ตอนที่ 11

บทที่ 3: เงื่อนแค้นใต้แสงฟ้าแลบ (ต่อ)

แสงรุ่งอรุณของวันใหม่ค่อยๆ ฉายทาขอบฟ้า ทิ้งให้พายุร้ายเมื่อคืนกลายเป็นเพียงฝันร้ายในอดีต ทว่าคราบเลือดบนศาลาริมน้ำและรอยช้ำระบมทั่วร่างของพราวฟ้ากลับเป็นความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ภายในห้องรับแขกของเรือนไทยโบราณ บรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงด้วยความตึงเครียด ภีมภูมินั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักตรงข้ามกับพราวฟ้าที่สวมเสื้อแขนยาวมิดชิด ชายหนุ่มส่งถ้วยชาสมุนไพรต้มอุ่นๆ ที่ผสมน้ำมนต์พุทธคุณให้เธอ พราวฟ้ารับมาถือไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือช่วยบรรเทาอาการหนาวสั่นลงได้บ้าง

“ทานซะหน่อยครับ มันจะช่วยสมานแผลภายในและขับกระแสจิตอาฆาตที่แทรกซึมในร่างกายคุณออก” น้ำเสียงของภีมภูมิทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าสายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความอาทรที่ซ่อนไว้ไม่มิด

“ขอบคุณค่ะ... คุณภีม” พราวฟ้าจิบชาช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “ที่คุณพูดเมื่อคืน... เรื่อง ‘ของสำคัญ’ ที่ซ่อนอยู่ใต้เรือนไทยหลังนี้ มันคืออะไรเหรอคะ?”

นิกส์ที่นั่งเช็กเอกสารโบราณอยู่ข้างๆ เป็นฝ่ายตอบแทน “มันคือ ‘เครื่องศิราภรณ์ดิ้นทอง’ ของพิกุลครับพราว... ในประวัติศาสตร์ที่ฉันไปค้นมา คืนที่โรงละครถูกเผา พิกุลไม่ได้เสียชีวิตแค่เพราะไฟคลอก แต่เธอถูกทำร้ายและถูกถอดเครื่องศิราภรณ์ประจำตัวซึ่งเป็นของขวัญชิ้นเดียวที่ขุนศรีวิสารมอบให้เธอ นำไปฝังไว้ใต้ตลิ่งริมน้ำเพื่อไม่ให้ใครหาเจอ”

ภีมภูมิพยักหน้าเสริม “ความแค้นของพิกุลไม่ได้ฝังอยู่แค่ในจิตวิญญาณ แต่มันถูกตรึงไว้กับวัตถุชิ้นนั้น... ศิราภรณ์ดิ้นทองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตและแรงอาฆาต มันกลายเป็น ‘หมุดกักขัง’ สัจจะวาจาคำสาปแช่งของเธอ ยิ่งเวลาผ่านไปร้อยกว่าปี พลังจิตวิญญาณของเธอก็ยิ่งผูกติดอยู่กับมัน หากเราไม่ขุดมันขึ้นมาเพื่อประกอบพิธีถอนคำสาป ต่อให้ผมใช้พุทธคุณปราบเธอจนสลายไป คำสาปเบญจเพสที่ตราอยู่บนหน้าของคุณก็ไม่มีวันหายไป”

พราวฟ้าเอื้อมมือขึ้นแตะผ้าก๊อซบนแก้มซ้ายเบาๆ “แล้ว... เราจะหามันเจอได้ยังไงคะ? โคนตมริมน้ำกว้างขนาดนั้น แถมเวลาผ่านมาตั้งร้อยกว่าปีแล้ว”

“ผมนัดทีมขุดสำรวจพิเศษไว้แล้วครับ” ภีมภูมิเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน นำพาความน่าเกรงขามแบบนักธุรกิจใหญ่กลับมาอีกครั้ง “ระหว่างนี้ คุณต้องย้ายไปพักที่บ้านของผมก่อน”

