัง เป็นสุภาพบุรุษที่ไม่ค่อยพูด เอ่อ... อาจจะชอบทำตัวดุดันไปสักนิดแต่เนื้อแท้แล้วเขาเป็นคนใจดี งานอดิเรกที่เขาชอบคือยิงปืน เพราะฉะนั้นหยิบเรื่องแนวๆ นี้มาชวนคุยให้มากๆ”
“ยิงปืนหรือเพคะ หม่อมฉันนึกว่าเจ้าชายเป็นหมอเสียอีก”
“เป็นหมอก็ชอบฝึกยิงปืนไม่ได้หรือไง” สาวอีกคนโต้ เจ้าหล่อนเป็นลูกสาวนักธุรกิจเจ้าของอุตสาหกรรมใหญ่ของเรนเดล เงินบริจาคเพื่อการกุศลให้ราชวงศ์ก็มากมาย เสียงก็เลยดังกว่าใคร “พระองค์เป็นมือศัลย์ สมาธินิ่งมากๆ พระองค์เคยลงแข่งยิงปืนได้เหรียญรางวัลโอลิมปิกมาแล้วด้วยซ้ำ”
“ฉันได้ยินมาว่าพระองค์เรียนจบจากโรงเรียนแพทย์ด้วยคะแนนสูงสุดเป็นประวัติการณ์ และตอนนี้พระองค์เป็นศัลยแพทย์หลอดเลือดหัวใจที่มีชื่อเสียงมากๆ เจ้าชายเพิ่งกลับจากการถวายผ่าตัดให้กษัตริย์ซาอุฯ เมื่อเร็วๆ นี้ด้วย ฉันเชื่อหมดใจเลยว่าพระองค์จะเท่ที่สุดในชุดกาวน์”
“ฉันมีรูปพระองค์ตอนสวมชุดทหาร ทำงานในฐานะหมอทหารที่ชายแดนด้วย ทรงผ่านสมรภูมิในอิรักมาแล้ว”
สาวงามแต่ละคนทำหน้าเคลิ้มฝัน “ฉันชอบนะ เจ้าชายควบตำแหน่งนายแพทย์”
พระราชินีเกรซขมวดคิ้วทันที
“ฉันต้องการให้ใครก็ได้ลดความคิดเรื่องหมอของเขาซะ แล้วทำให้เขาสนใจเรื่องแต่งงานเสียที”
ทรงปรายตามองตราสิงห์คำราม สัญลักษณ์ประจำราชวงศ์ซึ่งประดับอยู่ทั่วทุกที่ ตรานี้มีประวัติมายาวนาน แลกมาด้วยเลือดเนื้อของบรรพบุรุษตระกูลเคอร์ติสซึ่งต่อสู้ป้องกันเรนเดลจากการรุกรานของประเทศอื่น และตราสัญลักษณ์นี้ก็เคยประดับบนธงกองทัพเข้าสู่สมรภูมิในช่วงสงครามโลก ผ่านร้อนผ่านหนาวจนบัดนี้สิงห์เรนเดลก้าวขึ้นมาเป็นศูนย์กลางอำนาจทางเศรษฐกิจและการลงทุนของยุโรป
และตอนนี้พระองค์ต้องการสร้างพันธมิตรทางเศรษฐกิจผ่านการแต่งงาน ช่วยเสริมให้เรนเดลมีบทบาทในเวทีโลกมากขึ้น ดังนั้นถ้าเป็นไปได้ราชินีเกรซก็อยากจะให้ลูกชายแต่งงานกับลูกสาวตระกูลทรงอิทธิพลสักคน ชาติตระกูลต้องดี สุขภาพร่างกายแข็งแรงไม่มีโรคประจำตัว รูปร่างเป๊ะ ส่วนหน้าตาและสีผิวชาติพันธุ์ พระราชินีเกรซเปิดกว้างให้ลูกชายเลือกได้เลยตามใจ
ธิดาสาวของลอร์ดอังกฤษคนหนึ่งทำท่าเขินอายขณะคุยซุบซิบกับคนที่อยู่ข้างๆ “ฉันเคยพบเจ้าชายครั้งหนึ่ง แค่แวบเดียวก็ทำให้ฉันนิ่งงันไปทั้งตัว ทรงเหมือนเทพบุตรกระโดดออกมาจากบทกวีเชียวล่ะ”
“เหมือนกันเลย ถ้าเจอพระองค์ ฉันคงจะตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออกแน่ๆ”
