ログイン“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
“ข้ายินดียิ่งที่เจ้าชอบมัน” เขายิ้มอย่างดีใจ ที่นี่จะเป็นที่ที่เขาและนางจะมีความสุขด้วยกัน “ท่านพี่ ท่านอยากให้ข้าอาบน้ำให้หรือไม่” เมื่อมองสบตากับคนรัก สายตาก็บ่งบอกว่าเขานั้นต้องการสิ่งใด “อยากสิ อยากมากๆ มากด้วย” คำว่าอยากของเขามันสื่อไปถึงอย่างอื่นที่ไม่ใช่แค่อาบน้ำ หย
อาจางกับอาลี่เดินไปเดินมาในตำหนักอย่างร้อนใจ เพราะเกรงว่าเฉิงชินอ๋องจะกลับมาไม่ทันงานแต่งตั้งองค์รัชทายาท หากเป็นเช่นนั้นเขาทั้งคู่ได้หัวหลุดจากบ่าเป็นแน่ “อาจางอาลี่ เรียบร้อยดีหรือไม่” แต่เหมือนเสียงสวรรค์ที่รอคอยตลอดหลายวันดังขึ้น เขาสองคนค่อยหายใจโล่งหน่อย “ท่านอ๋องกลับมาเสียที
น้ำเสียงของเขาทำนางเริ่มหวั่นใจ เพราะว่าน้อยครั้งเขาจะทำสีหน้าจริงจังเช่นนี้ “ท่านมีเรื่องอันใดปิดบังข้าใช่หรือไม่” นางคิดไว้แล้วว่าเขาต้องมีบางอย่างปิดบังนาง ภาวนาขอให้เป็นเรื่องไม่ได้กระทบกับนางมากเถิด “ใช่ข้ามีเรื่องที่ปิดบังเจ้าอยู่เรื่องฐานะของข้า” เขาค่อยๆพูดกับนาง ทั้งยังกระ
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหู มือเล็กไร้เรี่ยวแรงจะถือสิ่งใดไว้ในมือ แล้วเสื้อผ้าต่างๆ ก็ร่วงไปกองกับพื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาแข่งกับสายฝนด้านนอก “ฮื้อ...ฮื้อ...” นางไม่พูดสิ่งใดได้แต่ร้องไห้ราวกับคนเสียสติ เฉิงอวี้ใจแทบขาดเมื่อคนรักเอาแต่ร้องไห้ หากนางทุบตีต่อว่าเขาเสียบ้างยังดีกว่าร้







