เข้าสู่ระบบ“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
ผ่านมา 1 อาทิตย์ กับการเลี้ยงทารกน้อยของหนิง ฮวา แม้ว่านางต้องคอยให้นมหลิวอิ๋งอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่ทำให้รู้เหนื่อยหรือเบื่อทารกตัวน้อยเลยแม้แต่นิดเดียว กลับกันนางยิ่งรู้สึกว่ารักทารกน้อยนี้มากขึ้นไปอีก ใบหน้าของนางช่างถอดแบบพ่อมานัก “นายหญิง ท่านจะให้คุณหนูแซ่อะไรเจ้าค่ะ จะได้แจ้งให
------ วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนเข้าเดือนที่ 9 คุณหนูของนางเดินแทบไม่ไหวมือบวมเท้าบวม หมอตำแยมาดูก็พบว่าใกล้คลอดเต็มที จื่อรั่วเฝ้าคุณหนูตลอด นางภาวนาให้ท่านอ๋องหาพวกนางพบเสียที แต่ทว่ารอมาจนหลายเดือนก็ไม่มีข่าวคราวใดเลย จนคุณหนูของนางคลอดแล้ว “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
“เอานักโทษไปโบย 80 ไม้ เป็นหรือตายก็ช่างแล้วไปโยนทิ้งไว้หน้าสกุลเหอ ปิดประกาศให้ทั่ว สกุลเหอคิดทำร้ายตำหนักอี๋ชินอ๋อง” เมื่อคนพวกนี้เล่นแทงลับหลัง เขาก็จะทำซึ่ง ๆ หน้า ให้ผู้คนทั่วทั้งเขตแดนทักษิณได้รับรู้ว่า สกุลเหอนี้ชั่วช้าสามานย์เพียงใด “พ่ะย่ะค่ะ” ทหารรับคำแล้วก็ไปดำเนินการตามที่ได้รับ
“ไม่...ท่านรักข้าที่นี่ไม่ได้” แม้ว่าจะตั้งท่าปฏิเสธอย่างไร ดูท่าเขาจะไม่ปล่อยนางให้หลุดรอดค่ำคืนนี้ไปได้เสียแล้ว ข้าจะทำอย่างไรดี...! “เหตุใดไม่ได้” เสียงแหบพร่าถามแต่ริมฝีปากก็ยังไม่ละจากยอดอกอวบ เขาทั้งดูดทั้งดึงและขบจนขึ้นเป็นรอยแดงอย่างหมั่นเขี้ยว ‘เจ้ามันหวานไปทั้งตั