ฉันไม่ต้องการผู้หญิงที่มองลูกชายฉันแล้วนิ่งเป็นบื้อ ฉันต้องการผู้หญิงที่ทำให้ลูกชายฉันมองตาค้าง
ราชินีเกรซหรี่สายตาพิจารณากลุ่มหญิงสาวราวกับเครื่องตรวจสแกน ลูกสาวของรัฐมนตรีสเปนจึงรีบเสนอตัว “หม่อมฉันมั่นใจว่าจะชนะพระทัยเจ้าชายได้แน่นอนเพคะ เพราะหม่อมฉันเคยร่วมรักกับพระองค์มาแล้ว บอกได้เลยว่าเจ้าชายเหมือนสัตว์ป่าไม่มีผิด”
“ฉันก็เคย พระองค์น่าทึ่งมาก ฉันไม่เคยเจอใครเด็ดเท่านี้มาก่อน” ลูกสาวท่านทูตฝรั่งเศสอีกคนถอนหายใจคิดถึงวันวานเมื่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัย “ไม่ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ฉันก็ลืมลีลาของพระองค์ไม่ลง”
ฉันไม่ต้องการแม่สาวไฟแรงสูงพวกนี้
ราชินีทรงมองกลุ่มแขกเหรื่อกว่าสองร้อยคนซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลสำคัญของเรนเดล ทั้งท่านนายกรัฐมนตรี ประธานผู้พิพากษา คนดังจากวงการฮอลลีวู้ด นักกีฬาที่มีชื่อเสียงระดับโลกและหญิงสาวผู้เพียบพร้อมอย่างน้อยหกสัญชาติสามสิบเจ็ดคน ซึ่งพระองค์เป็นผู้คัดเลือกเองกับมือแต่คนที่พอจะเข้าตาก็มีอยู่ไม่ถึงสิบคน ราชินีเกรซมั่นใจว่าหนึ่งในสิบคนนี้จะต้องพัฒนาความสัมพันธ์ไปได้ด้วยดีเป็นแน่
“นั่นไงล่ะ เขาอยู่ตรงนั้น” บริเวณลานสนามหญ้ามีขั้นบันไดกว้างล้อมกรอบเป็นรูปครึ่งวงกลม ใช้เป็นลานอเนกประสงค์ในหลายๆ โอกาสเช่นเป็นที่เล่นสนุกของเจ้าหญิงเจ้าชาย หรือบางทีก็เป็นที่ประชุมของครอบครัว และในตอนนี้ลานกว้างแห่งนี้กำลังจัดปาร์ตี้ฉลองวันเกิดพระชนมายุครบสามสิบห้าปีของเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เคอร์ติส
ลานครึ่งวงกลมนั้นมีสุภาพบุรุษในชุดสูทที่ตัดขึ้นอย่างประณีตห้าหกคนนั่งบ้างยืนบ้าง ในมือทุกคนมีเครื่องดื่มและของขบเคี้ยวเล็กๆ น้อยๆ ทุกคนหล่อเหลาหน้าตาดี ยังหนุ่มยังแน่นและล้วนเป็นผู้ที่มียศถาบรรดาศักดิ์สูง เจ้าชายนิโคลัสทรงอุ้มลูกชายคนเล็กไว้ในอ้อมแขน ส่วนเจ้าชายฌอนถือลูกโป่งสวรรค์พลางจูงมือหลานสาวคนโต พวกเขาพูดคุยสัพเพเหระตามประสาพี่น้องเพื่อนฝูง และคนที่ยืนโดดเด่นที่สุดก็คือเจ้าชายอเล็กซานเดอร์
[1] กีฬาชนิดหนึ่งซึ่งใช้ไพ่เล่น ต้องใช้การวางแผนและการวิเคราะห์สถานการณ์ต่าง ๆ