“เอ๊ะ? ไปบ้านคุณภีมเหรอคะ?” พราวฟ้าชะงัก

“ใช่ครับ ที่เรือนไทยหลังนี้อาศัยบารมีอดีตชาติของคุณและแรงแค้นของพิกุล ทำให้พลังของเธอแข็งแกร่งที่สุด หากคุณยังอยู่ที่นี่ในคืนวันโกนหรือวันพระใหญ่ ผมคงคุ้มครองคุณได้ไม่เต็มที่” ภีมภูมิจ้องสบตาเธออย่างจริงจัง “ที่บ้านของผมมีข่ายเวทมนตร์และเขตแดนอาคมที่บรรพบุรุษสร้างไว้ มันปลอดภัยพอที่จะประวิงเวลาให้เราเตรียมพิธีถอนคำสาป”

พราวฟ้าลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อมองเห็นรอยช้ำที่ข้อมือและนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เธอจึงพยักหน้ารับอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

คฤหาสน์ทรงร่วมสมัยของภีมภูมิตั้งอยู่ในเขตเงียบสงบของกรุงเทพฯ ทันทีที่พราวฟ้าก้าวเท้าเข้าไปภายในบริเวณบ้าน เธอรู้สึกได้ถึงความนิ่งสงบและร่มเย็น รอยแผลที่เคยเต้นตุบๆ บนใบหน้ากลับลดความเจ็บปวดลงอย่างน่าประหลาด

พี่บีซึ่งถูกนิกส์ช่วยคุยและกลบข่าวให้ เดินทางมาหาพราวฟ้าที่คฤหาสน์พร้อมกับกระเป๋าเดินทางของดาราสาว ผู้จัดการส่วนตัวร้องไห้โฮทันทีที่เห็นสภาพของพราวฟ้า แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศอย่าง ‘ภีมภูมิ’ เป็นผู้มาดูแลดาราสาวด้วยตัวเอง

“คุณภีมคะ... พราวฟ้าน้องสาวของดิฉัน ไม่ได้ไปก่อเรื่องรบกวนอะไรคุณใช่ไหมคะ?” พี่บีถามอย่างเกรงใจ

“ไม่เลยครับพี่บี คุณพราวฟ้าเป็นผู้มีพระคุณทางจิตใจของตระกูลผมในอดีต” ภีมภูมิโกหกอย่างเนียนกริบด้วยสีหน้านิ่งสงบ “พี่บีไม่ต้องห่วงนะครับ เรื่องข่าวของเธอในวงการ ผมให้ทีม PR ของบริษัทช่วยจัดการออกแถลงการณ์แล้วว่าคุณพราวฟ้าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต้องพักฟื้นและรักษาตัวระยะยาว ลูกค้าโฆษณาทุกเจ้าผมยินดีชดใช้ค่าเสียหายและจ่ายค่าปรับแทนให้ทั้งหมดครับ”

คำพูดของภีมภูมิทำเอาทั้งพี่บีและพราวฟ้าตะลึงไปตามๆ กัน การสวมบทบาทนักธุรกิจทรงอิทธิพลของเขาสามารถบดบังและปกป้องดาราสาวจากกระแสข่าวด้านลบในวงการได้อย่างหมดจด

เมื่ออยู่กันตามลำพังในห้องพักบนชั้นสอง พราวฟ้าก้าวออกไปยืนที่ระเบียง มองออกไปที่สวนกว้าง ภีมภูมิเดินเข้ามายืนข้างๆ เธอ ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านเส้นผมสลวยของดาราสาว

“ขอบคุณนะคะคุณภีม... เรื่องค่าเสียหายโฆษณา พราวจะทำงานหาเงินมาใช้คืนคุณเอง”

“ไม่ต้องหรอกครับ” ภีมภูมิเบือนหน้ามามองเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าเทียบกับความเจ็บปวดที่คุณต้องเจอเพราะความเมินเฉยของผมในอดีตชาติ เงินแค่นี้มันไม่ได้เศษเสี้ยวเลยด้วยซ้ำ”

“คุณภีม... ในอดีต ขุนศรีวิสารรักใครเหรอคะ?” พราวฟ้าถามคำถามที่ติดอยู่ในใจออกมาเบาๆ “รักแม่หญิงพราวผกา... หรือรักพิกุลกันแน่?”

ภีมภูมินิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มถอนหายใจยาว “ขุนศรีวิสารในชาตินั้น... รักแม่หญิงพราวผกาด้วยใจจริงครับ แต่เพราะความเป็นขุนนางและความทระนงตน ทำให้เขาเลือกที่จะมองข้ามความริษยาและความร้ายกาจของเธอ เขาคิดว่าการเพิกเฉยต่อพิกุลคือการตัดปัญหา แต่แท้จริงแล้วมันกลับเป็นการจุดไฟแค้นให้เผาไหม้ทุกคน”

เขายื่นมือไปจับมือเรียวของพราวฟ้าไว้เบาๆ ครั้งนี้เธอไม่ได้ถอนมือหนี ความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มส่งผ่านเข้ามาถึงหัวใจที่เคยสิ้นหวัง

“ในชาตินี้... ผมจะไม่ยอมเมินเฉยอีกแล้ว พราวฟ้า”

สามสัปดาห์ต่อมา... การขุดค้นบริเวณศาลาริมน้ำของเรือนไทยโบราณเป็นไปอย่างลับๆ ภายใต้การควบคุมของนิกส์และทีมงานของภีมภูมิ จนกระทั่งในบ่ายวันหนึ่ง โทรศัพท์ของภีมภูมิดังขึ้น ปลายสายคือนิกส์ที่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“พี่ภีม! เจอแล้วครับ! เราพบกลักไม้สักโบราณฝังอยู่ใต้โคลนตมลึกสามเมตรตรงหน้าศาลาจริงๆ!”

ภีมภูมิและพราวฟ้ารีบเดินทางไปยังเรือนไทยทันที ที่ริมแม่น้ำ กลักไม้สักโบราณสภาพเปื่อยพังถูกยกขึ้นมาวางบนผ้าขาว ภีมภูมิใช้พระขรรค์เงินสลักอักขระแตะลงบนกลักไม้เพื่อสลายอาคมที่ผูกไว้ ก่อนจะค่อยๆ เปิดฝาออก

ภายในกลักไม้... ปรากฏ ‘ศิราภรณ์ดิ้นทอง’ สภาพเก่าแก่แต่ยังคงเห็นความประณีต ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องสูดหายใจด้วยความช็อก คือคราบเลือดสีดำแห้งกรังที่เกาะแน่นอยู่บนศิราภรณ์ และพลังงานความแค้นสีดำมืดที่พวยพุ่งออกมาจากวัตถุชิ้นนั้นทันทีที่สัมผัสกับอากาศ!

กริ๊ง... กริ๊ง...

เสียงกระพรวนจากศิราภรณ์ดังขึ้นเองโดยไม่มีลมพัด! พร้อมกันนั้น ท้องฟ้าเหนือเรือนไทยที่เคยสว่างสดใสก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำครึ้มอย่างรวดเร็ว ลมพายุพัดกรรโชกรุนแรง เสียงกรีดร้องสยดสยองของพิกุลดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ!

“พวกมึงขุดมันขึ้นมา... ก็เท่ากับเปิดทางให้กูได้ลงมือชำระแค้นอย่างสมบูรณ์!”

วิญญาณของพิกุลปรากฏกายขึ้นกลางแดดจ้า! ใบหน้าเน่าเฟะฉานไปด้วยโลหิต หล่อนพุ่งตรงเข้ามาหมายจะคว้าศิราภรณ์ชิ้นนั้นเพื่อเพิ่มพลังอาฆาต!

“พราวฟ้า! ถอยไป!” ภีมภูมิตะโกนลั่น ชักพระขรรค์เงินออกมาก้าวบังตัวเธอไว้ “นิกส์! เตรียมลานพิธีถอนคำสาปเดี๋ยวนี้!”

การปะทะกันครั้งสุดท้ายเพื่อปลดล็อกบ่วงกรรมข้ามภพชาติกำลังจะเริ่มขึ้น โดยมีชีวิตและอนาคตของพราวฟ้าเป็นเดิมพัน!