ศศินพงศ์หลับกลางอากาศตั้งแต่พูดจบไปแล้ว ส่วนอเล็กซานเดอร์ต้องรับศึกใหม่ซึ่งค่อนข้างยุ่งยากใจเมื่อพระมารดาชูแก้วไวน์อยู่ห่างๆ พลางผายมือบอกใบ้ว่าให้ลูกชายเลือกใครสักคนตามสบายเลยจ้า ส่วนโนแอลมองซ้ายมองขวา หาทางช่วยพี่ชาย จังหวะที่ราชินีเกรซกำลังตรงดิ่งมาหาเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ โนแอลจึงปราดเข้ามาตัดหน้า “เสด็จแม่เพคะ เสด็จพ่อถามหาเสด็จแม่นะเพคะ” “ตอนนี้น่ะเหรอ เรื่องอะไรล่ะ” “ก็เรื่องวันครบรอบอภิเษกปีที่สี่สิบของเสด็จแม่กับเสด็จแม่ยังไงล่ะเพคะ ลูกได้ยินแว่วๆ ว่าเสด็จพ่อจะพาเสด็จแม่ไปเที่ยวด้วยนะ” เด็กสาวป้องปากกระซิบ “แบบสองต่อสอง” “อะไรนะ” “ลูกคิดว่าจะช่วยเสด็จพ่อเตรียมงานนี้ เสด็จน้าเคยเล่าให้ฟังว่าเสด็จพ่อเคยมอบช่อกุหลาบป่าให้เสด็จแม่ตอนที่พบหน้ากันครั้งแรก ตอนนี้ทุ่งดอกไม้แถบเชิงเขาในฝรั่งเศสใกล้จะเบ่งบานงดงามมากๆ ถ้าเสด็จแม่ชอบใจ ลูกจะเตรียมตะกร้าปิกนิกใบเล็กๆ ให้ มีคุกกี้ เค้ก ขนมปังอบใหม่ๆ แล้วก็แซนวิชแฮม ไส้กรอกย่างทานคู่กับสลัดผัก อ้อ แล้วก็ต้องไม่ลืมเครื่องดื่ม เอาเป็นชาฉีเหมินจากปักกิ่งดีมั้ยเพคะ เข้มข้น ดื่มแล้วชุ่มฉ่ำ หอมติดปา
“โอ... ดูมือของเจ้าชายสิเพคะ นั่นเป็นมือแสนอ่อนโยนและมอบพลังชีวิตให้ผู้คนมากมาย”“ดูพระองค์สิ งามสง่าอะไรเช่นนี้ ฉันเข้าใจแล้วทำไมพระองค์ถึงเป็นหมอรักษาหัวใจ” หญิงสาวจากตระกูลผู้ดีบางคนถูกบังคับให้มาร่วมงานเลี้ยงวันนี้ เมื่อเห็นโฉมพระพักตร์ของเจ้าชายองค์ที่สาม ความคิดก็เปลี่ยนไปโดยทันทีเขาคือต้นแบบของชายหนุ่มที่หญิงสาวใฝ่ฝันหา อเล็กซานเดอร์หล่อเหลาเด็ดขาด ดวงตาคมเข้ม บุคลิกดุดันตามแบบฉบับทหารซึ่งหล่อหลอมให้เขาแข็งแกร่งผึ่งผาย ไม่มีหญิงสาวคนใดที่มองเห็นเขาแล้วไม่เหลียวมองซ้ำ แม้ว่าอเล็กซานเดอร์จะดูนิ่งขรึมยามอยู่ตามลำพัง คล้ายว่าจะโดดเดี่ยวออกจากกลุ่มพี่ชายแต่มองดูให้ดีเขาก็ยังเป็นอันหนึ่งอันเดียวในกลุ่ม อเล็กซานเดอร์ก้มลงซ่อมล้อรถของเล่นให้หลานอยู่เงียบๆ ไม่พูดไม่จา แต่รอยยิ้มอุ่นละไมที่เขามอบให้หลานตัวน้อยมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างร้ายกาจผมไม่เหมาะที่จะมีครอบครัวหรอกครับ หน้าที่การงานของผมมักจะไม่มีเวลาว่างเขามักจะพูดเช่นนี้เสมอ แต่สาวๆ ยังคงไม่ย่อท้อ ต่อให้ต้องรอเวลาว่างของเจ้าชายรูปงามนานแค่ไหนก็จะรอ การอุทิศตัวทำงานในโรงพยาบาลตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เขาแทบจะไม่มีข่าวคราวกับหญิงสาวคนใ
สีหน้าของพี่อเล็กซ์มักจะดูเรียบเฉยเย็นชาเหมือนคนไม่มีหัวใจตลอดเวลาเพราะเขาเป็นศัลยแพทย์หัวใจฝีมือไร้เทียมทาน ดังนั้นไม่แปลกที่งานอดิเรกของพี่อเล็กซ์คือนอนประหนึ่งซ้อมตาย เจ้าหญิงโนแอลเคยดื้อตามไปดูพี่ชายทำงานที่โรงพยาบาลแค่วันเดียว โนแอลก็ส่ายหน้าแล้วเพราะไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอาชีพหมอจะมีงานหนักเหนื่อยจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนขนาดนี้ “พี่อเล็กซ์เพิ่งได้วันหยุดยาว ลูกจะขอไปเที่ยวกับพี่นะเพคะ” “ไม่ได้จ๊ะแม่ CNN น้อย” ราชินีเกรซดึงตัวลูกสาวมาจัดโบเบี้ยวๆให้เข้าที่ “แม่มีแผนการล่องทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับคนรู้ใจให้พี่เขาแล้ว” เจ้าหญิงโนแอลเหลือบมองขบวนหญิงงามที่พระมารดาเป็นผู้พามา แต่ละคนงามแตกต่างกันไปตามแบบฉบับของตนเอง แต่งกายเพริศพริ้งขับเน้นความงามออกมาประชันกันเต็มที่ โนแอลยิ้มทักทายให้ขณะที่ทุกคนย่อตัวถวายความเคารพ เมื่อเจ้าหญิงพิจารณาดูแล้วจึงลงความเห็น“เสด็จแม่เพคะ เชื่อลูกเถอะ ถ้ายิ่งยัดเยียด พี่อเล็กซ์ก็ยิ่งเดินหนีนะเพคะ เรื่องแบบนี้ต้องปล่อยไปตามธรรมชาติ ดูอย่างเมื่อปีที่แล้วสิคเพะ” “แต่ปีนี้มันจะต้องสำเร็จ” “ลองพนันกันดูก็ได้เพคะเส
บทที่ 1 อเล็กซานเดอร์ เคอร์ติสสามวันก่อนหน้านั้น... เรนเดล, ราชอาณาจักรแห่งหนึ่งในทวีปยุโรป “ถนนทุกสายมุ่งสู่โรม” คำกล่าวอันน่าภาคภูมิใจนี้เป็นของชาวโรมันผู้ก่อกำเนิดอารยธรรมสำคัญในยุโรป และหนึ่งในเมืองบริวารตามประกาศเขตแดนของซีซาร์ก็คือเรนเดล เมืองแห่งขุนเขาและชายทะเลซึ่งแทรกตัวอย่างเงียบสงบในอ้อมกอดของทวีปยุโรป ถนนโบราณของชาวโรมันซึ่งสร้างจากหินแกรนิตคงทนสวยงามทอดตัวจากเรนเดลสู่กรุงโรมมาตั้งแต่สมัยพันปีก่อนคริสตศักราชเรนเดลแห่งนี้เป็นเมืองป้อมปราการโบราณซึ่งถูกสร้างขึ้นเป็นเมืองท่าสำคัญ ก่อนจะยกระดับขึ้นเป็นประเทศโดยมีกษัตริย์เป็นผู้ปกครอง สืบทอดยาวนานมาจนถึงปัจจุบัน ยามเช้าตรู่... กลิ่นหอมของดอกกุหลาบโชยกรุ่นขณะดวงตะวันสีทองกำลังไขแสง และเหนือขึ้นไปบนกิ่งก้านซึ่งแพรวพราวไปด้วยหยาดน้ำค้างนั้น ป้อมปราการโบราณปรากฏเลือนรางท่ามกลางสายหมอกสายลมจากทางตะวันตกพัดมาจากขุนเขาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาแอลป์ พัดพานกนางนวลให้โบยบินไกลออกไปบนฟากฟ้าของชายฝั่งทะเลทางตะวันออก เกลียวคลื่นสีเขียวอมฟ้าโหนตัวขึ้นกระแทกเชิงผาและหาดทราย งดงามและมีมนต์เสน่ห์ราวกับหยุดเวล
“นอนกับฉัน”“อะไรนะ” เขากำลังก้าวออกจากเงามืดถึงกับชะงัก“นอนกับฉัน ในเมื่อคนรักของฉันไม่ต้องการเวอร์จิ้นของฉัน ฉันจะยกให้ใครก็เรื่องของฉัน นี่แหละวันดีๆ” หญิงสาวจ้องเขาตรงๆ ด้วยดวงตาวาววับ อากาศเย็นจัดทำให้สองแก้มมีเลือดฝาดระเรื่อ มองไปมองมาเหมือนลูกท้อ แววตาคู่งามไหวระริกด้วยความเก้อเขินแต่เธอข่มมันไว้ เขาเองก็จ้องมองเธอโดยนิ่งงันไปอึดใจหนึ่งเช่นกัน เริ่มสังเกตว่าเธอเมา “คุณรู้จักผมแล้วงั้นหรือ” ชายในเงามืดเอ่ยถาม “ไม่รู้” เธอสะอื้น “แล้วทำไมถึงมีข้อเสนอแบบนั้นให้ผม” “คุณพูดถูกเรื่องวันแย่ๆ ฉันจะไม่ยอมมีวันแย่ๆ อีกต่อไปแล้ว ฉันอายุยี่สิบสี่...”“แล้วไง”“ก็แปลว่าโตแล้วจะทำอะไรก็ได้” เจ้าสาวเอ่ยเสียงต่ำเบา ความเศร้าสุดขีดแปรเปลี่ยนเป็นแค้นสุดใจ ชีวิตรักที่ผ่านมามันบัดซบจนน่าอับอาย น้ำเสียงของเธอจึงขาดห้วง เข่าอ่อนฮวบ “โตแล้วจะมีผัวกี่คนก็ด้าย... เศร้าว้อย...”นั่นปะไร... เหตุผลข้างๆ คูๆ เขายังไม่คิดจะแต่งเมียด้วยวิธีนี้จึงพยายามรักษาท่าทีนิ่งเฉย“ใจเย็นๆ เย็นไว้ๆ หายใจเข้าลึกๆ คุณผู้หญิง แล้วนับตามผม” ร่างสูงสง่าค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดอย่างรวด
ไหนลองเริ่มลุกขึ้นด้วยการเล่าเรื่องแย่ๆ ของคุณวันนี้มาสิ ผมจะช่วยรับฟัง”รับฟัง? คำพูดคำจาของเขาช่างนุ่มนวลใจดี ไม่เข้ากันกับแววตาดุดันคู่นั้นเลยสักนิด มวลเมฆสูงขึ้นไปเหนือศีรษะเคลื่อนคล้อยมาบังแสงจันทร์ทีละน้อย ยิ่งพรางตัวชายลึกลับผู้นั้นมากขึ้น สะกิดความสงสัยให้เธอลืมนึกถึงความตายไปชั่วครู่ เพราะตอนนี้เธออยากรู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น“อาหมวยน้อย” เขาเรียก ตั้งแต่เกิดมาไม่มีใครบังอาจเรียกเธอว่าหมวย“ฉันไม่ใช่อาหมวยน้อย ฉันโตแล้ว”“ถ้าโตแล้วจริงๆ ก็ลงมาคุยก่อน เอาล่ะ ตอนนี้ชักจะเริ่มดึกมากแล้ว ผมอยากจะกลับไปอาบน้ำนอนเต็มทน มีอะไรอยากจะเล่าก็เล่ามา อย่ามัวแต่พิรี้พิไร”แล้วใครใช้ให้มายืนจู้จี้ใส่เธอแบบนี้กันเล่า?!เธอกัดริมฝีปากด้วยความไม่มั่นใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร อยู่ดีๆ ก็เข้ามาพูดนั่นพูดนี่แถมข่มขู่อีกต่างหาก เธอหันหลังให้เขา พยายามกลั้นสะอื้น ทั้งโมโหทั้งเศร้าสองอารมณ์ตีกันจนหน้ามุ่ย ส่วนเขาอดทนฟังเธอร้องไห้สลับกับคำรามเสียงฮึดฮัดจนกว่าจะพอใจ“คนรักของฉัน... เขานอกใจฉันมาตลอด”เธอตอบแผ่วเบาอย่างเหนื่อยอ่อน ส่ายหน้าไปมาเพราะอยากจะปฏิเสธความจริง แต่ตอนนี้มันเจ็บลึกไปถึงกระดูก “







